gezimania

Prag 2008

2010-05-23T21:26:00.002+03:00

Kıbrıs 2008

2010-05-01T19:55:00.002+03:00

Kıbrıs Çıkartması 1 (2008)

2010-05-01T19:19:00.004+03:00

Doğu Karadeniz 2008 Ağustos

Doğu Karadeniz Turu - Pokut ve Sal Yaylası

2009-03-29T19:07:00.015+03:00

Bugün ilk defa gezinin konseptine uygun bir araçla gideceğiz gezilecek yerlere, aracın iki tarafı açık, manzara seyri sınırsız.

Çamlıhemşin’de yine alışveriş molası veriliyor, hemen herkes yine sağdaki soldaki muhtelif dükkanlara doluşuyor, hint işi poşilerden alınıyor, yöresel biçimde başa sarmayı biz pek beceremesek de rehberimiz Celal yarı yolda bırakmıyor.

Çamlıhemşin’den sonra ilk hedef Pokut ve Sal Yaylaları, bu defa belirli bir yerde bizi araçtan indirip “hadi yürüyün zirveye kadar” denmiyor, böyle seyirlik bir araç bulmuşken kimsenin de inmeye niyeti yok zaten.

Yol bir süre sonra toprak yola dönüşüyor, verilen ilk molada arabanın tepesindeki seleye oturma kararı alıyoruz, aşağıdaki sınırsız manzara yetmedi ya bize, iki yanımız değil de dört yanımız açıkta olsun, doğayla daha iç içe gidelim diyoruz .. Tabii başımıza geleceklerden habersiziz.. Virajlar ve tümseklerle dolu dağ yolunun arabayı o kadar sallayacağını, bizde sağa sola çarpmayan uzuv bırakmayacağını önceden bilemezdik ki.. Ama aşağıda oturup da yerimizde olmayı hayal eden arkadaşlara tabii ki acımızı hissettiremezdik, çığlık atıp, ahlayıp vahlamak yerine içine Celal’i de oturttuğumuz spontane türküler söyleyerek bağrımıza taş basıyoruz.

“Oyy Cemalum Cemalum ne ettun sen bize…” Gerisini buraya yazamayacağım.. :)))

Neyseki bir de böğürtlen molası veriliyor da yerimizi başkalarına lütfeder gibi sunuyoruz ama bu arada kompressör fonksiyonu görür diye çantalarını da yanlarına almalarını sıkı sıkı tembih ediyoruz.

Ve nihayet Sal Yaylasındayız..

Sal Yaylası, betonarme bina yasağı olduğu için özü çok bozulmamış yaylalardan, eletrik kabloları yer altından verildiği için elektrik direği trafiği de girememiş yaylaya.

Üstteki mangalın son kurbanları..

Yayla evlerine ve karşıdaki Pokut Yaylasının manzarasını uzun uzun seyredip, çimenlerde de yuvarlandıktan sonra başka bir patikadan Pokut’a geçiyoruz.

Pokutta bir Nilgün, Sema, Deniz , Cem rüzgarı..

Pokut’ta yaylanın en ucunda bir pansiyon var, adı sanı daha net aleminde henüz duyulmamış bu mekan bize öğle yemeği ziyafeti çekiyor. Ziyafet diyorum, çünkü buraya geldiğimden bu yana Sümele yakınlarındaki Coşkundere tesislerinde yediğimiz yemekten sonraki en lezzetli öğünümüzü yiyoruz. İşte yerel yemek ziyafeti böyle olur..
Yemekte; muhlama (enfes), köfteli sebze yemeği, peynirli börek, domates çorbası ve halis mısır ekmeği..

Demircioğlu Pansiyonu sahipleri Firdevs ve Ekrem Demircioğlu sağolsunlar bana pansiyon odalarının kapılarını da açıyorlar, sezon sonu olduğu için odalar genellikle toplanmış.

Üst katta kendileri kalan Demircioğlu çiftinin bu işe gönül koydukları çok belli, Pokut Yaylasının güzelliğine, bu ahşap pansiyonun uykusunu ve de leziz yemeklerini de katarsanız burada huzur dolu bir tatil geçirebilirsiniz.. Pansiyon şimdilik 20 yataklı ama yatak sayısı gelecek yaza kadar artırılıp odalara lavabo da yapılacakmış.

Yemekten sonra çaylarımızı içip biraz da istirahat edildikten sonra yine başka bir patikadan yürüyerek Ernetab düzlüğüne çıkıyoruz.

(Ernetab; kelime anlamı ile “düz” demek) Buradan ilerlerken şu yol yapımı esnasında yol genişliğinin abartılarak ormanın istila edildiği Hazindak Yaylası’nı da uzaktan seyrediyoruz.

Pokut'tan Ernetab Düzlüğüne..

Ernatab hatırası..

Ernetab Düzlüğünden manzara uçsuz bucaksız, karşımızda Altıparmak Dağları, Kemerli Kaçkar, Kaçkar Zirvesi, Huser Yaylası, Kavrun, Çaymekçur ve Palekçur Yaylaları ve tabii en aşağılarda da Ayder Yaylası hava sisli de olsa net olarak görülebiliyor..

Karşıda en üstte kavisli yol olan yer, Huser yaylası, şu bulut denizinin üstünde tulum resitali dinlediğimiz yer..

Kendimizi evimizde hissettirdikleri doğru, ama bu kadar hissedilmez ki! :)) Nesibecim ,sevgilerimi gönderiyorum sana buradan..

Seyir keyfine doyulmaz ama gitme vakti gelince yine tek sıra halinde patikayı takibe başlıyoruz, Pokut'da bizi bekleyen aracımıza yeniden binerek bu güzel yaylaya veda ediyoruz.
Yolda ünlü Ayder balından alıp yeniden Ayder yolunu tutuyoruz.

Ertesi gün , sabah yola çıkıldıktan sonra hava aniden değişiyor, gökten kovayla su dökülüyormuşçasına kuvvetli bir yağmur başlıyor, demek bu sabah gelecek yeni grup bizim kadar şanslı olmayacak..

Biz Karadeniz'e doyamadık, öümüzdeki yaz kısmet olursa Karadeniz'in başka bir bölgesine gitmeyi planlıyoruz.

Doğu Karadeniz'de pek çok yaylaya araç ulaşımını sağlamak üzere yol yapım çalışmaları hızla sürüyor. Bu şu demek; o güzelliklere yürüyerek ulaşamayan pek çok kişi için büyük bir kolaylık, aynı zamanda şu demek; insanların bir yere kolay ulaşabilmesi, doğa dejenerasyonun o kadar hızlanması demek.. Bu bakir bölgeleri keşfetmek için henüz çok geç değil, elinizi çabuk tutun derim.. :)

Doğu Karadeniz Turu - Huser Yaylası

2009-03-29T18:54:00.009+03:00

07.09.2007

Bugün yayla çıkışında araç kullanılmayacak, pansiyondan çıkar çıkmaz tırmanmaya başlıyoruz

Huser zirve 2500 metrede, bizim de 1200 metrede olduğumuz düşünülürse 1300 metrelik bir rakım bizi bekliyor. Neyse ki dik olan kısmı orman içinden yürüyerek aşacağız, hem dik eğim hem de yakıcı güneş hiç çekilmezdi.

Ayder'i gerilerde bırakmışız..

İlk etap biraz zorlasa da doğanın nimetleri , hayatımda yediğim en aromatik böğürtlenler, sonuna kadar dayanmamıza yardımcı oluyor. Bir daha böylesini bulamayız diye bazen rotadan çıkıp ormana daldığımızda rehberimizin gür sesi ile yeniden hizaya giriyoruz. En dik kısmı çıktıktan sonra daha az meyilli, ahududu bağı sandığımız açık bir araziye gelindiğinde rehberimiz, geri dönmek isteyen var mı diye nabız yokluyor.

Anlaşılan, rehberimiz bizi hala yakinen tanıyamadı, bir an böyle bir şeyi aklından geçirmesi bile ne büyük hata! Bir gün önce şişen kızaran bir başparmak sahibi olsam da, Huser zirvesini göremeden geri dönmeyi kendime yakıştıramıyorum.
Bu düzlüğün hemen yukarısı araba yoluymuş meğer, meğer en kolay kısmı yeni başlıyormuş, bundan sonra araç yolunu takiben devam edeceğiz.

Zirvede bir sürprizle karşılaşıyoruz. Rehberimiz Alp burada bir çay bahçesi var dediğinde, "çok şakacı çocuk bu Alp!" diye geçirdim içimden. Küçük bir tepeyi aşınca şaka maka olmadığını anlıyoruz.

Çay bahçesinin işleticisi Asım küçük bir kulubede kalıyor, bizim gibi yolu buralara kazara ya da bilerek düşen şaşkın turistleri tam tekmil ağırlıyor. Neler mi yapıyor, önce o dağın başında hayal bile edemeyeceğimiz güzel bir çay demliyor bize. Sonra da bir tulum resitali ile zirve sevincini eğlenceye çeviriyor.

Asım yazları burada kalıp bu bahçeyle ilgileniyormuş, kışları da üniversitesinde, kamu yönetimi 3. sınıf öğrencisi..

Volkan aşağıdaki grupla kaldığı için Nilgün çok üzgün, masanın altından bir türlü çıkmak istemiyor. Anca eline verdiğimiz lolipoplarla sakinleştirebiliyoruz Nilgün’ü. Bir ara horonun ortasında gördüğümü hatırlıyorum onu ama benim ki kesin göz yanılmasıdır, kızcağız yasta, ne işi var horonda canım!

Çayımızı ve kumanyamızı midemize indirirken dört bir yanımızında bulut denizleri ile sarıldığını keyifle izliyoruz. Yok böyle bir gerçek, hayatımda ilk defa ayağım yere basarken bulutların üstündeyim, rüya gibi bir ortam..

Tulum sesini duyar duymaz horon oynamayı bilen arkadaşlarım yorgunluk denen kelimeyi anında lugatlarından silip hemen bir sıra oluveriyorlar.. Gerçi horon bilmeyenler bile bu hipnotize edici sese kayısız kalamıyor ya.. :)

Zirvede manzara saniyeler içinde değişiyor, Kaçkar zirvesi bir görünüp bir kayboluyor,
Horonlar oynanıp, çaylar içildikten sonra bu güzellikleri bırakıp gitme vakti geliyor. Ayak başparmağımı daha fazla riske atmaya gerek yok diye düşünüp yoldan araç geçerse Ayder’e arabayla inmeyi kafama koyuyorum, Semacım da sağolsun bana eşlik ediyor. Nihayetinde dik yokuşlarda inişler daha tehlikeli ve sakatlık riski daha fazla, zaten sis de var, etrafı da göremeyeceğiz, aklımıza yatıyor araba ile inme işi. Yolda hemen bir dolmuş çevriliyor, grupla vedalaşıp kendimizi dolmuşun konforlu koltuklarına bırakıyoruz. Bizi alan şöför beyin akrabaları varmış yolumuzun üstünde, çay demlemişler, "hadi gelin çay içelim sonra indiririm" sizi deyince biz de seve seve kabül ediyoruz. Yoldan biraz daha yukarıya, yine patika yoldan bir yayla evine çıkıyoruz. Önce evin önünde havadan sudan bir hoşbeşden sonra merakla evin içine yöneliyoruz. İçerisi oldukça karanlık, ama bir o kadar da sıcak, ortada sürekli yanan bir kuzine, hem ocak hem soba görevini görüyor. Evdeki tek bayan, Huriye bize yayla suyuyla yeni demlediği çayından ikram ediyor.

Sevgili Huriye hayatında ilk defa gördüğü halde, öyle sıcak karşılıyor ki bizi.. Akşama da Huriye’ye e-mail ile resimleri göndereceğime dair söz veriyorum. Bu candan ağırlama ve sıcak muhabbet, hoş bir anı olarak yer ediyor dimağlarımızda..

Erken gelmişiz ya pansiyona, günü doldurmak lazım, yemeğe kadar vakti etkili değerlendirmek adına Ayder Kaplıcalarının yolunu tutuyoruz. Kaplıcaların yayıldığı alan oldukça geniş, ayrı aile odaları ve umumi kullanılan havuz ve hamam tarzı bölmeler var. Havuz kısmı kişi başı 6 YTL, odalar 25 YTL. Havuz kısmı akşam üzeri olduğu için çok da temiz sayılmaz ama kaplıca suyunun kıvamı yumuşacık. 50 derece sıcaklıktaki su kaslarımıza çok iyi geliyor, bir de hamam sefası yapıp kaplıcadan ayrılıyoruz. Tek derdimiz kaplıcadan pansiyona kadar nasıl yürüyeceğimiz şimdi.. Yavaş yavaş yürüsek mi yoksa bir vasıtayı durdursak mı ikilemlerini yaşıyorduk ki birden bir mucize oldu. Rehberlerimizden birinin arabayla pansiyon yönünden aşağı doğru geldiğini gördük, dönüşte bizi alacağını işaret etti, en azından biz öyle algılamak istedik. :)

Varır varmaz Celal’e bizim için aşağıya araba gönderdiği için ne kadar düşünceli olduğunu söyleyip teşekkür ediyorum. Onun cevap verip hayallerimi yıkmasına izin vermeden teşekkür edip yanından ayrılıyorum hemen. :)

Akşam slayt gösterisi var, dün ve bugüne ait resimlerimizi projektörde izleyeceğiz. Önce Nilgün’ün çok düşünceli bir yüz ifadesinin yakalandığı bir fotoğrafı görünce doğal olarak herkes Nilgün’ün yarı yoldan geri dönen eşi Volkan için yas tuttuğunu düşünüyor ama seri olarak alınan 2. fotoğrafda Nilgün’ün elindeki domatesi fark ediyorsunuz, Nilgün’ün tek düşündüğü domatesin neresinden ısıracağıymış.. :)))

Doğu Karadeniz 2007 (Black Sea Region Journey 2007) - Zilkale (Zil Castle), Palovit Şelalesi (Palovit Waterfall), Fırtına Deresi (Firtina River)

2009-03-26T17:20:00.025+02:00

06.09.2007

Bugün yürüyüşün az, görselliğin bol olduğu bir gün bizi bekliyor. Sabah en fazla sevindiğim şey, Sema’yı kapının önünde hazır bir şekilde bekliyor görmek. Çok şükür bugün serenad faslı yok, tüm enerjimizi raftinge verebileceğiz. Ama dünden bugüne değişmeyen hala bişeyler var; Nilgün’le Volkan’ın yine güneş kremi yok, gene sağda solda boynu bükük dolaşıp duruyorlar, kendini kremleyen vatandaşların yüzüne mazlum mazlum bakıyorlar, biliyorlar ki bu eninde sonunda işe yarıyor.
Ama neyseki aramızda hayırseven çok da bir gün olsun aç açıkta bırakmadık arkadaşlarımızı, bir gün birimiz tuttu şapkasını verdi, birimiz güneş kremini paylaştı. Bu bavullarının yarısını evde bırakan çifte el altında daha ne yardımlar yapıldı da burada saymaya kalksam sayfalar yetmez.

Bu defa Çamlıhemşin yönünden çıkıyoruz Ayder’den.

Çamlıhemşin’de ihtiyaç molasında kimi hediyelik eşya peşinde kimisi, DVD, CD, makine pili kimi de hala umutlu, güneş kremi arıyor. Serender maketlerine bayılıyorum azıcık büyükçeler, hediyelik 3-4 tane almaya kalksam uçağa almazlar.
Çamlıhemşin’den Çal Vadisi yönünde geri dönüyoruz. Yol, fırtına deresine paralel ilerliyor. Yol üstünde civarın en eski taş köprüsü olduğu söylenilen Şenyuva köprüsünü (1696) yakından görmek için duruyoruz. Köprü mimari olarak her yönden o kadar estetik ki , bir tek altına girip tabanını kareye almadım sanırım. Bu arada vadi yamaçlarındaki ahşap evleri mi seyredeyim , Fırtına Deresini mi şaşırıyorum. Her yer öyle yeşil öyle canlı ki..
Yol bizi Zilkale’ye getiriyor. Zilkale'yi karşıdan gören bir bölgede fotoğraf molası veriliyor ama ters ışıkda kale bitki örtüsüne kamufle olduğundan az daha kaleyi görmeden arabaya geri biniyordum.
Zilkale , diğer adıyla Kale-i Zir pek çok medeniyetçe kullanılmış şimdiye kadar.
Kale Fırtına deresinden 100 m, denizden 750 metre yükseklikte konumlanmış. Trabzon İmparatorluğu döneminde ya bizzat Komnenoslar ya da İmparatorluğa bağlı yerli Lordlar (mesela Zil Kale için Hemşin Lord’u Arhakel) tarafından yapıldığı tahmin etmekte. Dış orta ve dış kaleden oluşan kale restorasyon sonrası her tarafı gezilebilir hale getirilmiş ama duvarların dereden yüksekliği düşünülünce her noktasına ayrı ayrı gezmek biraz yükseklik korkusundan arınmış bir ruh hali gerektiriyor.

Bir tarihi mekanı gezerken neden insanlar birbirine bu kadar yakın durma zorunluluğu hisseder ki, yandaki 100 metrelik uçurumla ilgili olabilir mi acaba?

Sabah koşusu için çok da uygun bir yer değil ama insan bir kere genç olmaya görsün, uçurumu muçurumu takmıyor :)

Bu arkadaş, bir ara boş bulunup duvarın karşı tarafına atlayarak geçmiş, şimdi öyle gamsız bir imaj çizdiğine hiç bakmayın, karşıya nasıl yeniden geçeceğini düşünüyor kara kara. :))

Burası da tabii stüdyo. Bu fotoğrafımız başka sitelerde de görürseniz hiç şaşırmayın, bu pozumuzu yakalamak için uzun uzun kuyruklar oluştuğunu hatırlıyorum, ben kuyruğun en başında, Nesibe adında bir arkadaş'ın gönderdiğini yayınlıyorum :)

Zilkale’den sonra ünlü Palovit Şelalesine doğru yol alıyoruz. Belirli bir yerden sonra araç gidemiyor, iyi ki de gidemiyor, şırıl şırıl akan dere kenarında güneşin göz kırpmalarının refakatinde patika yolda ilerlerken kendimi gene tropik ormanlardaymışım sanıyorum.

Şelale karşısında konum belirlemeye çalışan fotoğraf meraklısı turistler..

20 dakikalık bir yürüyüşten sonra, sonunda şelale görünüyor, bembeyaz köpüklerin kucağında renkli bir kemer, harikulade bir ışık kırılması mı dersiniz, gökkuşağı mı.. yer yüzündeki cennet görüntülerinden biri.. Şelale 15 metre yüksekten akıyor, şelaleyi ancak belirli bir yükseklikten seyretme imkanımız var , dibinden zaten bu heybeti tümüyle kareye alamazdım, malum hala geniş açı objektif fakiriyim :)

Dönüşte arabayı parkettiğimiz yerde sucuklar da bir yandan ızgara için hazırlanıyor.

Hımm iki çeşit sucuk var, birisi biraz daha iyi görünüyor. İlk posta kaliteli sucuğu koyuyorlar mangala, kaçırmamak lazım, göletin yanına fotoğraf çekmeye sonra insem de olur.. İnanamıyorum, çok acıkmış olmalıyım, fotoğraf yerini ilk defa yemek sevdasına bırakıyor. :)

İnsanlar her ne kadar fotoğraf çekenleri "hayatın dışındakiler" olarak tanımlasa da halimizden memnunuz :) Hayatın içini ve hayatın içindekileri seyrederken..

Sucuklar hazırlanırken bir grup gölete atıyor kendini, şelalenin yaptığı akıntı rahat yüzmeyi engelliyor olsa gerek ki, önce belirli bir yerde kilitlenip kaldıklarını görüyorum. Bulunduğum yerden Volkan’ın göletteki halini izlerken takılmış video bandını izler gibiyim. Önce şelaleye doğru yüzüyor, sonra da şelalenin akıntısıyla yeniden geldiği yöne sürükleniyor. Bilmiyorum aynı sahne kaç defa tekerrür etti ama azmine hayran kaldım arkadaşımın. :)

Karınları doymuş, mutlu insanlar..

Gölette serinleme ve sucuk ekmeklerin ardından karpuz yeme faslından sonra yeniden yola düşüyoruz.

Yola çıkarken Nilgün gözlüğünü unuttuğunu fark ediyor ama gözlüğü bıraktığını sandığı yerde maalesef hiçbir şey bulamadan geri dönüyor. Nice sonra aynı yerde Volkan’ın yüzüğünü kaybettiğini de öğreniyoruz. Bir servet bırakmışız meğer bugün geride. Bavullarının yarısını evde unutup, diğer yarısını da burada boşaltmaya çalışan bu tatlı çiftin trajikomik durumu biraz bizi üzse de yola devam ediyoruz.

Yol üzerinde Konaklar Mahallesi varmış, mahalle biraz yamaçta kalıyor, konakları tek tek gezecek kadar vaktimiz yokmuş ne yazık ki. Vakti zamanında iş güç yokluğundan insanlar Rusya’ya çalışmak için gitmişler ve orada pastacılığı öğrenmişler, memlekete bir hayli servetle dönmüşler, denildiğine göre konaklarda kullanılan malzemelerin bir kısmı Rusya’dan getirtilmişmiş.

En yukarıdaki Taraklı Konağının bir de hikayesi var…

Evlerin hemen yanıbaşlarında aslen kiler olarak kullanılan ama dışarıdan daha çok bahçe süsü gibi duran bu evciklere de serender deniliyor, Karadeniz'e has bir mimari yapı.. Şimdilerde şehirde fonksiyonelliğinden çok görselliğin dolayı bahçe dekoru olarak kullanılıyor..

En son durağımız Fırtına Deresi, Dağ Raft tesisleri.. Akşamdan su sığ diye rafting yapmayız diye karar almışız, yanımızda yedek giyecek falan yok. Herkes kendine bir köşe bulacak, rafting yapacak diğer grup gelene kadar vakit geçireceğiz. Nesibe, rafting olayından biraz çekindiği için hiç sesini çıkarmıyor ama Sema aynı metaneti gösteremiyor, "neden yapmıyoruz rafting" diye ağladı ağlayacak. Nilgünse ondan geri kalır değil, küçük Emrah bakışları ile dolaşıp duruyor ortalıklarda..

Rafting süresince oyalacak birşeyler bulmuşlar bile..

Kıyamam ben onlara, Özkan’la çocukların haline daha fazla dayanamayıp fikrimizi değiştiriyoruz. "Rafting yapılacak" denildiğinde yüzlerindeki sevinci görmeliydiniz ama çığlıkları duymasanız da olur, biz duyduk, hala kulaklarım uğulduyor.
Şişme yelekler ve kasklar giyiliyor, lastik ayakkabılar maalesef herkesin ayağına yetecek kadar yok, kimimiz her iki ayağına da sağ giymiş, kimimizin iki ayak numarası farklı. :)

Bir kişi rafting konusunda bizi bilgilendiriyor, botta nasıl oturulması gerektiği, küreklerin nasıl tutulması gerektiği, komutların anlamı, emniyet kuralları.. vs.

Önce arkası açık bir kamyonete sıkış tepiş biniyoruz, botlarımız da ayrı bir kasada arkadan bizi takip ediyor. Rafting başlangıç noktasına geldiğimizde heyecan hat safhada. Malum su debisinin en az olduğu aylardayız, düşme riski minimal ama düşersek yaralanma riski çok fazla. Daha önce bottan düşmüş biri olarak çok rahatım aslında..

Botumuz 6 kişilik, rehber ayakta arkada bizi yönlendiriyor, botun takıldığı yerlerde bottan inip bota yön vererek çıkmaz yerlerden çıkmasını sağlıyor. Herkes gereğinden fazla enerjik, "mutlaka diğer iki botu geçmeliyiz, şampiyon biz olmalıyız!" savıyla çıkıyoruz yola, bağırmaktan ses tellerimiz kopma raddesine geliyor. Bir ara botun yarı yarıya yan geldiği bir yerde su akıntısının çenemin hemen altından geçtiğini fark ediyorum, bir an yedek kıyafet sorunum geliyor aklıma, minik bir panik yaşıyorum, suyun detoks etkisinden olsa gerek bu panik saniye sürmeden "amaaan dünya yıkılsa umrumda değil" moduna geri dönüyorum. :)

Aaa bir de bakıyorum önümüzdeki bot kenara çekmiş, bizim rehber de bizim botu kenara çekmeye çalışıyor, bir an "bu kadar mıydı" diye geçiriyorum içimden ama neyse ki sonradan öğreniyorum sadece mola için durmuşuz. Molanın idrakına varana kadar bizden önce varanların kürekleri ile sıçrattıkları sularla bir güzel banyo yaptırılıyoruz. Buralarda adetmiş bu, ilk gelen sonradan gelenleri ıslatırmış, biz de bottan iner inmez diğer botu karşılamak için küreklerimizle hazırola geçiyoruz, görev disipliniyle..
Doğu Karadeniz'e has bu geleneği fazlasıyla tuttum ve yaşatmak için dernek bile kurabilirim :))

Molada bir de oyun oynanıyormuş, rafting baş rehberi bizi bir daire yaptı önce. Eline aldı bir düdük, "düt" deyince sağdakinin küreğini yaklayacağız, kürekleri yere düşüren yanacak, "düt düt" deyince soldakinin küreğini yakalayacağız, 3 kere düt denilince de kürek yere düşmeden kendi etrafımızda 360 derece döneceğiz. Derken 2 defa küreği düşürmeme rağmen, bir şekilde farkedilmeyerek finale kalmayı başarıyorum, bunu da şimdi burada itiraf ediyorum, kıs kıs :))) Diğer finalistin eşim Özkan olduğuna sevineyim mi üzüleyim mi bilemiyorum taa ki bir ödül vaad edilene kadar, her halükarda ödül ailede kalacak :)) Finaldekilerin yapması gereken biraz dengede kalabilmek o kadar, sistem çok basit görünüyor başta gözüme. Elimizdeki küreği dik tutacağız, küreğin ucuna, yani yukarıya bakarak 20 defa kendi etrafımızda dönüp sonra küreği yere bırakacağız , en sonunda da küreğin bir sağında bir solunda 5 defa tek ayak üstünde sekeceğiz.
Küreğe bakarak dönme safhasında denge sistemim alt üst olmuş vaziyette, "eğer dereye gidersem beni tutun" diye bağırdığımı hatırlıyorum bir tek, dışarıdan bir hizada dengede durmaya çalışan kör zil zurna bir sarhoşu izlediğinizi hayal edin. Eğer dönerken bir defa düşmüş olmasaydım kesin birinci bendim ama eşimin de ikinci gelerek gururunun incinmesine izin veremezdim tabii, birinciliği ona hediye ediverdim. Olsun yabancı sayılmaz. Ben de Özkan’la gurur duyarım bugün.. :)

Islak olduğumuzdan her yanımız kum içinde, neyseki rakip botun yolcuları, geride kalmayı hazmedemediklerinden, her yanlarından geçişimizde bizi bir güzel suluyorlar da duş almadan kumlardan kurtuluyoruz. Parkur 9 km. Bağırıp çağırmaktan, düşüp kalkmaktan bu mesafenin nasıl katedildiğini fark edemiyoruz. Ve işte en sonunda finaldeyiz ama bizden önce bir bot varmış bile, neden birinci olamadık diye çamur atacak birilerini arıyoruz. Yok önümüzdeki botta 4 kişi varmış, hafifmiş, yok bizim rehber bizi iyi yönlendirememiş, yok öndeki botun motoru varmış.. Bir kere kazanma hırsı bürümüş olmasın gözleri, şu insanoğlunun yapmayacağı cirkeflik yok canım! :)))

Finalde gene botlardan iner inmez küreklere sarılıyoruz. Geleni ıslatma geleneğini yaşatıyoruz, başka günahımız yok. Bir ara gözlerimi kapattım, bir sağa bir sola su atıyorum (gözümü kapattığım için kimi ıslatıyorum farkında değilim, büyük ihtimalle karavana), ama birileri de beni gayet farkında olarak güzelce yıkıyor.
O an dünyanın durduğu andı, çocukluğuma döndüğüm andı ve günün en güzel dakikaları idi. "İşte özgürlük bu!" diyorum, burada kimse amir-memur, kimse hanımefendi, beyefendi değil, herkes hesapsızca üstünü kirleten küçük çocuk.. Bir nevi kendinden geçme halinden sonra gelen pis koku ile gerçek dünyaya dönüyoruz. Yakın bir yerlerden dereye kanalizasyon suyu karışma ihtimali üzerinde spekülasyonlar yapılsa da kimin umrunda neyin içinde yüzdüğü.. Ruhsal arınma yaşamışız yenice, daha ne hijyeni isteyelim ki! :)

Sırılsıklam bir sürü insan, yine aynı araca doluşup geri dönüyoruz ama bu defa herkesin yüzündeki ifade bambaşka. İyi ki de bunu yaşamışız diyoruz. Tek düşündüğüm Mustafa ağabeyin (şöförümüz) bu halde bizi arabasına alıp almayacağı. Dağ Raft tesislerine geldiğimizde, herkes yedek kıyafetlerini giyerken, ben ve Nilgün arayış içindeyiz. Diğer grubun rehberi Muhammed’in yedek şortu olmasaydı ve Volkan’ın yedek pantolonu olmasaydı Nilgünle halimiz nice olurdu bilemiyorum.

Raft sonrası dansı :)

Muhammed'in rehberlik yaptığı grup da rafting yapacak, bizim dönmemizi beklerken buluyoruz onları. Yeterli lastik ayakkabı olmadığından soyunma kabininde ayakkabılar için sürekli taciz ediliyoruz. Artık dayanamayıp lastikleri veriyorum.
Özkan’ın bir ayağındaki 43, diğer ayağındaki lastik ayakkabı 46 numara, diğer gruptan bir beye verdiğinde bey, "ayakkabıların tam ayağına uyduğunu" söylüyor. :))
Sevgili Nilgün pantolonu üstünden düşmesin diye sürekli eli yanda gezmek zorunda, bol pantolonu ve boyundan geçmeli çapraz kemeri ile yeni bir trend doğmasına da vesile olurken bize bir rap şovu da yapmayı ihmal etmiyor. Yalvar yakar Özkan’ın da nabzına göre bir müzik bulunuyor ve bir şov da ondan alıyoruz. Artık çaylar içilmiş, üstlerimiz kurulanmış gitme vakti geldi. Doğru müziği buldukları için bizim onlara minnettar kalıp teşekkür etmemiz gerekirken , tesis çalışanları dans şovu için gelip bizlere teşekkür ediyorlar. Bu Doğu Karadeniz’in insanı bambaşka diyorum ben size !

Akşam yemekte alabalık var, alabalığın favori balığım olmamasına rağmen geldiğimden beri yediğim en güzel ana yemek olduğunu düşünüyorum. Balığı iyi pişiriyorlar Allah için ..

Doğu Karadeniz Turu Doğu Karadeniz 2007 (Black Sea Region Journey, 2007) - Kavrun Yaylası (Plateau Kavrun)

2009-03-26T17:05:00.018+02:00

Kavrun Yaylası (05.09.2007)

Kahvaltı sonrası güne bugün geç başladıysak, enerjimiz eksik kaldıysa tek sebebi Sema’dır. Neymiş dün gece iyi uyuyamamış, kendini kötü hissediyormuş, bugün mola verecekmiş miş miş.. Sema’yı yürüyüşe ikna çalışmaları önce rica minnetle başlıyor, baktık ki anlamıyor, penceresinin altında bağrınmaya başlıyoruz, “Sema hadi otobüs kalkıyor, herkes seni bekliyor!” Baktık ki hiç oralı olduğu yok, penceresine attığımız terlikler aynı hızla kafamıza geri geliyor, rehberimiz de melul melul bakmaya başlayınca mecbur Sema’yı bırakıp çıkıyoruz yola. J Kavrun zaten zorlu bir parkur, enerjimizin yarısını da sabah sabah serenada harcamışız, bakalım nasıl geçecek bugün.. Dolmuşta Nesibe’yi dizimizin dibine oturtuyoruz ne de olsa bugün o öksüz sayılır , kankası tarafından ekilmiş bir mazlum olarak ona kol kanat germeyi görev ediniyoruz. Elimizden geldiğince Sema’nın yokluğunu hissettirmemeye çalışacağız bugün artık elimizden ne gelirse..

Yukarı Kavrun Köyüne çıkılırken aşağı Kavrun Köyü yanından geçiyoruz, çığ düşmesi nedeniyle buradaki yerleşim bir dönem yok denecek kadar azmış. Yukarı Kavrun yaylası bu çevredeki birkaç buzul vadisinden biri.
Buzul vadileri ve gölleri nasıl mı oluşuyormuş?

Buzullar, karın yeniden kristalleşmesi, sıkışması ve bir araya toplanması ile meydana geliyor. İklim değişikliklerinin ve yerçekiminin etkisiyle hareket ediyorlar. Soğuk iklimlerde aşağıya doğru sarkan buzullar, ilerlerken üzerinde kaydıkları zeminden aldıkları parçalarla yeryüzünü şekillendiriyorlar. Binlerce yıl süren hareketleri sonucunda V biçimli vadileri aşındırarak tekne biçimli vadilere dönüştürüyorlar. Kaçkarlar’daki Davalı, Büyükçay, Kavron, Çeymakçur, Avusor- Bulut ve Kaçkar vadileri tipik buzul vadileri. Eğimin az ve kaya yapısının dirençsiz olduğu bölgelerde ise buzulların akması ve geri çekilmesi sırasında çukurlar oluşuyor. Bu hareketler zamanla çukurlukları derinleştirir. Onların suyla dolmasıyla da buzul gölleri meydana geliyor.

Yukarı Kavrun Yaylasında araçtan inip yürüyüşe başlıyoruz. Burası bir zamanlar yayla köyüymüş, sonra büyümüş serpilmiş bir tatil köyü kıvamına gelmiş neredeyse Köyde pansiyon, çay bahçesi, muhlama evi.. gibi tesisler çoktaaan yerlerini almış. Dahası köyün girişinde “hoş geldiniz” yerine “wellcome” yazılmış tabelaya; burası ulusal arenayı çoktaaan aşmış da, uluslararası kulvarda oynamaya başlamış bile.
Köyün turizme yatkınlığı Kaçkar yolu üzerinde olmasından kaynaklanıyormuş. Yukarı Kavrun rakımı 2200 metre. 700-800 metre daha yukarıdaki göller bölgesine çıkacağız. Köyü dünya gözü ile gördüğümüz son noktada rehberimiz grubu durdurup bir uyarı yapıyor, “bu yürüyüşe itirazı olan varsa şimdi konuşsun yoksa sonsuza kadar sussun” gibisinden geri dönmek isteyen var mı diye nabız yokluyor. Daha yukarılarda geri dönme kararı alma gibi şansımız yokmuş, o zaman “ölmek var, dönmek yok” ilkesi devreye giriyormuş direk, tek başına dönenin yanlış patikalara girilebilme ihtimali varmış.

Eğimin zaman zaman dikleştiği zaman zaman azaldığı bir yürüyüşün sonunda bir göl görünüyor. Tamam işte geldik derken rehberimiz başka bir rampayı işaret ediyor. Eee dağın başındayız, orman kanunları geçerli, yok “burası da göl, nolur artık dursak! “ gibi alternatif fikirlerimizi içimize atıyoruz.

Küçük Deniz Gölü

İyi ki de devam etmişiz, en tepeye vardığımızda tepenin öbür yüzündeki Karadeniz Gölünü görünce buralara kadar boşuna gelmediğimizi anlıyoruz. Allah’a bin şükür bu turun başından beri ilk defa o kadar yol tırmanıp da geldiğim yerin öbür tarafında daha alçak bir yer olduğunu da gördüm ya artık gam yemem, işte en tepedeyim diyebilirim. Geriye bir Kaçkar zirve kalıyor, bu yıl form tutalım gelecek yıl orası da kaçmaz..

Bulunduğumuz yer, Kavrun ve Çaymekçur Vadilerini ayıran Gelgebent Sırtı, arkamızda kalan yer, Lanetleme geçidi..

Aşağıda Karadeniz Gölü, karşımızda Kemerli Kaçkar Dağı

Lanetleme Aşıtı, "çarşak" denilen taşların bolca bulunduğu bir bölge. Bu nedenle özellikle çıkış kısmı zorlu bir parkur, dağcıların yüklerini taşıyan katırlar burada kalakaldıklarından, buraya gelip geçenler sürekli lanet okuduğundan bu isim buraya yapışıp kalmış.

İlk gördüğümüzde zirve sevinci yaşamama neden olan göl, Küçük Deniz gölüymüş, Büyük Deniz ve Mezovit gölünün bulunduğu bölge Çegnovit’in denizleri olarak anılmaktaymış.

Bulunduğumuz yer 3100 metre, Karadeniz Gölü, 2840 metrede, Kaçkar’a ne kalmış ki şurda, 800-900 metre sonra zirvedeyiz. Eminim o rakımı tırmanmak en zorlusudur, buradan görüldüğü kadarıyla arazi genellikle kayalardan, çarşaklı geçitlerden oluşuyor.
Karadeniz gölünü doyasıya seyrettikten sonra Büyük Deniz gölüne doğru yol alamaya devam ediyoruz neyse ki artık bu defa yukarıya değil yana doğru aşağı eğimli arazide yürüyoruz.

Büyük Deniz Gölü

Küçük Deniz gölü sıcaklık olarak girilmeye daha müsait olmakla beraber suyu iyice çekilmiş. Bugün her şeye rağmen su ne kadar soğuk olursa olsun göle girme konusunda kararlıyım. Bunu gerçekleştirmek artık üstüme farz oldu, tabii önce cesaret toplamam lazım. İlk suya atlayan kişiye soruyorum, “geri dönerken çıkan nidalar acıdan mı mutluluktan mı” diye. Rahatlamaktanmış.. Pek inanmasam da kararlıyım, bugün bu suya girmeden inmeyeceğim Ayder’e! Önce ayaklarımı suya alıştırma çabası içindeydim, başlangıçta şiddetli ağrılar çekiyorum, sonra ayaklar yarı felç durumunda soğuğu daha az hisseder hale geliyor, sonra suyun içinde ayaklarınızı yok sayarak ilerleyip kendinizi bırakıyorsunuz. Çok basit değil mi? O gün ilk defa sudan çıktıktan sonra uzun kollu bir şeyler giyme ihtiyacı duyuyorum.

Sağda solda çiçek böcek çekerken döndüğümde grubu toplu halde yoga yaparken buluyorum. Kaslarım buz gibi sudan sonra iyice katılaşmış vazziyette, o esnek hareketleri denemeye bile yeltenmiyorum, komik olmaya hiç niyetim yok

Dönüşümüz ayak baş parmaklarımdaki ağrılardan dolayı çok da rahat olmuyor aslında. Yaylalara çıkmayı planlayan arkadaşlara buradan duyurulur, ayakkabı seçimini çok dikkatli yapı lütfen, geziniz işkenceye dönüşebilir yoksa..

Yukarı Kavrun’da çaylarımızı içip yeniden Ayder’in yolunu tutuyoruz.

View Album

Get your own

Doğu Karadeniz 2007 (Black Sea Region Journey, 2007) - Avusor Yaylası (Plateau Avusor)

2009-03-15T16:24:00.035+02:00

Avusor Yaylası (04.09.2007)

Bugün orta zorlukta bir yürüyüş bekliyor bizi. Avusor Köyüne kadar araçla varıp oradan 2600 metre yükseklikteki Avusor gölüne (Kemerli Göl- Büyük Göl) tırmanacağız. Avusor Yaylası Lazların kullandığı tek yaylaymış. Avusor Köyüne kadar araçla gidiyoruz ama ruhum dışarda, ormanlık alan bitene kadar yine gözümü dışardan alamıyorum. Aman Allahım! Burada yer şekiller, bitki ve sudan ibaret. Köy yaklaşık 50 haneden oluşuyor, ahşap ev oldukça az sayıda, evler genellikle taştan ve boyut olarak oldukça küçük, çığ tehlikesi nedeniyle böyle bir mimari tercih edilmiş olabilir. Köy, kendi elektriğini üretebilecek bir santrale de sahip.

Göl için, “Hemen şu görünen düzlüğün üstünde” diyor rehberimiz, o düzlüğe vardığımızda hedefi ortalarda görememek ilk hayal kırıklığı atağını yaşatıyor. N’apalım Avusor Köyü fonlu fotoğraflar çekerek soluklanıyoruz.

Hafif eğimli rampa çok da uzun sürmüyor yeniden dik eğimli bir bölgeyi tırmanmaya başlıyoruz. Oksijen seviyesi giderek düştüğünden midir nedir, molalar giderek sıklaşmaya başlıyor. Herkes kendine seçtiği en az eğimli rotalardan dura kalka , çapraz yürüyüşle tırmanışa devam ediyor. Çok şükür ki yokuşun sonunda yeniden hafif eğimli arazi başlıyor. Ama göl hala ortalarda yok. “Bu gölü niye bu kadar yukarı yapmışlar, kim taşımış bu gölü yukarıya!” gibi iç isyanları bastırmaya çalışıyorum bir yandan da. Hafif eğimli rampa bir süre sonra tamamen düzlüğe bırakıyor kendini ve ince bir hat halinde göl görünüyor. Göl suyu ısısı yaklaşık 9-10 derece ama buna rağmen mayosu olan kendini tutamıyor. Bir kere yayla suyunun tadına varmışız, suya girmeden dönmek olmaz.

Ben de mayosunu unutmuş biri olaraktan öyle kenarda mazlum mazlum girenleri seyredip , fotoğrafladım. Özkan’ın "Buda'nın tipik oturuşu" pozisyonunda dalışı fotoğraf adına günümü kurtardı desem yeridir.

Bazı arkadaşlarımız hızlarını alamayıp gölün biraz daha yukarısındaki buzula kadar yürüdüler. Yukarıda keçilerle de buluşup horon teptikleri söyleniyor.

Kumanyalar yenilip, gölün kenarında biraz uyukladıktan sonra yeniden geri dönüş yoluna düşüyoruz. Dönüşte sakatlanma riski olmasa neredeyse yuvarlanarak ineceğiz köye.

Yukarıdaki fotoğrafın kamera arkası

Köyde bizi Paşaali Amca bekliyor. Çayevinde oğlunun kitaplarını önüne almış, kendi yazdığı şiirlerin bulunduğu defteri de eline, tüm grup toplanıncaya kadar tek kelime etmiyor, bize daha çok kendi şiirlerinden okuyor. Hele siyasetçiler için yazdığı şiirlerle bizi kırıp geçiriyor.

Provası olmaz hayatın
Ne yeniden yaşamak mümkün geçmişi,
Ne de yaşananları silebilmek.
Mühim olan;
Zifiri karanlıkta güneşi görebilmek

Adem Karagöz (Paşaali Amca’nın oğlu)

Paşaali Amcaya teşekkür edip yeniden dolmuşumuza yollanıyoruz.
Yolda bir de ne görelim! Sis tabakası Hala Vadisini kaplamış, muhteşem bir görsellik sunuyor.. Neyse ki sevgili Celal arabayı nerede durduracağını çok iyi biliyor. Bu muhteşem manzarayı fotoğraflamadan gidersem gözüm açık giderdi.

Bugün de kararlıyız, hala yeşile doyamadık, ormanlık alana girildikten sonra yürüyerek Ayder’e varmayı planlıyoruz, herkes aynı fikirde olunca rehbere çok fazla seçenek kalmıyor J. Yaşasın! Araba yolu yerine kestirme olduğunu söylediği bir patikadan indirecek bizi, bu daha fazla yeşil, daha riskli bir yürüyüş demek. Patikanın yol ayrımına gelmeden, yaylaya çıkarken gördüğüm şelaleye gelince, gene fotoğraf damarım tutuyor, toplum içinde olduğumu unutup, arabayı durdurması için yalvarır bir dille konuşmaya başlıyorum Celal’le, sevgili Celal beni kırmayıp , çocukla çocuk olduğun için çooook teşekkürler.. Tropik bir ormandaymışsın hissi veren bu manzaranın karşısında mest oldum diyebilirim.

Patika, dağ yamacında ince bir yol, yan taraf dik eğimli.

Dünya tatlısı bir çift; Nilgün ve Volkan..

Yine sık sık karşımıza şelale ve arıklar çıkıyor, ilk defa burayı biz keşfetmişiz gibi seviniyorum her şelalede. Giderek sis çökmeye başlarken bir köye geliyoruz.

Köyde oyalanmadan yeniden patikalardan dik bir inişe geçiyoruz.

Pansiyona gelindiğinde, herkes pansiyon yoluna dönerken biz Ayder merkezine doğru yürüyüşe devam ediyoruz. Mayo getirmedim ya, kaplıcanın yanındaki dükkanlarda mayo satılabileceği umuduyla aşağıya iniyoruz. Ayder’in tek caddesinde sisin verdiği esrarengiz ambiyansda biraz da gergin bir şekilde yürüyoruz. Artık ayaklarımız isyan ediyor. Mayomuzu bulduk ama dönüş yolu dik, yokuş yukarı nasıl gideceğimizi düşünüyoruz kara kara. Yolda bir dolmuşa el ediyoruz, durur durmaz hazine bulmuş gibi koşuyoruz arabaya. Arabayı kullanan, buranın yerlisiymiş, alışveriş yaptığımız marketin sahipleriymiş meğer. Eşimle kısa bir diyalog geçiyor aralarında:
Eşim Doğu Karadeniz insanın alicenaplığından, yardımseverliğinden öyle şaşalı bahsediyor ki herhalde beyefendi de yoluna biz çıktık diye içinden dua ediyordur J.
“Burada dışarıdan yerleşim yok, hepsi kendi halkımız, o yüzden bozulmadan kalabildi” diyor. Ayder’in bir tatil köyü havasına girdiği doğru ama insanının hala özünü koruduğu, turizm yozlaşmasına yenik düşmediği de bir gerçek..

Maran Gıda sahiplerine binlerce kere dua ve teşekkür edip pansiyonumuza varıyoruz.

Bugün akşam yemeğinde yöresel bir yemek var, laz böreği. Cehaletin gözü kör olsun işte. Önce sıradan bir börek sandığımdan, karnım da tıka basa doyduğundan gelen böreği geri gönderiyorum, “aaa bu tatlı” deyince birileri, geri istiyorum böreğimi. Methettikleri kadar varmış, laz böreği yufka ve muhallebiden yapılan bir tür tatlıymış aslında. Tarifini de kısaca yazıveriyim:

Malzemeler:
7 yumurta, 7 su bardağı süt, 5 kaşık tereyağı, 1.5 su bardağı şeker, 1.5 kahve fincanı nişasta, 1.5 kahve fincanı pirinç unu, alabildiği kadar buğday unu, tuz.Yapılışı:
Bir kase su, iki kaşık tereyağı, bir yumurta sarısı, az tuz, bir iki damla zeytinyağı ve alabildiğince un katılarak yoğrulur ve on dört parçaya bölünür. Bu on dört parça ile laz böreğinin on dört yufkası açılır.Yapraklar arasına konacak muhallebinin yapılışı: Süt ve şeker kaynatildıktan sonra az tuz konur, ayrı bir kapta pirinç unu veya nişasta, dört yumurta sarısı, bir bardak soğuk su ile iyice çırpılır, kaynayan süte karıştırılarak ilave edilir. Piştikten sonra bir tutam karabiber serpilir.Yedi hamur tek tek açılır ve her bir yaprağına tereyağı sürülerek tepsiye dizilir, üzerine önceden hazırlanmış olan muhallebi soğuk olarak dökülür. Geriye kalan yedi hamurda tek tek açılarak ve tereyağı sürülerek muhallebinin üzerine dizilir. Arzu edilen şekilde kesilir, üzerine tereyağı gezdirilerek fırına verilir.Bir buçuk bardak şeker, bir bardak su ile hazırlanan ilik şurup, fırından çıkan böreğin üzerine dökülür. Fındık veya cevizle süslendikten sonra ılık olarak servis yapılır.

Doğu Karadeniz 2007 (Black Sea Region Journey, 2007) - Çeymakçur Yaylası (Plateau Ceymakcur)

2009-03-15T16:09:00.033+02:00

Aşağı- Yukarı Çeymakçur Yaylası (03.09.2007)

Sabah 8:00 gibi kahvaltı hazır, yöresel ürünler ekstraya giriyormuş, kahvaltı gaaaayet standart, domates, peynir, zeytin.. Saat 9:00 gibi arabayla yola çıkıyoruz. Karadeniz yaylası göreceğiz heyecanı ile dolmuşun en önüne kuruluyoruz. Yaklaşık 1500 metrede daha önce dağdan yuvarlanmış buzulu görmek için mola veriyoruz. Aşağı Çaymekçur denilen yaylaya kadar araçla gidiyoruz, yukarı Çaymekçur’a kadar yürüyerek çıkılacakmış. Denildiğine göre en kolay parkurlardan biriymiş. İlk gün olduğu için olsa gerek bana hiç de kolay gelmiyor, biraz zorlanıyorum. :( Yukarı Çaymekçur rakımı yaklaşık 2000 metre. Yukarı Çaymekçur’da bir yayla evine misafir oluyoruz. Hatice Teyze vadinin karşı kıyısında , Celal ile bağırarak iletişime geçiyorlar. Hatice Teyze eve gelene kadar teyzenin yakınları bizi evin bahçesine buyur ediyorlar, herkesin pili bitmiş durumda, bulduğumuz yere yığılıp kalıyoruz.

Celal ile Hatice Teyzenin muhabbeti evlere şenlik, Celal’in Hatice teyzeme sevgisi bitmek bilmiyor, gel bir daha sarılalım, özledim seni derken Hatice Teyze elinde sopası ile Celal’in kafasına indirdi indirecek.. :))) İşte o an..

Bir yandan da ayranlar hazırlanıyor, bu yürüyüş sonunda serin serin ayranlar pek bir iyi geliyor herkese. Hatice Teyze misafirlere alışık, herkesle ayrı ayrı sarılıyor, fotoğraf çektiriyor.
Dönüşte dereye gireceğiz, serinliyeceğiz ama yanımızda mayo yok, bazıları da yüzmek için uygun yer yok diye bulunduğu yerden inmeyip “cool” takılıyor. :)

Ancak ayaklarımı sokarak istifa edebiliyorum bu serinlikten. Sema arkadaşım da suya girmek isteyip de iç geçirenlerden. Ama Allah’ın sevgili kulu işte.. Dileği çok geçmeden gerçekleşiyor, bulunduğu yerden sağa sola laf yetiştireceğim derken, kaşla göz arasında derenin içine düşüveriyor, neyse ki düştüğü yer bir yarık olduğundan sürüklenmeden kolundan yakalayıp çıkarıyoruz onu. Nilgün de yarım saat mi desem bir saat mi desem tam biz toplanıp gitmeye karar vermişken, dereye girmeye karar veriyor. :)) Girmesi ile soğuktan çıkması dakikalar sürüyor ama “ben de girdim o soğuk suya” diyebilecek olmanın gururu başka canım!

Aşağı Çaymekçur’a arabayı bıraktığımız yere geliyoruz. Bugün menüde sucuk ekmek var, yemek hazırlanana kadar Aşağı Çaymekçur Köyünün kıyısına kadar yürümeye devam ediyoruz. İyi ki de devam etmişiz, bir de umumi lavabo buluyoruz, dağda nimet sayılabilecek bir durum.

Çaymekçur adı çermakcur’dan gelmekte. Çermakçur (çermak = beyaz, çur =su) Ermenice kökenli, asıl rakı anlamına gelmekte. Evlerin hemen hepsi yöreye özgü ahşap mimari örneği. Daha çok Güroluk Köyü sakinleri burada ikamet etmekteymiş.
Yaylacılığın amacı yazın sıcaklardan kaçıp serin hava arayışı değil, hayvanların otlak ihtiyacını karşılamakmış. Yaylada kışa hazırlık olarak ot biçilip kurutuluyor, hayvanların kışlık yiyeceklerinin bir kısmı bu kurutulmuş otlardan oluşuyor. Açıkçası önceden neden yayladan ot biçilip sırtlarda taşındığına bir anlam veremezdim.

Çaymekçur’da sucuk ekmeklerimizi yedikten sonra bir canlanma başlıyor grupta yeniden, arabadan gelen müzik sesinin etkisi mi bu bilemiyorum. Horon oynamayı azıcık bilenler bize kısa bir şov yapıyor. Nilgün, Nesibe ve Celal’e buradan tekrar teşekkürler..

Biz de kendi bildiğimiz havalarda kendi çapımızda oynuyoruz işte..

Yemek sonrası hareket zamanı.. Galer Düzüne kadar yürüyerek ineceğiz, bu arada hava giderek kapanmakta. Yolda hafif bir çilenti başladığında yağmurluklarımızı yanımıza gezdirmeye getirmediğimizi anlıyoruz. Galer düzüne kadar ormanlık bölgeden yürüyeceğiz, bu güzelim yeşili , coşkun dereleri seyrederken yağmur kimin umurunda.

Bizim doğayı sevdiğimiz kadar doğa da bizi seviyor olmalı ki karşımıza sürekli böğürtlenler çıkarıyor.

Galer Düzü, adından anlaşılabileceği gibi düzlüğü geniş bir bölge, Ağustos ayında yayla şenliklerine de ev sahipliği yapmaktaymış.

Galer Düzünde bizi bir çay ziyafeti bekliyor.

Programa göre çay molasından sonra dolmuşumuza binip Ayder’e döneceğiz ama içimizde yeşile karşı öyle bir açlık var ki yorgunluğumuzu duymazdan gelip yürümeye devam ediyoruz.

Ayder’e yaklaşırken kaç tane su akarına, kaç tane şelaleye rastladık bilmiyorum ama bize küresel ısınmayı unutturan bu manzaraları gördükçe, kendimize arka fon yapıp boy boy resim çekildik, su görgüsüzlüğü bu olsa gerek .
Ayder’e yaklaşırken Sevdalılar Kayasını da kadraja almak için tam fotoğraf makinemi hazırlıyordum ki bir de baktım kayanın üstünde bir aile piknik yapıyor, bu duruma bozulmam çok uzun sürmüyor, kayanın üzerindeki aileye sadece “meraba” dememiz, ailenin elinde avcunda ne varsa bizimle paylaşmasına yetiyor. Tam sevgili Sema, kayanın tepesine çıkmış, ailenin sofrasına oturacakken müdahale ediyoruz, neme lazım, bir daha Karadeniz’e gelmeye yüzümüz olsun değil mi? Ben diyorum, Doğu Karadeniz insanı bambaşka!

Ayder girişindeki Gelintülü Şelalesini de doyasıya seyredip pansiyonumuza geliyoruz.

Yarın programda Avusor Yaylası var..

Doğu Karadeniz 2007 (Black Sea Region Journey in 2007) - Sümela Manastırı (Sumela Monatery)

2009-03-15T14:45:00.034+02:00

02.09.2007

Sabah 9:00’da Trabzon Havaalanındayız. Yolcu bekleme salonunda elinde tur şirketi tabelası olan birilerini arıyorum. Sonra sürekli birilerini karşılayıp onları sağa sola oturtan iki genç arkadaş dikkatimi çekiyor. Yanlarına gidince olay açıklığa kavuşuyor, genç arkadaşlardan birisi Celal bizim rehberimizmiş. Tur katılımcılarının hepsinin burada olduğuna kani gelince bizi dışarıya alıyorlar, dolmuşda hiç kimse bir birini tanımıyor, zaten tanışmaya da hevesli görünmüyor zira herkes yol yorgunu.

Bugün programda ilk ve tek görülecek yer Sümele Manastırı. Doğrusu manastırı yakından göreceğim için içim içime sığmıyor, daha önce resimlerdeki o heybetli silüetini düşününce heyecanım artıyor. Önce Maçka merkezde bir ihtiyaç molası veriliyor, bir ilaç almamız lazım, nöbetçi eczane arayışına başlıyoruz, nöbetçi eczane kapalı ama nöbetçi olmayan bir tane açık.. Karadeniz’de olduğumuz gerçeğini işte o an kavrıyorum, olaylar tersine işliyor burada..
Maçka’dan Sümele Manastırına giden yol çevresindeki yemyeşil doğayı hayran hayran seyrederek ilerlerken, dönüşte buralarda bir yerde mola verebilmemizi umut ediyorum. Manastıra biraz yaklaşınca, manastırın karşıdan iyi görüntü verdiği bir noktada fotoğraf molası için duruyoruz.
Çok uğraşırsanız arkada bir yerlerde manastırı da görebilirsiniz .. :)

Sumela Monastery Scenery;

Manastıra direkt araç yolu yok, belirli bir yerden sonra patikadan yola devam ediyoruz.

The way we had to climp up to Monastery

Patikada ilerlerken, bu açıdan binanın ön cephesinin tam görünmemesine içten içe üzülüyorum, taaa nerelerden gelip Sümele’nin o mağrur duruşunu göremeyecek olmak büyük talihsizlik.

Yol üzerinde bizi kemençe resitali bekliyordu. :)

A fiddle player was waiting us on our way, fiddle (small violin played like a cello) a traditional music instrument in Black Sea Region)

Manastıra giriş kapısı 4. katta, buradan girip önce bir merdivenle manastırın ilk yapısı olan mağara kilisenin olduğu küçük mahalleye iniyoruz. İlkönce bir mağara iken sonradan etrafı duvarla çevrilerek bir kilise haline getirilen kısım mekanın en önemli yapısı. Tam fotoğraf çekmeye kendimi programlamışım, rehberimizin çağrısı ile yerime çakılıyorum, önce manastır hakkında kısa bir konuşma yapılacakmış, en azından başta kısa demişlerdi.

Manastırın kuruluşuna ait pek çok söylence var, Karadeniz Rumları arasında anlatılan bir efsaneye göre Atina'lı Barnabas ile Sophronios adlı iki keşiş aynı rüyayı görmüşler; rüyalarında, Hz.İsa’nın öğrencilerinden Aziz Luka’ın yaptığı üç Panagia ikonundan, Meryemin bebek İsa’yı kollarında tuttuğu ikonun bulunduğu yer olarak Sümela'nın yerini görmüşler. Bunun üzerine birbirlerinden habersiz olarak deniz yoluyla Trabzon'a gelmiş, orada karşılaşıp gördükleri rüyaları birbirlerine anlatmış ve ilk kilisenin temelini atmışlar.

İlk yapılış tarihi 4. yüzyıla dayanan manastırın bugün 13-14. yüzyıllarda yapılmış bölümleri ayakta kalmış. Manastır, 406 yılında ve Hıristiyanlığın ilk yayılmaya başladığı dönemlerde dağın kayalık kısmının içi oyularak yapılmış. Bizans imparatoru Justinianus döneminde yeni eklemeler yapılmış ve VI. yy.da yeniden inşa edilen manastır, 1360’da tekrar bir tamirat görmüş. Rum Pontus Kralı III. Alexis’in yaptırdığı bugünkü bina, aynı zamanda taç giydiği binaymış.

The Sümela Monastery (Greek: Παναγία Σουμελά, Turkish: Sümela Manastırı) stands at the foot of a steep cliff facing the Altındere valley in the region of Maçka in Trabzon Province, Turkey. It is a major tourist attraction located in the Altındere National Park. It lies at an altitude of about 1200 metres overlooking much of the alpine scenery below.
The monastery was founded in the year 386 (during the reign of the Emperor Theodosius I, AD 375 - 395) by two Athenian priests - Barnabas and Sophronius according to the Turkish Ministry of Culture [1]. Legend states that they found an icon of the Virgin Mary in a cave on the mountain and decided to remain in order to establish the monastery.
During its long history, the monastery has fallen into ruin several times and been restored by successive Emperors; During the 6th Century AD, it was restored and enlarged by General Belisarius at the behest of Justinian [2].
It reached its present form in the 13th century after gaining prominence during the reign of Alexios III (1349 - 1390) of the Komnenian Empire of Trebizond (established in 1204). At that time, it was granted an income from imperial funds. During the time of Manuel III , son of Alexius III, and the reigns of later princes, Sümela gained further wealth from new imperial grants.
Following the conquest by the Ottoman Sultan Mehmed II in 1461, it was granted protection by order of the Sultan and given rights and privileges which were renewed by following Sultans. Monks and travellers continued to journey there throughout the years and the monastery was extremely popular up until the 19th century.
The Monastery was seized for a time by the Russians during the occupation of Trabzon between 1916 - 1918.
It was finally abandoned in 1923, following the population exchanges between Greece and Turkey after the Treaty of Lausanne.
Today its main purpose is as a tourist attraction. Its place overlooking the forests and streams below make it extremely popular for its aesthetic attraction as well as for its cultural and religious interests. The Turkish government is currently undertaking necessary restoration works to the site.

Manastır topluluğu; ana kaya kilisesi, iki şapel, ayazma, hizmet birimleri, keşiş ve öğrenci odaları ile misafirhaneden oluşmakta. İki katı teras olmak üzere altı katlı olan manastırın 72 odası bulunuyor. Her katta sekizer oda İncil’den alınan konuların işlendiği fresklerle kaplı. (Gerçi tadilat devam ettiği için biz göremedik) Fresklerin çok azı günümüze ulaşabilmiş.

1923 yılında boşaltılıp terk edilmiştir. Daha sonra geçirdiği yangın, doğa koşullarının etkileri ve çeşitli yağmalar sonucu kısa sürede harabe haline gelmiştir. 1972 yılında ören yeri olarak ziyarete açılan yapıda, restorasyon çalışmaları halen devam etmekte olduğu için yalnızca ilk manastır kısmını görme şansımız oluyor.

Small quarter is containing the most important buildings of Monatery , two chapels and the cave churc, the first constitution of the complex of Monatery..

Bir kısmı yok olmuş at resminin Yavuz Sultan Selim'in atına ait olduğunu o gün öğreniyorum, olayın hikayesine gelince;

The painting of Yavuz Sultan Selim (an impressive Sultan of Ottoman Empire) and his white hourse. He had been injured during a hunting action near by the monatery, the monks had hosted him sincerely and cured his bruise. For this reason he supported the constracrion of the monastery and gave four golden candelabras as present to monastery, but now they are lost (stolen)

Yavuz Sultan Selim döneminde, bir gün avlanırken hastalanan Sultan, Meryem Ana Manastırına çıkarılarak rahipler tarafından tedavi edilir. İstanbul'a dönüp, tahta çıktığında, büyük bir kadirşinaslık ile bir zamanlar kendisini tedavi eden rahipleri ve manastırı unutmayarak, onlara da hem altın, hem arazi ve hem de boyları 1.5 m olan dört altın şamdan ihsan eder.

Yavuz Sultan Selim'in dışında pek çok Osmanlı Sultanı manastırın tamiratı için maddi destekte bulunmuş, ne mutlu ki böyle humanist bir milletin torunlarıyız.

Sevgili Alp, (diğer grubun geçici rehberi) manastırın tarihi hakkında, sonra da asıl şapel binasının cephesindeki, Hz İsa’nın doğuşundan, çarmıha gerilişine, göğe yükselişine kadar olan olayların betimlendiği freskleri kronolojik sırayla teeeek tek anlatıyor.

The inner and outer walls of the Rock Church and the walls of the adjacent chapel are decorated with frescoes. The frescoes of the time of Alexios III can be seen on the inner wall of the Rock Church facing the courtyard. The frescoes of the chapel which were painted on three levels in three different periods are dated to the beginning of the 18th century. The frescoes of the bottom band are of superior quality.

Gayet aydınlatıcı bir anlatımı takiben hala bayılmayanlarla beraber açık olan bütün kapılardan girip çıkmaya başladık. Binanın büyük bir kısmı tadilatta olduğu için gezimiz çok kısa sürüyor. Doğrusu kendimi manastırı gezmiş saymıyorum, bir adım öne giderken iki adım geriye gidiyorum, manastırı en son terk eden kişi oluncaya kadar ayrılmak gelmiyor içimden. Burası ne zaman tadilattan çıkar bilmem ama geri kalanını görmek için bir gün yeniden gelmeyi düşünüyorum.

Manastır dönüşü Maçka’ya geri dönerken Coşandere tesislerinde yemek molası veriliyor.

Cosandere Restaurant end Butique Hotel, on the way to Macka

Oturduğumuz yerden coşan bir dere göremesem de muhlamanın tadı mekan bağımlılığımı unutturuyor bana.. Grup içindeki kişilerle yeni yeni tanışmaya başlıyoruz restoranda. Yemek sonrası alışveriş yapabileceğimiz bir iki dükkana uğruyoruz ama Çin mallarının burada da ana temayı oluşturuyor olması, alışveriş hevesimi yarıda bırakıyor.

Yolda yerel dokuma ürünlerinin satıldığı başka bir mağazanın önünde yine mola veriyoruz. Tabii ki yerel dokuma ürünlerinden almak için can atıyorum ama tek mağaza seçeneğinin sunulmasını protesto ederek sadece çay kolonyası alıp çıkıyorum..

Durduğumuz bir benzin istasyonunda balık ağlarını işte böyle kullanmışlar..

Ve nihayet Ayder’deyiz, pansiyonumuz yaylanın hemen en yüksek noktasında konumlanmış, Ayder manzarasına hakim. Odamız da öyle. Odaya girer girmez sıcak bir hava akımı çarpıyor yüzüme, pencereler kapalı diye odanın bu kadar sıcak olduğu sanısına kapılıyorum ama kalorifer peteğine dokunduğumda yanıldığımı anlıyorum, cayır cayır yanıyor petekler. Sonradan öğrendiğime göre tamirat nedeni ile yakılmışmış. Öyle seviniyorum ki, ne de olsa biz serin serin uyumaya gelmedik mi buraya..

Akşam yemeğinde de yöresel yemek bekliyoruz tabii, azıcık ucundan beklentimizi karşılamışlar. Garnitür olarak getirilen pazı yöreye özgü, o gün yemekte en sevdiğim parça. Bir de pastane yapımı baklavaları saymazsak tabii.

Yemek sonrası ertesi günkü yayla yürüyüşü öncesi bu tür yürüyüşlerde mutlaka olmazsa olmazlarını anlatıyor rehberlerimizden Alp. Yukarılardaki havanın ne zaman ne yapacağı belli olmazmış, hava durumu o gün için “hava açık olacak” dese de aniden yağmur bastırabilirmiş, sular içilemeyecek kadar çamurlanabilirmiş.. vs. Tahta oluklardan akan suları bir kaba doldurmadan içersek uçuk olma riskimiz varmış. Muhtemelen su çok soğuk, uçuk virüsünün aktive olabileceği doku şartları oluşuyor. Yürüyüş şeklimizden, vereceğimiz molanın süresine kadar hepsi tek tek mantık çerçevesinde izah ediliyor. Ne de olsa ilk defa bu kadar yüksek bir rakıma tırmanacağız, şehirdeki kondüsyonun burada ne kadar geçerli olacağını yarın göreceğiz.

Soğukçeşme Sokağından Alemdar Caddesine doğru (Sogukcesme Street)

2007-11-11T21:54:00.001+02:00

22 Temmuz, July 22

III. Ahmet Fountain

Haseki Hürrem Hamamından sonra Sultanahmet’in arka sokaklarına doğru dolanıyoruz. Topkapı Sarayı kapısının önündeki gösterişli III. Ahmet Çeşmesine selam verip Soğukçeşme Sokağına giriyoruz. Soğukçeşme Sokağı, tarihi İstanbul evlerinin bulunduğu sokak, Topkapı Sarayı'nın duvarına yaslanmış cumbalı, kafesli, 2-3 katlı, 8-10 odalı ahşap evlerin oluşmakta, sokağın geçmişi 18. yy. kadar inmekte.

Sogukcesme Street;

This narrow street running between the walls of Topkapi Palace and Ayasofya in Istanbul was completely renovated by the Turkish Touring and Automobile Association ("Turing") under the leadership of its longtime chairman, Mr Çelik Gülersoy.
The houses along the street now comprise an Ottoman-style inn called the Ayasofya Pansiyonlari operated by Turing.
The houses are built right against the Topkapi Palace wall and look directly onto the great bulk of Ayasofya. Çelik Bey had difficulty obtaining official permission from the city government to undertake his project. He once told me:
"They said it wasn't right to build houses against the palace wall. They said the old houses should be torn down and not replaced. 'You'd never find houses against the palace wall in London or Paris,' they said.
"I told them, 'That's what is so wonderful about Istanbul! People built houses right up against the sultan's palace!'
"They finally agreed to let me restore the houses."

The entrance of the street

Sık çıkan yangınlar ve bakımsızlık nedeniyle giderek yıpranan evler, özellikle 1960'lardan ,itibaren eski sahiplerinin terk etmesiyle enkaz haline gelmiş. 1985-86 yıllarında Turing tarafından günün malzemesi kullanılarak restore edilen sokaktaki 9 bina, bir pansiyon dizisi haline getirilmiş.

Evler, Yaseminli Ev, Mor Salkımlı Ev, Hanımeli Ev gibi adlarını etrafına dikilen çiçeklerden almıştır. Evlerden birinde Rahmetli Çelik Gülersoy’un şahsi kütüphanesi olan kitaplık bulunmakta.

İşte Cüneyt Arkın’ın eski filmlerinde sıkça görmeye alışık olduğumuz meyhane olarak karşımıza çıkan mekan. Bir Roma Sarnıcı olan mekan restore edilerek taverna olarak kullanılmaya başlamış.

Old Rome Cistern is restored as tavern now and in the past it was using as film studio

Soğukçeşme Sokağı , Gülhane Parkının kapısının önünden Alemdar Caddesine açılıyor. Caddeden karşıya geçtiğimizde başka bir tarihi mekanı daha ziyaret edeceğiz, Zeynep Sultan Camii.

Zeynep Sultan Camii 1769 yılında III. Ahmed'in kızı Zeynep Âsime Sultan tarafından Ayazma Camii'nin de mîmarı olan Mehmed Tahir Ağa'ya yaptırılmış barok tarzındaki câmii.

The Zeynep Sultan Mosque (in Turkish Zeynep Sultan Camii) is a mosque built in 1769 by Ayazma Mosque's architect Mehmet Tahir Ağa for Ahmed III's daughter Zeynep Asıme Sultan. It evokes Byzantine churches because of its architectural style and materials that were used in its construction

Biraz daha ileride demir parmaklıklar arkasında küçük bir mezarlık çarpıyor gözümüze. Bir zamanlar burası Hasan Ünsi Hz. Aydınoğlu Tekkesiymiş. 1509’da II Bayezid devri ulemasından Tebrizli Muhyiddin Mehmet Efendi tarafından yaptırılmış, 1925’de kapatıldıktan sonra harap olmuş ve 1960’da yıktırılmış.

Once upon a time, the cemetery was Dervish Lodge of Hasan Unsi Hz. Aydinoglu

Haseki Hürrem Sultan Hamamı..

2007-11-11T20:29:00.000+02:00

22 Temmuz 2007

Sultanahmet Meydanında bir Mimar Sinan eserini de görmek üzere Sultanahmet Camii’nden ayrılıyoruz.
(resim exploreturkiye sitesinden alıntıdır)

Hamam’ı Kanuni Süleyman’ın Rus asıllı eşi Hürrem Sultan (Rokselan) yaptırmıştır. Hürrem Farsça’da “gönül açıcı” anlamına gelir ama bilindiği gibi Hürrem Sultan daha çok açtığı dertlerle tarihte yerini almıştır. Hürrem Sultan’ın hayatı ve dalaveraları pek çok romana malzeme olmuştur, kısaca Hürrem Sultan’ın hayatına göz atmaya ne dersiniz? (Kaynak: Ufuk Gazetesi - Banu Erkmen)

Kanuni Sultan Süleyman Manisa’da şehzade iken Hürrem Sultanı tanıdığında gözdesi Mâhidevrân Sultan’dan oğlu Mustafa doğmuştu. 15-16 yaşlarında iken yanına aldığı Pargalı rum kölesine her gece şiir dinletileri ve eğlenceler düzenleten Kanuni bir taraftan da gelecekteki padişah olarak hocaları tarafından eğitiliyordu. Bu arada velihat-şehzade sarayına satın alınan bir rus köle, haremi birbirina katıyor, yaptığı isyankârlıklarla herkese yaka silkeletiyordu. Bir an geldi ki, duruma artık katlanamayan haremin kethüdası ve haremağası şehzadenin huzuruna çıkıp, cariyenin saraydan atılmasını talep ettiler. Haremde o güne kadar böyle bir olayın görülmemesinden ötürü çok şaşıran şehzade, cariyeyi tanımak için karşısına getirilmesini istedi. Gelen kölenin güzelliği karşısında gözleri kamaşan Kanuni, cariyeden kendisini anlatmasını istedi. Adının Roksalan, Ordodoks bir rus papazının kızı olduğunu, haremde kalıp herkese hizmet etmek yerine, şehzadenin ayakları dibine oturup o’na hizmet etmeyi hep hayal ettiğini kölenin ağzından dinledi. Bu kadar rahat konuşması, muhteşem güzelliği ve munis tavırları ile şehzadeyi etkileyen Roksalan’a huzura çıkışından yarım saat sonra şehzade;-- Bundan böyle senin adın can yakıp yürek tutuştururcasına gülen anlamında Hürrem olsun. Sen artık can yoldaşım, gönül ortağımsın, mutluluğumu da, dertlerimi de, sıkıntılarımı da paylaşan olacaksın. İçimde hep hissettiğim, ama adını koyamadığım hasret meğersem ki senmişsin. Dedi......Ve o andan, ölene dek Roksalan Kanuni’nin önce gözdesi, sonra Haseki Sultanı oldu.

1520 yılında şehzade Süleyman tahta geçtiğinde, Hürrem Sultan için de rakiplerini ortadan kaldırıp, kendi çocuklarını tahta çıkarma mücadelesi başladı. İlk oğlu şehzade Mehmet’in doğumundan 9 ay sonra kızı Mihrimâh doğmuş ama bu arada Kanuni’nin bir başka cariyeden Murat adı verilen bir şehzadesi daha olmuştu. Kendisinden önce Mâhidevrân’dan olan velihat-şehzade Mustafa’da hayattta idi. Onların hayatta olması kendi çocuklarının hiç bir zaman iktidar olamaması demekse, Hürrem ağlarını örmeli, onları ortadan kaldırmalıydı. Önündeki en büyük engellerden biri de körü körüne Sultan’a hizmet eden Pargalı Rum köle (o artık sadrazam olmuştu, adı da Frenk İbrahim paşa olarak tarihe geçmişti) idi. Bir de üstelik Sultan Süleyman kızkardeşini Frenk İbrahim Paşa’ya vererek kendine damat yapmıştı. Gittiği seferlerden başarı ile dönen, aldığı her görevi hakkı ile yerine getiren Paşa’nın gözleri üstünde olduğu sürece hiç bir şey yapamayacağını anlayan Hürrem ilk sıraya onu aldı. İmparatorluk sınırlarını genişletmekten, devleti zenginleştirmekten başka düşüncesi olmayan Sultan Süleyman ise hep seferlerde idi. Şöyle yanında koca diye 2-3 yıl devamlı kalmıyordu ki, plânlarını arka arkaya devreye sokabilsin. Ama özel ulakları sayesinde Kanuni’yi yalnız bırakmıyor, mektup üzerine mektup yazıyordu. Neler yazmıyordu ki.“Ayağınızın bastığı toprağı yüzlerce defa öptükten sonra, benim güneşim ve saadetimin sermâyesi Sultanım.“Eğer siz, bu ayrılık ateşi ile yanmış, ciğeri kebap, sinesi harap olmuş, gözleri yaşla dolmuş, gecesini gündüzünden ayıramayacak kadar hasret denizinde boğulmuş biçareyi; aşkınızla, Ferhat ve Mecnundan beter olmuş âşık kölenizi sorarsanız, Sultanımdan ayrı olduğumdan beri bülbül misâli âhım ve feryatlarım dinmemiştir. Öyle bir hale düştüm ki, bu hasretin verdiği kahrı ve acıyı, Tanrım düşmanlarıma vermesin. “Benim devletli Sultanım, düşününüz ki bir buçuk aydır sizden bir haber alamamıştım. Allah bilir ki, gündüzden geceye ve geceden gündüze kadar ağlıyordum. Yaşamak haram oldu. Dünya daraldı. Gözlerim kapılarda, sizden gelecek haberi beklerken çok şükür, “fetih ve zafer” haberiniz yetişti. “Tanrı sizi inandırsın ki benim Pâdişahım, Sultanım. Sanki ölmüştüm de, taze can gelip dirildim.Tanrıya şükür olsun gözümün nuru Şâhım, Sultanım.”Haremde üstünlüğü elde etmek yarışında bu mektupları gönderirken bir taraftan da Pâdişaha üst üste dört şehzade daha doğurdu. Abdullah, Selim, Bayezit ve Cihangir. 5 erkek bir kız çocuk sahibi olunca Pâdişah’ı İbrahim Paşa’nın sultanlığını ilân edeceği yalanı ile kandırarak boğdurttu. Makbûl Frenk İbrahim Paşa artık Maktûl Frenk İbrahim Paşa olmuştu. Kızı Mihrimâh’ı da Rüstem Paşa ile evlendirmişti. Rüstem Paşa İran üzerine sefere giderken kendisi ile anlaştı ve yaptıkları plân uyarınca Paşa seferde iken Sultan’a bir mektup yollayarak, mektubunda velihat-şehzade Mustafa’nın geçtiği yerlerde ordu topladığını gördüğünü, padişah babasını hallederek tahta geçme hazırlıkları yaptığını yazdı. Mektubu alan Kanuni hemen sefere çıktı, Konya Ereğlisi’nde Otağ-ı Hümayûn kurdu. Amasyadan oğlunu çağırttı. Her şeyden habersiz gelen bahtsız velihat-şehzade babasının çadırına girdiği zaman cellatlarca karşılandı. Hemen kementle boğularak öldürüldü. Arkadan çadıra giren oğlu, karısı ve yardımcıları tek tek boğuldular. Bütün bunlar olurken Kanuni kadife bir perdenin arkasından cinayetleri izledi. Çadırda bulunan şehzade Cihangir ise korkudan hastalandı ve kısa bir süre sonra öldü. Damadının sadrazamlıktan atılıp yerine Arnavut Kara Ahmet Paşa’nın getirilmesini içine sindiremeyen Hürrem yine Pâdişahı kandırdı, o’nu da boğdurtarak Rüstem Paşayı tekrar sadrazamlığa getirtti. Sırada Mâhidevrân Sultan(bir diğer adı Gülfem idi) vardı. Murat ve Mahmut adlı oğullarının anasını da Hürremin saçtığı nifakların etkisinde kalarak Kanuni yatağında boğdurmaktan çekinmedi.Mutluydu Hürrem, istediği her şeyi elde ediyordu. Koskoca Kanuni Sultan Süleyman’a hükmediyor; istediğine görev verdirtiyor, istemediğini ya azlettiriyor ya da öldürtüyordu. Ama bir gün sancılarla kıvranmaya başladı. Sarayın bütün hekimleri ellerinden geleni yapmasına rağmen sancılar azalmadı bilâkis arttı. Çok sağlıklı iken, her şey yolunda giderken ne olmuştu? Her şeyin belki de farkına varmış olan Kanuni artık onun elinde oyuncak mı olmak istememişti? Yoksa, kendisi gibi başka hırslı ve hınçlı kadınların tuzağına mı düşmüştü? Eceliyle mi öldü bilinmez ama, imparatorluk halkının sağlığında yaptıklarından dolayı çıkardığı dedikoduları örtbas etmek amacı ile bir sürü eser yaptırtıp geriye bırakmıştı.

Çifte hamamda kadın ve erkeklerin ayrı kapılardan girerek kullandıkları bölmeler sonradan Kültür Bakanlığınca onarılarak birbirleri ile bağlantılı hale getirilmiş. Şu an el yapımı halı ve kilimlerin satıldığı bir mağaza olarak kullanılıyor ama içeriyi rahatlıkla gezebilirsiniz.

Burası Mimar Sinan’ın İstanbul’da yaptığı en büyük çifte hamam. Çifte hamamların özelliği hem kadın hem de erkekler için ayrı bölümler içerdiği için haftanın her günü açık olmasıymış, diğerumumi hamalarda ise kadınlar ve erkekler günü farklıdır.

Hamama eskiden erkeklerin girdiği gösterişli kapıdan giriyoruz. Erkekler kısmının girişi, diğer hamamlarda hiç görülmeyen bir mimari uygulanmış, beş birimli bir revakla süslenerek yapıya bir cami girişi havası verilmiştir. Kapıdan girer girmez bizi ortasında ters duran balıklardan oluşan fıskiyesiyle mermer bir havuz karşılıyor.

Burası hamamın “Camekan” ya da “Soğukluk” diye bilinen kısmı. Yıkanmaya gelenlerin üst katlardaki ahşap galerilerde soyunup , peştamalini kuşandığı, çayını yudumladığı yer burası. Buradan sonra “Ilıklık” denilen dikdörtgen planlı bir bölmeye geçiliyor. Buradan da dar bir kapı ile “Sıcaklık” olarak bilinen asıl banyo işlevini gören sekizgen planlı salona geçiyoruz. Sıcaklık’da ortada göbek taşı ve çevrede “kurna başı” denilen kısımlar ve küçük galeriler şeklinde düzenlenen “halvet” denilen yıkanma odaları yer almakta.

Hemen çoğu duvar halı sergisi nedeni ile tamamen kapatılmış, nadiren açıkta kalan kurnaların detayları da gözden kaçmıyor.

Buradan yine dar bir kapı ile eskiden ayrı olan kadınlar bölümüne geçilebilmekte. Erkek bölümünün oda sisteminin aynısı burada mevcut.

Kadınlar "Soğukluk" bölümünün eski hali (resim exploreturkiye sitesinden alıntıdır)

Sıcaklık’da oturup bir zamanlar burada yaşanan cümbüşü hayal edince gülümsememek elde değil. Sırf kız beğenmek için gelen erkek analarının fısıldaşmalarını, saray ve mahalle dedikodularının ballandırıldığını, yeni takı ve giyim kuşamların bir bir gösterildiği, tasların darbuka yapılıp göbek atıldığı anlar geçiyor gözünüzün önünden..

Hamam insanı gerçekten rahatlatıyormuş, baksanıza gezgingiller'e :))

Kadınlar bölümünün Soğukluk kısmında sergilenen el dokuması halı ve kilimlerin haricinde, bu göz nurların nasıl meydana geldiğini gösteren bir de tezgah yer alıyor. Bu tezgahlar beni önce taa Demirci’ye (Manisa’nın ilçesi) götürüyor. Çocukluğumda bu tezgahların arasında pek çok oynadığımdan başlarından hiç ayrılasım gelmiyor. Halıya iki ilmik de ben atayım istiyorum ama mağaza sahipleri pek yakınımdalar.

Gezgingiller eşinden minik bir halı dokuma kursu alıyorken.. :)

Kadınlar kısmın çıkışı oldukça sade, çukurlaştırılmış, bir nevi gizlenmiş bir çıkış. O dönemin örf ve adetlerini düşünecek olursak makul bir durum.

Tarihin sığamadığı meydan, Hipodrom..

2007-11-11T20:15:00.000+02:00

22 Temmuz 2007

Yerebatan Sarnıcının mistik atmosferini istemeye istemeye terk ediyoruz. Ayaklarımız yeniden bizi hipodroma doğru çekiyor. Sarnıçdan çıkıp Divanyolu’na doğru döndüğümüzde kısa bir mola veriyoruz.

Sarnıcın hemen üstünde tuğla karışımı yapı, uzaklardan İstanbul’a gelen suyun basıncını ve yüksekliğini ayarlayan su terazilerinden, hemen önünde yolun karşısına geçmeden önce dünyanın merkezinde olma ayrıcalığının zevkini yaşıyoruz. Bilindiği gibi Milion Taşı, Doğu Roma’nın başkenti Konstantinopolis ‘in kentin içine yayılan geniş yollarının başlangıç noktasıdır.

“Bizans döneminde Konstantinopolis’in tam ortasında bulunan ve imparatorluğun bellibaşlı merkezlerinin başkente uzaklığının kaydedildiği anıtsal mil taşı (1 Roma mili yaklaşık 1, 480 m.)” yazmaktadır üzerinde.

Yola çıkacaklar, önce bu taşın bulunduğu yere uğruyor, oradaki kayıtlardan gidecekleri şehrin kuş uçuşu kaç mil tuttuğunu ve hangi güzergâhtan gitmeleri gerektiğini belleyip yollarına öyle koyuluyorlardı. Anlayacağınız, bir tür ‘yol haritası’ işlevini görüyordu mil taşları.

Bizanslılar burasının dünyanın merkezi olduğuna inanırlarmış. Milion Taşı ile anlatılagelen pek çok efsane var. Yine halkın inandığı başka bir efsaneye göre, hiçbir düşman askeri Millium’dan ileri geçemez, böyle yaparsa gökten inen bir melek tarafından ikiye bölünürdü. Bu yüzden Fatih Sultan II. Mehmed Han’ın İstanbul’u kuşatmasının sonlarına doğru ve savunmanın er geç çökeceğinin anlaşılmaya başlandığı sırada pek çok kimse Ayasofya’ya sığınmıştı ve fetih ordusu erleri Millium’u aşar aşmaz gökten meleklerin inerek onları kılıçlarıyla ikiye bölmelerini bekliyorlardı.Dünyanın merkezi kabul edilen bu taşın Bizans’taki macerası 1453/857 tarihinde sona ermiş ve aynı tarihte Müslüman İstanbul’undaki macerasının ilk sayfası açılmıştır.

Milion taşının hemen yanında musluğu sökülmüş mermer çeşme kaderine terkedilmiş, bu mil taşı kadar o da ilgiyi hak ediyor ama çeşme hakkında Latin harfleriyle bilgi veren en ufak bir levhaya rastlayamıyoruz.

Milion Taşına bakıp yolumuzu yönümüzü tayin ettikten sonra Sultanahmet Camii’ne doğru yöneliyoruz.

Sultanahmet Camii’nde namaz vakti olduğu için hipodromdaki dikilitaşlara yöneliyorum. Güneş tepede, fotoğraf çekmek pek de zevk vermiyor, bir süre çimenlere oturup güvercinleri seyrediyorum. At seslerini, yeniçerilerin isyan naralarını duymaya çalışıyorum.

Hipodrom adı fetihten sonra da gerçek anlamı ile kullanıldı, buraya “at meydanı” denildi. At arabası yarışlarında hipodrom arenası, 7 defa dönülürdü. Yedi sayısı Roma’da kutsal ve uğurlu kabül edilirdi. Arenanın tam ortasında kumluk alanı ikiye bölen spina adı verilen bölmede dünyanın çeşitli yerlerinden getirilmiş anıt eserler yer almaktaydı.
Osmanlı döneminde ise hipodrom artık at yarışlarının yapıldığı bir yer olmaktan çıkmış, pek çok şenliğe ( özellikle padişah çocuklarının sünnet düğünleri), siyasi olaya ve ayaklanmalara mekan olmuştur.

Spina kısmında görülen eserler hemen herkesin dikkatini çekecek kadar bir heybetle hala dimdik ayakta dururlar.

Bunların en ünlüsü Obelisk (Mısır Dikilitaşı) , Teb kentindeki Luksor Tapınağının girişindeki iki büyük sütundan biriydi. Birinci Teodosius döneminde getirtilse de yerine hemen dikilemedi. Yıllarca sahilde kum üzerinde yattıktan sonra şimdiki yerine getirilebilmesi için araya demirden bir yol yapıldı. Şimdiki yerine dikilmesi 31 gün sürdü.

Dikilitaş İÖ 13. yy’da yaşayan Mısır Firavunu Tutmosis’e aittir ve uzunlamasına dört yanında onun zaferlerinden bahsedilmektedir.
Taşın 30 metrelik yüksekliği orijinal değildir, taşın alt kısımları kopmuştur, bunu alt hizadaki hiyeroglif yazıların birden kesilmesinden anlayabiliriz.
Alttaki kaidede Bizans imparatorlarının locada dizilmiş , törenleri seyrederken betimlenmiş mermer kabartmaları vardır.

Obelisks ile Örme Dikilitaş arasında “Burmalı Sütun” yer alır, diğer adı da “Yılanlı Sütun”dur. Birbirine spiral şekilde sarılmış üç yılanın gövdesinden oluşan anıtın şimdiki boyu 5.5 metre. En tepedeki üç yılan başının olduğu kısım da hala ortadan kaldırılmadan önce 8 metre civarındaymış. Bu yılan başlarından bir tanesi Arkeoloji Müzesindedir. Antik Yunanlıların doğudaki Pers ülkelerine karşı İÖ 5. yy’da yaptıkları savaşların anısına yapılmıştır.

Örme Dikilitaş ise uzunluğuna rağmen daha kenarda kalmış ve daha az dikkat çekmektedir. Bizans İmparatoru 7. Konstantin Porfirogenetos tarafından yaptırılıp buraya dikilen anıt taşın üzeri o devirlerde , prinç plakalarla kaplıymış. Sözde altın gibi parladığı için bu plakalar Haçlı Seferleri sırasında Latinlerce sökülmüşler.

Eskiden At Meydanı şenliklerinde bu sütunların arasına tenteler gerilir , gölgelikler oluşturulurdu. Dikilitaşlara ve sütunlara bağlanan halatlar üzerinde de ip cambazları gösteriler yapardı.

Sütunları oldukları yerde bırakıp Ayasofya’ya doğru yürüdüğümüzde görkemli bir çeşmeyle karşılaşırız. Alman ve Osmanlı üsluplarının karışımı olan bu çeşme Alman İmparatoru 2. Wilhelm’in Almanya’da yaptırıp burada monte ettirdiği eserdir.

Söylentiye göre, o günlerde İmparator ülkemize geliyor diye Beyazid Meydanındaki tüm derme çatma dükkanlar, el arabalarıyla yerlerinden çekilip , meydan temizlenmiş, imparator gidince , dükkanlar yine eski yerlerine getirilmiş.

Kaynaklar:
1- İstanbul'dan Sayfalar (İlber Ortaylı)
2- İstanbul'u Geziyorum, Gözlerim Açık (Haldun Hürel)

Yeraltındaki saray, Yerebatan Sarnıcı..

2007-11-11T19:20:00.000+02:00

22 Temmuz 2007

Haseki Hürrem Sultan Hamamı arkasındaki Derviş Çay bahçesinde bir süre bekledikten sonra beklenenler nihayet ufukta görünüyor. Sevgili gezgingiller ve eşi . Daha önceden program yapmadığımızdan önce ilk nereye gidelim diye bir kararsızlık aşaması yaşıyoruz ve en sonunda Yerebatan Sarnıcı’da karar kılıyoruz. Sarnıç’a giriş ücreti 3 YTL.
Merdivenlerden iner inmez mekanın ihtişamından neden buraya aynı zamanda saray dendiğini anlıyorum.

The basilica cistern , located in the historical peninsula of İstanbul, is one of the few early architectural examples that have survived till the present age. The glamourous underground cistern was built during the reign of emperor Justinianus in the 6th century, the age of glory for eastern Rome.

The cistern is 143 m long adn 65 m wide, and covers a total area of 9.800 SQ m. There are 336 marble columns in the cistern, each 9 m high. The columns are arranged in 12 rows each consisting of 28 columns.

The capitals of columns are mainly in the Iconic and Corinthian styles. With the exeption of a few Doric style with no engravings.
The cistern is surrounded by a firebrick wall with thickness of 4 m and coated with a special mortar for insulation against water.

The cistern’s Water was provided from the Belgrade Woods, which lie 19 km North of the city, via aquaducts built by emperor Justinianus.

The cracks and columns were repaired in 1968. Having been restored in 1985 by İstanbul Metropolitan Municipality, the cistern was once again open to the public on September 9, 1987.

Bildiğiniz gibi sarnıç Ayasofya kompleksine aittir, kilisenin su ihtiyacını karşılamak üzere yapıldığından bazilika sarnıcı olarak da bilinir. Sarnıcın suyu Belgrad Ormanından su yolları aracılığıyla gelmekteydi. Su sorunu, o dönemde de İstanbul’un büyük bir problemlerinden olduğu için dışarıdan getirilen su çok değerliydi ve depo edilmesi gerekiyordu. Osmanlı döneminde durgun suyun sağlıklı olmayacağı kanısı ile içme suyu olarak kullanılmamıştır. Fetihten sonra yaklaşık yüzyıl süreyle sarnıcın varlığı fark edilmemiş, ancak bodrumlarında su biriken ve delikten sepet sarkıtarak balık tutan insanların varlığının anlaşılması ile keşfedilmiş.

Yerebatan Sarnıcı iç mekanı 138 x 65 metre boyutlarında. Yaklaşık 9 bin 800 metre karelik kapalı alanın çatısını çoğu yapraklı başlık modeli (Korintik) , 12 metre yüksekliğinde tam 336 adet sütun tutar. Sütunların bazılarında başlıklar iyonik, bir kaçında dorik üslupda olup bazıları da işlenmemiştir. Sütunlar düzgün 12 sıra halinde yerleştirilmiş olup her sırada 28 sütun bulunur.

Sarnıcın içinde yürürken bir yandan da hayretle suyun içindeki balıkları seyrediyoruz, yerler oldukça nemli olduğundan her an kayma tehlikeniz var.

Aaaa gezgingiller! Görüldüğü gibi gayet işine konsantre..

Görmüş olduğunuz sütun tüm gövdesinin işlenmiş olmasıyla diğerlerinden ayrılıyor, üzerinde parmak girebilecek büyüklükteki bir delik var. Turist rehberi , sütunun yanında kısa bir konuşma yaptıktan sonra gruptaki insanların teker teker bu deliğe parmağını sokup çevirdiğini izliyoruz. Kimbilir bu sütun da belki Ayasofya’daki terleyen sütunun tılsımına sahiptir..

Burada en fazla görmek istediğim eserler Medusa’nın başları, sarnıcın kuzeybatı köşesinde merdivenlerden inince buluyoruz onları. Yanımda tripot olmadığı için çok iyi kareler çekemedim.

The two medusa ‘s head columns founda in the nortwest corner of the cistern are the great examples of the Roman Age art sculptures.

The two Medusa’s head columns found in the northwes corner of the cistern are the great examples of the Roman Age art sculptures. It is not known exactly where these two heads came from, but there is rumour saying that they were brought here after being removed from an antique building of the Roman period. Another mystery is about why one of the Medusa’s heads is upside down while the other is tilted to one side. But it is commonly accepted by scientists that they were placed in that way deliberately. If one wants to go deeper in wanting to know more about yhe history of the mythological rumour of Medusa one can cpme across the following story:

It is said that Medusa was one three underground Gorgona Giant sisters. Out of these three sisters only Medusa was mortal and she had power of transforming people who looked at her into Stones. It is said that in the old times the statues and pictures and private places to keep them away from bad omens.
In another rumour, Meduse is said to be a girl who was very much proud of her black eyes, long hair anad beautiful body. For a long time she was in love with Perseus, the son of Zeus. At the same time goddess Athene was in love with him and she became jealous of Medusa’s love with Perseus. Fort hat reason she turned Medusa’s beautiful hair into horrible snakes. Then whoever looked at Medusa was bewitched and she was turning people into Stone by a mere glance, he cut her head, then won many wars by showing his beloved one’s head to enemies. From that time onwards it is said that Byzanthine swords’ handles were stylised with Medusa’s head.

Sarnıcın kuzeybatı köşesindeki iki sütun altında kaide olarak kullanılan iki Medusa başı Roma Çağı heykeltıraşlık sanatının şaheser örneklerindendir. IV. Yüzyıla ait bu başların hangi yapıdan alınarak buraya getirildiği konusunda kesin bir bilgi olmamakla birlikte Genç Roma Çağı’na ait antik bir yapıdan sökülerek buraya getirildiği ve sarnıcın inşaasında salt sütun kaidesi olarak ihtiyaç olduğu için kullanıldığı görüşü araştırmacılar arasında genel kabul görmektedir.

Medusa’yla ilgili mitolojiye dayandırılan bir söylentiye göre Medusa Yunan Mitolojisinde yer altı dünyasının dişi canavarı olan üç Gorgona’dan biridir. Bu üç kızkardeşten yalnızca yılan başlı Medusa ölümlüdür ve kendisine bakanları taşa çevirme gücüne sahiptir. O dönemde büyük yapıları ve özel yerleri kötülüklerden korumak amacı ile Gorgona kafalarının resim ve heykellerinin konulduğu, Medusa’nın bu düşünce ile buraya konulduğu zannedilmekte.

Yine bir rivayete göre Medusa siyah gözleri, uzun saçları ve güzel vücudu ile övünen bir kızdır. Uzun zamandan beri Tanrı Zeus’un oğlu Perseus’u sevmektedir. Bu arada Tanrıça Athene de Perseus’u sevmekte ve Medusa’yı kıskanmaktadır. Bunun için Tanrıça Athene Medusa’nın saçlarını korkunç yılanlar biçimine sokar. Artık Medusa kime baksa baktığı kimse taş kesilmektedir. Daha sonra onu bu biçimde gören Perseus, heyecanla Medusa’nın büyülendiğini düşünerek başını keser, başını eline alarak düşmanlarını taşa çevirerek birçok savaş kazanır. Bu olaydan sonra Medusa’nın eski Bizans ‘ta kılıç kabzalarına ve sütun kaidelerine ters ve yan olarak işlendiği söylenmektedir.

Asırlara ayak direyen mabed Ayasofya..

2007-11-11T18:41:00.000+02:00

Biraz İstanbul gezileri yapmaya ne dersiniz.

22 Temmuz 2007

Ayasofya bahçe kapısında uzunca bir kuyruk var, neredeyse tek Türk biziz. Turist avına çıkan rehberler bizi de yabancı turist zannetip, hangi dil olduğunu anlamadığım bir dille ısrarla bir konuda ikna etmeye çalışsa da kuyruktan bir adım bile uzaklaşmıyoruz. Rehber arkadaşa da nasıl olur da bizi yabancı turist zanneder diye bir sopa atmadığımız kalıyor.

Bahçede çeşitli köşelere yerleştirilmiş bir sürü tarihi kalıntı karşılıyor bizi. Müzeye girmeden önce ana girişin önündeki çukurluk alan ve çukurun içindeki koyun motifli eser hemen farkediliyor. Koyun motifleriyle bezeli üçgen formunda dev boyuttaki giriş alınlığı 1935’de Schneider tarafından kazılarda bulunmuş. Sonradan aslında burasının çukur olmadığını bizim bulunduğumuz zeminin yapılaşma sonrası ortaya çıktığını öğreniyorum.

İlk giriş kısmı dış narteks. Dış narteksin dokuz kapısından kuzeydeki üç tanesi suçluların kendini affetirmek için kiliseye girdikleri kapılarmış. Güneydeki kapılar ise sıradan İstanbul halkının kullandığı kapılarmış.
Dış narteksden 5 kapılı iç nartekse geçiliyor. İç narteksi gezmeyi sonraya bırakıp doğruca müzenin asıl salon kısmına yani orta nefe yöneliyoruz. Orta nefe geçerken bir an imparatorun sözleri çınlıyor kulaklarımızda; “ Geçtim Süleymanı!” Bu Süleyman, Kudüs’teki ünlü Süleyman Tapınağı’nı yaptıran Hz Süleyman.

Ayasofya’nın adının Azize Sofya'dan geldiğini sanırdım ama öyle olmadığını sonradan öğrenmiş oldum. Hagia Sophia Yunanca “kutsal bilgelik” demek. Buradaki sözcük, Hıristiyanlık Üçlemesi’nin (Teslis) ikinci unsuru olan kutsal bilgeliğin karşıtı olan Sophia. İlk yapıldığı yıllarda ”megalo eklessia” (büyük kilise) denmekteydi.
360 yılında yapılan ilk Ayasofya aynı yerde idi ve ahşap çatılıydı, yanınca yerine yapılan yeni Ayasofya 415 yılında tamamlandı. Bu yapı ünlü Nika İsyanında 532 yılında yerle bir edilince Iustinianos tarafından aynı yıl yeniden yaptırılmaya başlandı ve 5 yıl sonra tamamlandı, 27 Aralık 537’de açıldı.

İmparator Iustinianus, Ayasofya’nın yeniden yapımı için önceden kendileri hakkında övgüler duyduğu, Anadolulu iki usta matematikçiyi, İsodoros ve Tralles (Aydın)’li Antemios'u İstanbul’a getirtti. İnşaat için tüm olanaklarını seferber etti, ülkenin dört bir yanından , antik eserlerden toplattığı sütunları , taşları Ayasofya temel inşaatının önüne yığdı. İç mekanda yan sahınları taşıyan dörderden sekiz yeşil sütunu Efes’teki Artemis Tapınağı’ndan taşıttı.

Mimari yönden incelendiğinde büyük bir orta mekân, iki yan mekân (nef), apsis, iç ve dış nartekslerden meydana gelmiştir. İç mekân, 100 x 70 m. ölçüsünde olup, üzeri dört büyük ayağın taşıdığı 55 m. yüksekliğinde, 30.31 m. çapında kubbe ile örtülmüştür.

Girer girmez ilk baktığım yer müzenin kubbesi oluyor, 32 m çapı ile İstanbul’daki en geniş mabet kubbesini tadilat nedeni ile maalesef net göremiyorum.
558 Mayısında depremle kubbenin doğu kısmı çökmüş. Daha sonra kubbe altı metre kadar yükseltilmiş ve en son halini almış. Kubbe çeşitli onarımlardan sonra dairesel olma özelliğini yitirmiş.

Bilindiği gibi İstanbul’un fethinden 2 gün sonra Ayasofya camiye çevrildi ve "Fethiye Camii" adını aldı. Hemen bir minare eklendi, mihrap ve minber yerleştirildi. Bu minare doğu yönde kızılımsı ve ince olandır. 2. Beyazid döneminde Topkapı Sarayı tarafındaki taş minare ilave edildi. 16. yy sonlarına doğru 3. Murat zamanında , ünlü mimarımız Sinan’a tramvay yolu tarafındaki iki minare yaptırıldı.
Aynı anda yapılmayan ilave minare birimleri eserin dışarıdan daha ziyade destek fonksiyonunu görürken estetik görünümü de biraz bozmakta.

Solda ilk göze çarpan yapılardan biri dev boyutaki yekpare mermer “abdest urneleri” ni, denildiğine göre 3. Murat Bergama’dan getirtmiş.

Yine ileride apsisin hemen solunda sonradan buraya eklendiği çok belli olan mükemmel şebeke işçiliği ile göz kamaştıran hünkar mahfili yer alıyor.

Mihrap sonradan yön verilerek apsis kısmına yapıldığından çok simetrik durmuyor ve hemen sağ tarafında minber yer alıyor.

Ayasofya’nın mihrap yanlarındaki şamdanları da 1526’da Budin Zaferi anısına Sultan Süleyman koydurtmuş.

Yine mihrabın tam tepe kısmında, apsisin yarım kubbesindeki mozaik pano çekiyor dikkatimizi, Meryem ve bebek İsa tasviri, ikonoklazma yıllarından hemen sonra yapılmış.

Sağında bir kısmı bozulmuş melek tasviri görülebiliyor.

Minberin önünden sağdaki yan nefe geçiyoruz. Tavan süslemeleri ve duvardaki kabartmaların kilise olduğu dönemden kaldığını tahmin ediyorum.

Sağ nefde yer alan I. Mahmut Kütüphanesi, ilk olarak 1552 yılında Kanuni tarafından yaptırılmış. Kütüphanenin ilk kurucusu Kağıt Emini Hacı Cihan Bey ‘miş. Mimarı Kayserili Hacı Mehmet Ağa, Son şeklini veren ise I. Mahmut. Demir şebeklerinin ince işçiliği hemen göze çarpmakta.

Ziyarete kapalı olduğu için demir şebekelerin ardından bakıyoruz. İçeride çinilerle kaplı duvarların önünde oturma yerleri ve rahleler görülebilmekte.

Çiniler 16. yy Tekfur Sarayı ve İznik atölyelerinde imal edilmiş. Kütüphanede bir dönem beş bin kadar el yazması kitap bulunuyormuş. Kütüphanenin giriş kapısında , üstlerinde “ ya fettah” yazılı iki güzel tokmak bulunmakta. Bu o zamanların bir geleneğiymiş ve Allah’ın sıfatlarından olan “açıcı “ anlamındaki bu sözcük, tokmaklara yazılıp önemli kapılara konurmuş.

Sağ nefden tekrar iç nartekse çıkıp üst galerilere çıkan rampalı koridorun başlangıcı olan kapıya yöneliyoruz. Evet, üst galerilere merdivenden değil zikzak çizen bir rampayı tırmanarak çıkıyoruz. Üst galeride ilk dikkatimi çeken dantel gibi örülmüş izlenimi veren mükemmel sütun başlıkları. Soldaki galeride kilise içindeki mozaiklerin resimlerinin sergilendiği bir bölüm var.

Müzeyi daha farklı açılardan görmek için en uç noktalara kadar ilerliyoruz. Kubbe pandatifleri (kubbeyi altındaki dikdörtgen mekana bağlayan büyük üçgen bingiller) üzerinde dört büyük melek figürü bulunur.

Panolar Hattat Kazasker Yesarizade Mustafa İzzet Efendi tarafından yazılmış. Allah, Hz Muhammed, Hz Osman, Hz Ebubekir, Hz Ali, Hz Ömer, Hz Hasan, Hz Hüzeyin yazılan levhalar oldukça dikkat çekici.

Sağdaki üst galeriye ulaşmak için imparatorun halka hitap ettiği, görüş açısının tüm kiliseye hakim olduğu koridordan geçiyoruz.
Sağ üst galeri içinde ilerlediğimizde önce mermer kapı karşılıyor bizi.

Büyük kilise toplantıları , papazlar meclisi bu üst galeride yapılmaktaymış.

Mermer kapıdan geçer geçmez hemen sağ tarafta "deesis" panosu kaşılıyor bizi; panonun büyük kısmı harap olmuş. Ortada İsa , yanlarda Meryem ve Yahya , mahşer günü peygamberden yardım istenmektedir.

Aynı bölmede yere monte edilmiş mezar kapağı üzerinde Henricus Dandolo, Latin yağmacıların komutanının ismi kazınmış olarak görülür.
1204 yılında 4. Haçlı Seferi olarak gelişip İstanbul’un işgali ile sonlanan Latin yağmasında kilisenin içindeki pek çok kutsal eşya (rölikler) , dekoratif malzeme İtalya’daki kiliselere kaçırıldı..

Biraz daha ilerlediğimizde iki mozaik tablo daha çıkıyor karşımıza. Bir tanesinde IX. Konstantin Monomahos ile eşi Zoe'nun yer aldığı bir pano var, ortada Hz İsa bulunmakta. Biraz gerideki başka bir panoda, 2. İoannes Komnenos, Macar asıllı eşi Eirene ve çocukları tasvir edilmekte.

Üst galerilerden sonra yeniden aşağıya inip iç narteksi geziyoruz. Bu nartekde bazı Bizans taş eserleri, vaftiz çanağı gibi buluntular sergileniyor. Mermerden bir prenses lahidi de burada.

Müzenin avlusunu yeterince gezecek vaktimiz olmadı maalesef.
Sultan II. Selim, Sultan III. Mehmet, Sultan III. Murat ve şehzadelerin türbeleri, Sultan I. Mahmut'un şadırvanı, sıbyan mektebi, imareti, kütüphanesi, Sultan Abdülmecid'in hünkar mahfeli, muvakkithanesi, Ayasofya'daki Türk çağı örnekleri olup türbeler, iç donanımı, çinileri ve mimarisiyle klasik Osmanlı türbe geleneğinin en güzel örneklerini burada bulunmaktaymış.

Bazı arkeolojik terimler:

Narteks: Kiliselerin ön cephesinde bulunan giriş bölümü

Nef: Eski kiliselerde, binanın ana aksı yönünde devam eden koridorlardan her biri.

Apsis: Bazilika tipi kilisenin doğu kısmında dışarı yarım yuvarlak taşan kısım. Mihrap yerine geçen bölme.

Atrium: Kilise avlusu

Kefken, Pembekayalar

2007-11-11T18:30:00.000+02:00

Ertesi sabah niyetim öğleye kadar yatmaktı, yarım kalan uykumu almaktı ama içimdeki çocuk durur mu? Buraya ilk defa gelmişiz ve gezecek yerlerimiz var daha..

Sabah kahvaltısı için bu defa Anatolia Restoran’da açık büfeyi tercih ettik, Kaptan Restoran’ı beğenmediğimizden değil tabii, maksat ekonomi canlansın..

Bugün gitmek istediğimiz ilk mekan Pembekayalar.. Kefken’e vardığımızda yeniden yolu soruyoruz. Kefken’den Cebeci istikametine doğru giderken Kovanağzı koyunun girişini geçince sola dönen toprak bir yol var, küflenmiş tabeladan balık çiftlikleri, pembekayalar yazılarını zar zor seçebiliyorsunuz. Bu kadar övgü ile bahsedilen mekanın yolu ve tabelası içler acısı. Yolun sonu geniş düz bir alana çıkıyor, arabadan inip deniz kıyısına kadar yaklaşmayınca kaya falan fark etmiyoruz, biraz denize doğru yaklaşınca farklı jeolojik yapıdaki kayalardan ve yosun tarlalarından oluşmuş kıyı şeridinin görsel ziyafetini yaşamaya başlıyoruz.

Kayaların bazı yerlerde dikdörtgen, kare şekilde kesilmiş parçalara ayrılmış olduğunu görüyorsunuz. Taşın özelliği, denizden çıkarıldığında yumuşak olduğu için kesilip bölünebilmesiymiş, gün yüzüyle karşılaşınca sertleşiyormuş. Rivayetlere göre Sultanahmet Camii’nin inşası için taa buralardan taş götürülmüş. Yan tarafta terk edilmiş balık çiftlikleri var, yine dedikodulara göre burasının kurulma amacı hazine aramakmış, bizde rivayet, söylence biter mi..

Pembekayalar’ın denizle buluşan düzlük bölgeleri yemyeşil yosunlarla kaplı, ortama apayrı bir ahenk katıyor..

Pembekayalar’dan sonra buraya kadar gelmişken başka gezilmeye görülmeye değer yerler varsa uğrayalım diyoruz. Biraz daha doğuya doğru ilerleyince Cebeci'ye varıyoruz. Cebeci merkezinde birisi bize "Dikilikaya" diye bir yer tarif ediyor. Vara vara taa Dikili'ye kadar gidiyoruz ama kimsenin Dikilikaya'dan haberi yok. Çaresiz Babalı'dan geri dönüyoruz.

Yol üzerinde Kocaeli fatihi Akçakoca’nın anıt mezarını da ziyaret etmeyi unutmuyoruz.

Anıtmezar, bölgenin en yüksek noktası Babadağı Tepesinde, sakın bu yükseklikten Kerpe ve Karadeniz’i seyretmeden geri dönmeyin.

Anıt mezarın bulunduğu tepede serin esen havaya ve manzaraya iyice doyup yeniden yola düşüyoruz ama durun, gelirken gözümüze kestirdiğimiz Babaköy pazarında da ekonomiyi canlandırmadan eve dönemeyiz. Tam zamanı ya, taze fındık almadan olmaz, köy yumurtası hele bahçeden sabah toplanmış taze sebzelerden, süt mısırdan almadan dönmek hiç olmaz..

Kerpe

2007-11-11T18:14:00.000+02:00

11 Ağustos 2007..

Ne zamandır tanıdıklar Kerpe’nin denizini övüp duruyorlardı, Karadeniz’in hırçınlığından eser yokmuş, temizmiş vs.. Nihayet o övgüyü hak edip etmediğini bire bir gözlemleyeceğimiz gün de geldi.
Herhangi bir terslikle karşılaşma ihtimaline karşın birkaç gün önceden yer ayırtma amacıyla bir çok pansiyon ve oteli arıyoruz ama aramalarımız olumlu bir sonuç vermiyor. Prensip gereği yer ayıramadıklarını, sabah erken gelinirse oda ayarlanabileceğini, yerleri olmadığı gibi pek çok gerekçe öne sürülüyor.
Böyle olunca yer bulabilmek umuduyla cumartesi sabahı erkenden çıkıyoruz yola. Halkalı’dan İzmit’e kadar otobanı kullandığımız için gidiş çok sıkıntılı olmuyor, İzmit Kandıra arası 45 km olmasına rağmen yol yeni olduğu için göz açıp kapayıncaya kadar bitiyor. Kandıra merkeze girmeden Kefken istikametinde devam ediyoruz.

Sabah 10: 30 gibi Kerpe, Kefken yol ayrımındayız. Kerpe’ye orman içinden açılmış, denize dik ilerleyen bir yoldan tepeler silsilesini aşarak varıyoruz, iki tarafı ağaçlarla örülü yolun açıklığından deniz ve Kerpe evleri bir sürpriz gibi çıkıveriyor kaşınıza..

İşte Kerpe sokaklarındayız, karşımıza ilk Kerpe Otel çıkıyor ama yer bulma umuduz olmadığından yola devam ediyoruz. Bir ara sokakta Doğa Pansiyon’u görüyoruz, bahçenin bakımsızlığına bakıp içerinin de aynı şekilde olabileceği ön yargısı ile içeri girmeden geri dönüp çıkıyoruz. Daha başımıza geleceklerden haberdar değiliz..

İkinci olarak Metin Pansiyon’a uğruyoruz, telefonu defalarca çaldırmamıza rağmen açan yok, iyisimi şahsen pansiyon sahibesini bulmak deyip pansiyon sakinlerinin tarifi ile en üst kata çıkıp sesleniyoruz ama tık yok.

Metin Pansiyon’dan biraz daha ileride Gökhan Pansiyon ilişiyor gözümüze ve oranın da kapısına pardon resepsiyonuna dayanıyoruz ama muhatap kişi bulamıyoruz. Orada çalıştığını tahmin ettiğimiz bayan bize, “daha uyuyorlar onlar, öğleden sonra gelseniz, hem oda da boşalmış olur” diyor. Biz de gene şaşkın ve hayal kırıklığı ile arka taraftaki Murat Pansiyon’a yollanıyoruz.

Pansiyon sahibinin ilk sorduğu soru; “Kaç gün kalacaksınız” Biz sadece bu gece için istiyoruz deyince “tek gecelik için ayıracak odam yok abi” diyor, boynumuz bükük arayışa yeniden devam ediyoruz. Bu defa geldiğimiz yöne doğru dönüş yapıyoruz ve köyün girişindeki Kerpe Otel’e elimiz boş döneceğimizi bile bile yine gidiyoruz. 40 kişilik mühendisler odası kapatmış oteli ama plajımızı kullanabilirmişiz. Bizi odaları bizden daha kalitedilidir diyerek Saygın Apart’a yönlendiriyorlar.
Saygın Apart, Kumcağız bölgesinde Kerpe merkezden 4 km daha doğuya gidilerek ulaşılabiliyor. Ulaştığımıza değdi mi? Hayır, burada da hiç yer yok, sahibi bize yardımcı olmak amacıyla başka pansiyon isimleri de veriyor. Bu arada sinirler gerilmiş, bir de açlık da eklenince çekilmez bir hal içindeyiz.
Kerpe merkeze dönüp kahvaltıdan sonra yeniden pansiyon arama turuna çıkmaya karar veriyoruz. Kerpe’ye gelince bir defa daha Gökhan’da şansımızı denemek üzere kapıyı çalıyoruz. Pansiyon sahibesinin davranışları çok lakayt, çok da müşteriye ihtiyacı varmış gibi davranmıyor. “5 kişilik bir odam var, çıkın bakın, eğer beğenirseniz tutarsınız” diyor.

Odayı görmeden tutmaya karar vermişiz zaten, odanın ne kadar güzel olduğu kimin umurunda. Nihayetinde normal şartlarda burun kıvıracağımız bir odayla karşılaşıyoruz ama daha iyisi can sağlığı deyip hep bir ağızdan odayı tutma kararımızı bildiriyoruz. İstediğimiz gibi plaja yakın, merkezde, hem de kişi sayımıza da bire bir uyan bu odayı nasıl denk getirdiğimize şaşırıyoruz önce. Pansiyonun bahçesi bar olarak işletiliyormuş, yan tarafta da diskosu varmış.. Gece saat 4’e kadar müzik sesinden uyuyamayınca, odayı bulmuş olmamızın şanla uzaktan yakından bir ilgisi olmadığını anlamış oluyoruz.

Bu arada eşim arabayı pansiyonun arka tarafındaki geniş bir araziye sahip otoparka bırakmak istiyor, otoparkın yüzde doksanı boş. Gecelik 5 YTL’miş. Otopark görevlisi arabayı sabah saat kaçta çıkaracağımızı soruyor, eşim de saat 9:00 gibi çıkarız diyor, görevlinin cevabı; “dokuzu 1 dakika geçerse bir 5 kağıt daha yazar.” Bu cevabın üzerine haliyle arabayı bırakmaktan vazgeçiyoruz. Yazık, çok yazık! İletişim başarısızlığının kaybettirdiği sadece müşteri değil ne yazık ki..
Odaya yerleşip ilk iş sahile koşup kahvaltı edebileceğimiz bir yer aramak oluyor. Sahilde hemen hemen tüm restoranlar açık büfe kahvaltı veriyor, 7.5 YTL fix fiyat. İstanbul dışına çıkmışız ya hemen her yerde köy kahvaltısı buluruz sanıyoruz. Kaptan Restoran’a köy kahvaltısı var mı diye soruyoruz. Gayet güler yüzle “Olmaz olur mu, yeter ki siz köy kahvaltısı isteyin” diyorlar. Bu şekilde karşıladılar ya, uyduruk bir kahvaltı da getirseler, mutlu olacağımdan eminim. Kahvaltı standart ama mamüller köy yapımı (peynir, yumurta, tereyağı, bal ve çilek reçeli) olsa gerek. Peynir haricinde her şeyi tuttum, bu köy yapımı peynirin de eminim çok meraklısı vardır.. Üstelik 4 kişi 24 YTL, kandıra yoğurdu da ekstra olarak isteyebilirsiniz. “Hizmet işte budur” diyorum. İnsanları mutlu etmek, özel hissettirmek çok da zor değil aslında.

Pansiyonda mayolarımızı giyip denize girilebilecek yer arayışına başlıyoruz. Kerpe halk plajı neyimize mi yetmiyor? Koy çok sığ, yüzebilmek için en az 150-200 metre yürümeniz gerekiyor. Kayaları ile ünlü Miço Koyunu soruyoruz birkaç kişiye.. “Abi öyle bir koy bilmiyorum ben ya” “Abi o dediğin koy, Kefken tarafında olacak” gibi çeşitli cevaplar alınca Kerpe’nin bugün bizi kabül gününde olmadığını düşünmeye başlıyoruz.

Neyse ki bilen birilerine sonunda rastlıyoruz. Kayalıklardan denize atlama hayali ile yola düşüyoruz. Kerpe körfezinin tam tersi istikamette, orman içi toprak bir yoldan ilerliyoruz. Yolun sonunda küçük bir koy kaşımıza çıkıveriyor.

Yüzme isteği içindeki ruh halimiz hayal kırıklığına uğrarken gezimanya ruhum için için sevinç çığlıkları atıyor. Evet burası kayalık, kayalar denizin içine serpiştirilmiş gibi duruyor, alçaklı yüksekli pek çok kaya adacığı ve koya vuran sünger ve çöp tortusu yüzmek için ideal yeri bulamadığımızı anlatıyor bize.
Önce koyun sağ tarafına doğru yürüyüp girebileceğimiz uygun bir yer arıyoruz ama kayalar bir yerden sonra geçit vermeyince her kafadan farklı sesler çıkmaya başlıyor. Ya Kerpe’ye geri dönüp başka bir plaj arayalım ya da kıyının sol tarafından ilerleyip arayışa devam edelim.

Anında yüzme isteğime nankörlük yapıp ilginç kaya oluşumlarını görme isteğine boyun eğiyorum. Keşif öncüsü eşim, önden gidip kaya dağına tırmanıyor ve geçit var mı diye bakıyor sonra da bize sesleniyor. “Geçit var mı yok mu görünmüyor ama buraya çıkıp bu manzarayı görmeye değer. Görmek isteyenler gelsin!” Hiç dururmuyum, sağımda solumda asılı çantaları yanımdakilere yükleyip, fotoğraf makinemi alıp tırmanışa geçiyorum.

Ardım sıra eşimin ısrarı sonucu ekibin geri kalanı da geliyor. Evet diyorum, buraya gelmemin sebebi buymuş demek.. Kayalıkların tepesine çıkınca, bu yöne saptığımız için ne kadar doğru bir seçim yaptığımızı bir kere daha anlıyorum. Görünüm her yerde rastlanacak türden değil. Kayalıkları bir nevi stüdyo zannetmiş olmalıyız ki herkes poz vermede, fotoğraf çekmede..

“Asla geri dönmek yok” ilkesiyle bulduğumuz geçitlerden yola devam ediyoruz, bazılarımız geçitleri sonradan fark etmiş ve akrobasi yaparak tehlikeli yerlerden geçmiş olsa da sağ salim bir patikaya geliyoruz.

Bu patika, bizi koya getiren yolun biraz berisine çıkıyormuş meğer..

Artık sıcak hava dayanılmaz hale gelmiş, bir an önce serinleme isteğimiz hat safhada, n’apsak ne etsek diye düşünüyoruz. Sonra da Kerpe Otel’in yolunu tutuyoruz, plajlarını kullanabileceğimizi söylemişlerdi ya hiç durmadan yol alıyoruz. Kerpe Otel ,körfez manzarasına hakim bir yamaçta, ön kısmındaki basamaklı taraçalardan üsteki iki tanesi restorana ayrılmış, geriye kalan taraça şezlonglara..
Otelin konumu harika ama bahçe bakımsız, etraf sanki dökülüyor hissi veriyor. Böyle muhteşem bir konumda bir otelim olsaydı burayı nasıl cennete çevirebilirim diye ister istemez hayallere dalıyorum bir an..

Buradaki deniz de oldukça sığ, ama halk plajına göre bir nebze daha çabuk derinleşiyor. Her yer ince kum, biraz ileride yosun adacıkları var, yosun adacıkları üstünde yüzmek neden tedirgin eder ki insanı, kumluk alanların üzerinde labirent içindeymişiz gibi dönüp duruyoruz.

15 YTL verdik ya kişi başı, mecbur akşam kadar burada takılacağız , bir ara eşim pansiyondan dergilerimizi ve gazete getiriyor. Bu arada da Karagöz Restoran’da yer ayırtmayı da unutmamış. Ama kurt var bizim ailede, şöyle saatlerce şezlonga uzanıp güneşlenmeyi beceremiyoruz. Güneş bulutların ardından daha az çıkmaya başlayınca denizi temelli terk edip istirahate çekiliyoruz.
Akşam programı belli, Karagöz Restoran, buranın en eskilerindenmiş, herkes bu kadar övünce uğramadan dönmek olmaz.. Gündüz plaj olarak kullanılan alana masaları indirmişler, palmiye ağaçlarının altında, bir ayak ötemizde denizimizle kuruluyoruz masamıza. Fasıl ekibi gecemize renk katıyor.

Karagöz Restoran’da hizmet kalitesi iyi sayılır, ufak tefek gecikmeleri yoğunluğa bağlıyorum ama çalışanların hizmet için çabası taktire değer.. Restoranın en ufak garsonu etrafımızda fır dönüyor, ne istesek anında bulup buluşturuyor, sonunda bahşişi de hak ediyor.

Pansiyona vardığımızda saat çok geç olmasa bile herkesin üzerinde günün yorgunluğu var, yatar yatmaz uyuduk demek isterdim ama diskodan gelen müzik sesi buna müsaade etmiyor.

Küre Dağları Milli Parkı - III

2007-11-11T17:59:00.000+02:00

Zümrüt Köyünden sonra Azdavay sınırları içindeki Çatak Kanyonu'nu görmek üzere yeniden yola düşüyoruz.

Kanyon içi yürüyüş gene yok, kısa orman içi yürüyüşten sonra, belirli bir yerden kanyonun azametini seyredip geri döneceğiz.

Çatak Kanyonu, dünyanın 4. büyük Kanyonu olma özelliğine sahipmiş, Valla Kanyonu kadar zorlu bir parkur değil ama yine de teçhizatsız yürünmemesi gerekiyor.

1 kilometrelik orman içi yürüyüşten sonra 900 metre yukarıdan kanyonu seyredeceğimiz bölgeye geliyoruz.

"Uçurumun kenarında biraz daha yaklaşsam mı acaba? Yok yok, burası daha emniyetli" iç çatışmasını yaşayarak dolanıyoruz. Yeni makinamla derinlik duygusunu daha iyi verebilmek için farklı ayarlarda resimler çekip duruyorum, ama hava kapalı olduğu için yakını bile net alamayan görüntüler çıkıyor..

Yine arabamıza doluşup Azdavay üzerinden Pınarbaşı ilçesine doğru yola çıkıyoruz. Buralarda bir Paşakonağı varmış, tam odun olarak satılacakmış ki, son anda restorasyonla kurtarılıp pansiyona çevrilmiş, son olarak görmeyi planladığımız mekan.

Paşanın çamaşır gününe rast gelmişiz. :))

Üst katta yataklı odalar olduğu için yalnızca alt kata ziyaret izni var. Alt katta loş bir resepsiyon, perişan durumda bir toplantı salonu ve bir de kafe - bar olarak işletilen başka bir oda yer alıyor.

Bahçede alabalık havuzları ve çeşitli köşelerinde ahşaptan yapılma alet ve yapılar mevcut.

Resepsiyonda şahit olduğum konuşmalardan uzun süre dolu olduklarını öğreniyorum. Şahsen burada 1 hafta kalmak için tatile çıkarmıydım? Konağın yaşını göz önünde tutunca biraz düşünürdüm..

Paşakonağı, 150 yıllık tarihi geçmişe sahip. Mirasçıları tarafından 5 milyar karşılığında odun olarak satılığa çıkarıldığı öğrenilince , kaymakamlık olaya el koymuş ve konağı 10 yıllığına kiralamış. İsviçre Doğal Hayatı Koruma Vakfı, Hollanda Büyükelçiliği, Garanti Bankası, Kastamonu Valiliği ve Pınarbaşı Kaymakamlığı'nın destekleriyle 1 yılda restore edilen konak 8 odası ve 30 yatak kapasitesi ile hizmete sunulmuş.

Paşakonağı ağız tadıyla son gezdiğimiz yer oluyor, zaman kısıtlılığı nedeniyle Saranbolu'da yalnızca yemek molası verilecek kadar, zamanımız var. Ekibin bir kısmının ağzından Safranbolu tandırı düşmeyince bizi de alıyor bir merak, otobüsden iner inmez çevredeki tarihi dokuya, geleneksel Safranbolu evlerine hiç yüz vermeden buranın en iyi tandır kebapçısını aramaya başlıyoruz. Bir polis memuruna soruyoruz, bize birkaç yer ismi veriyor, zaman sıkıntımız yüzünden en yakınında karar kılıyoruz.

Kadıoğlu Şehzade Sofrası’nı görünce adımlarımız iyice hızlanıyor, girişten sonra merdivenle avlu işlevini gören kısma iniyoruz.

Kebaplarımız gelinceye kadar restoranın mutfağı haricindeki her yere göz atma fırsatım oluyor. Dekorasyonuna duyduğum hayranlığı tandırına duyamıyorum ama siz bana bakmayın derim, etcimen bir ağız tadım olmadığından belki benim için "eh işte!" olan başkasına enfes gelebilir..

Yemek sonrası kalan zamanı en iyi şekilde değerlendirmek adına, Safranbolu sokaklarına koşuyoruz.
Aman Allahım, burayı da Çinliler basmış! Buraya has, burayı hatırlatan hediyelik eşyalar almak isteyen biri için geleneksel Safranbolu ev maketlerinden ve magnetlerden başka alacak birşey yok nerdeyse.. Maaliyeti ucuza getirmek için belki maketler de Çin'den sipariş ile geliyor, kim bilir..

Yoluma çıkan bir sokak ressamını fotoğraflama çabasındayken eşimle birbirimizi kaybediyoruz, endişem cep telefonumun da onda kalması değil, yalnızca yanımda hiç para olmaması. Ya kazara bir şeyler beğenirsem çarşıda, nice olur benim halim!

Neyse, kaybolmaca uzun sürmüyor, tesadüfen gene karşılaşıyoruz başka bir sokakta..

Bu gezimiz bir nevi vizibilite çalışması şeklinde oldu, kısa zamanda çok iş yapma gerekliliği nedeniyle ancak belirli yerlere uğranabildi. Küre Dağlarının ne kadar çok gizli cennet barındırdığını bu geziden sonra anladım..

Küre Dağları Milli Parkı - II

2007-11-11T17:50:00.000+02:00

Ertesi gün uyandığımda sanki bir haftadır uyumuşum ve tüm haftanın yorgunluğunu o yatakta bırakmışım gibi hissettim. Normal şartlar altında yabancı bir yerde yattığımda ya boynum, ya belim bir yerlerim ağrıyarak kalkarım, hatta çoğunlukla uyku sorunu yaşarım. Buradaki yatakların tempur marka olmadığından eminim, galiba İstanbul’da bu yaz gününde bulamadığımız serinlik ve yorgan ikilisinin ahşap mekanla birleşmesi bu sonucu doğuruyor..

Bugün kahvaltı sonrası gidilecek ilk yer Azdavay sınırları içindeki Zümrüt Köyü, ekotarım projesinin başlatıldığı örnek köymüş. Ekotarım nasıl yapılıyormuş yerinde göreceğiz. Bugün de hava değişken bir ruh hali içinde. Her döndüğümüz kavşaktan sonra yeni bir manzara çıkıyor kaşımıza, panaromik manzaralardan oluşan bir slayt gösterisi gibi ama burada çeşitli açılardan bakma lüksümüz de var. Köy bir hayli yüksekte (vadiden 1000 metre imiş, rakımı bilemiyorum) ve yollar bozuk, köye varmamız saatler sürüyor ama değiyor.
Köy yolunda bize rehberlik yapmak üzere Ilıca Köyü yerlilerinden bir kişi de var yanımızda. Amcaya otobüsten iner inmez ekolojik çiftlikleri soruyoruz. “Ne çiftliği! Gördüğünüz her yerde yapılıyor ekolojik tarım”. Köyde in cin top atıyor, yerli rehberimiz , buraya has iletişim yöntemiyle köyde kimse var mı diye denetliyor. “Hoooo, köyde kimse yok mu! Misafirler geldi!" Nice sonra aynı yüksek volümle kaşılık geliyor, köyde yaşayan birileri varmış. Bizi en fazla sevindiren , ekolojik köyün ekolojik kirazlar taşıyan ağaçları oluyor.

Evlerin önünde henüz yeşil halde olan sebze bahçeleri de var ama halka açık değil

Bir zamanlar köye gelen yabancıların ağırlandığı köy odası.

Ekolojik tarım yönetim merkezi olarak kullanılan eski okul binasına varıyoruz. Okul bahçesindeki tahta tezgahlardan bir zamanlar buralarda bir şeylerin sergilendiği anlaşılıyor.

Okulun çevresini gezip tekrar köy içine doğru keşfe çıkıyoruz. Biraz yukarıdaki düzlükte bir teyzeyle karşılaşıyoruz. Gayet sıcak bir gülümseme ile karşılıyor bizi;

“Hoş geldiniz köyümüze, beğendiniz mi köyümüzü?”
“O da soru mu teyze! Köyünüz beğenilmeyecek gibi değil, havası bir başka, meyvası bir başka, yeşili bambaşka..”
“Yok, bazı gelenler beğenmiyollar da!”

Köyün hemen yukarısında pansiyon olarak kullanılan konak pahalı geliyormuş ziyaretçilere, o yüzdenmiş olumsuz eleştiriler..
Sentetik rengarenk bir fistan ve işlemeli yeşil bir yelek var üzerinde, bu yeleklere "delme" denmekteymiş. Ve önünde de kumaşının buraya has olduğu önlükle kıyafet tamamlanıyor. Bu özgün kıyafeti köydeki çoğu kadında görmek mümkün, köyün milli park sınırları içersinde olması hasebiyle yerel kıyafetleri zorunlu tuttukları falan yok tabii, hangi rengin ne gibi bir etkiye sahip olduğunun farkındalar mı bilmem ama turuncu ve sarı ağırlıklı elbiseleriyle bize pozitif elektrik verdikleri kesin..

"Teyzecim kıyafetin çok güzel, çok yalışıyor size."
"Geleceğinizi bilsem öteki elbiselerimi giyerdim, bunlarla ben dama gidiyom, mallarım var benim".

Öyle havadan sudan biraz daha konuşurken;
“Eğer daha çok kalacaksanız, gidip yufka açayım size” deyince, Allah beni affetsin "acaba bu gözleme partisi de fiyata dahil mi" diye geçiriyorum içimden, teyzenin bizi misafir olarak kabül edip, böyle bir güzellik yapacağına aklım mantığım ermiyor önce.. İçim iyice kaynıyor teyzeye, şimdi bu güzel insanla bir hatıra fotoğrafı çektirmeden gidilir mi burdan! Tek sıkıntısı bu resimlerin nette yayınlanmasıymış, laf oluyormuş. İzin çıkmasaydı yayınlamayı düşünmüyordum da.

Bir ara yanımıza yine köy sakinlerinden yaşlıca bir amca geliyor, "Birer fincan kahvemi için, misafirim olun” diyor. Bu köy gerçekten ekolojik, insanları bile katıksız, hiç tanımadığı insanlara tanrı misafiri gözü ile bakmak hangi devirde kaldı? Demek hala insanlığımızı koruyabiliyoruz, demek Anadolu hala Avrupa’nın medeniyet dediği dejenerasyona yenik düşmemiş..

Teyzeyi düzlükte bırakıp yeniden en iri ve en lezzetli kiraz ağacını bulma yarışının içindeyiz. Ve mutlu son, o kirazı buluyoruz, çok geçmeden ekibin geri kalanı da aynı kiraza musallat olmaya başlıyor, bu sıcak kaynaşmanın kirazın cazibesinden olmadığını nice sonra anlıyorum, sağanak iyice kuvvetlenmiş, sığınacak başka yer yok. Baktık ki sağanağın duracağı yok, ağacın altında akşamı edeceğiz , tabana kuvvet otobüse doğru koşmaya başlıyoruz.

Sanmayın poz vermek için bir araya geldiler..

Otobüse biner binmez, güvende olmanın verdiği huzuru, sıcaklığı fazlasıyla yaşıyorum. İşte doğayı bu yüzden seviyorum, en acımasız hallerini de bize göstererek bulunduğumuz durumdan her halikarda memnun olmamızı sağlıyor. Bu defa farklı bir yoldan Azdavay’a doğru yola çıkıyoruz. Azdavay yakınlarındaki Çatak Kanyonunu göreceğiz.

Küre Dağları Milli Parkı I

2007-11-11T17:34:00.000+02:00

Haftasonu İstanbul'un keşmekeşini ve sıcağını unutturacak bir yerlere gidelim, mümkün olduğunca şehirden uzak olsun düşüncesiyle hareket edince programa Kastamonu il sınırları içindeki Küre Dağları yazılıyor..
Yola Cuma akşamından çıkıyoruz, sabah 9.00 civarı Küre Dağları Milli Parkı giriş kapısındayız. Kalacağımız tesis “Park Ilıca” milli park sınırları içinde.

Tesise varınca otobüsten iner inmez, eşyalarımızı bir an önce kalacağımız bungolowa yerleştirme derdindeyiz ama kahvaltı hazır olduğu için önce kahvaltıya alınıyoruz. N’apalım aç kalmaktansa programa uyacağız.. Açıkbüfe kahvaltımız standart gıdalardan oluşuyor, dağ başında buna da şükür Kahvaltıdan sonra bungalowlara dağılılıyoruz. Odamız dört kişilik, 4 tane yatağı odaya bir şekilde sığdırmışlar işte. Dekorasyon pek de şık sayılmaz ama yatak ve yorgan ikilisi, titreşimli bir yolculuktan sonra pek iyi geliyor. Gece boyunca gözümü kırpmadığımdan kafam bulanık, bungalowun duvarlarından gelen çam kokusunu duyana kadar evden uzakta bir yerde olduğumun bilincine pek de varamıyorum.. Aaa bir de bakıyorum bizim grubun yarısı çadır konaklamalı tarifeyi seçmişler, patır patır çadırlar kuruluyor, çadırda konaklamanın tadı bir başka ama banyolu bir oda yanıbaşımdayken çadırla hiç işim olmaz.

1 saatlik dinlenme molasından sonra saat 10:30'da yeniden yollardayız, Valla Kanyonu ilk görülecek yermiş. Kanyona giden yol bir hayli bozuk ve virajlı, mümkün olduğunca yavaş ilerliyoruz. Başta ilk defa Karadeniz'in bu kadar doğusuna gelen biri olarak manzaralar çok hoş geliyor bana. Ama yol uzadıkça ve hava kapandıkça içimize bir baygınlık çöküyor.

Kanyon ufukta görünüyor, yağmur bulutları da..

Muratbaşı Köyü'nde araçtan inip yeniden toprağa ayak basıyoruz, bizi yerli rehberimiz karşılıyor. Köyden çıktıktan sonra, 1 km'lik orman içi patika yol bitiminde kayalık bir bölgeye geliyoruz, yeniden tırmanışa geçiliyor. İki taraf da eğimli, yalnızca önüme bakarak ilerlemek en sağlıklısı.. Yukarıda karşılaştığımız manzara bu rizikolu parkura değiyor. Çıktığımız düzlüğün üç tarafı uçurum, adımlarımızı çok dikkatli atıyoruz, mümkün olduğunca kenarlara yaklaşmadan kanyonun devasa duvarlarını hayran hayran seyre dalıyoruz, o esnada şiddetli bir sağanak başlıyor, bu sıradışı manzaraya ani bastıran yaz yağmurunun da eklenmesi,o anı daha da özel kılıyor..

Kanyon, Devrekani Çayı ile Kanlıçay’ın birleştiği bölgeden başlıyor, Cide ilçesi istikametinde 12 km uzunluğunda yan duvar kayaların yüksekliği yer yer 800-1300 metreye ulaşmaktaymış.
1994 yılında İstanbul Teknik Üniversitesinden gelen 4 öğrencinin burada kaybolup 14 gün sonra Cide'de ortaya çıkmasıyla basında "vahşi cennet" tanımlamaları adını duyurmuş. Kanyon içi yürüyüş için ne ekipmanımız var ne de zamanımız..

Yine bir birimize el vererek, orman içi yola geri iniyoruz, iniş tırmanıştan biraz daha zor..

Valla Kanyonundan sonra yeniden Park Ilıca’dayız, bizi enfes bir ziyafet bekliyor.

Patetesli, peynirli, ıspanaklı diye sunulan ama içinde başka nebatların olduğundan emin olduğum gözlemeleri istemediğimiz kadar yiyoruz. Açıkbüfe sıcak gözleme nerde buluruz bir daha.. Öğleden sonra yeniden çıkıyoruz sığınaklarımızdan, gidilecek yer tesisin hemen yukarı kısmında, Ilıca Şelalesi ve Horma Kanyonu.. Gene arabaya doğru bir hamle yapsak da rehberimizce durdurulup, hizaya sokuluyoruz, bu defa yürüyerek gidilecekmiş. Şelaleye varmadan önce Ilıca köyünün içinden geçiliyor ve tekrar orman yoluna girerek patikadan şelaleye ulaşıyoruz. Şelale ve gölet manzarası büyüleyici ama daha etkileyici olan gölet suyunun soğukluğu.

Zarı Çayı'nın Horma Kanyonunu terkettikten sonraki devamı şelaleyi oluşturuyor, yaklaşık 10 metre yüksekliğinde.
"gölette yüzmek tehlikelidir" tabelalarına rağmen suyun cazibesine kapılmamak mümkün değil..

Güneş bir sırıtıp bir yüz çeviriyor. Baktım ki "soğuk moğuk anlamam ben" edası ile herkes kendini suya atıyor, ben de dayanamayıp atlıyorum ama şelaleye kadar varamadan kollarımın uyuşuyor, mecbur geri dönüyorum. Gölet sonrası yaşadığımız, serinlemekten çok kendine gelme duygusu. Kimsede yol yorgunluğundan eser kalmıyor , biz buraya keşke sabah gelseydik, baygın baygın dolanmazdım öğleye kadar..

Göletten aldığımız enerjiyle yeniden tırmanışa geçiyoruz, Ilıca Göletinini yüksekten seyrediyoruz.

Sonra da farklı bir istikametten yeniden inişe geçerek Horma Kanyonu'nun giriş kısmına geliyoruz.

Horma Kanyonu ağzında ufak bir fotoğraf molası veriyoruz. Kanyon girişindeki kaya oluşumları, suyun aşındırması sonucu ilginç şekiller almışlar, görülmeye değer bir manzara..

Rehberimiz de fotoğraf çekmeye en az benim kadar meraklı, durum böyle olunca yorucu bir treking beklemiyoruz. Dura kalka, laylaylom gidiyoruz. Gerçek manada treking amacıyla gelenler sıkılabilir ama benim için biçilmiş kaftani, hem çiçek böcek fotoğraflıyayım hem etrafı seyredeyim hem de yorulmayayım, daha ne isterim. Dönüşte, Ilıca Köyü'nde tipik Karadeniz mimarisini yakından inceleme fırsatım oluyor.

Eski evlerin bazılarında yığma tekniği kullanılmış. Yığma tekniğinde, ahşap hatılların veya kabaca düzeltilmiş kütüklerin köşelerde açılan ve boğaz adı verilen kertikler vasıtasıyla birbiri üzerine bindirilmesi ile duvarlar oluşturuluyor. Ayrıca bu hatıllar sübek adı verilen ağaç çivilerle desteklenmekte.

Ahşap karkas tekniğiyle yapılan başka bir ev.. (Bu teknikte bina ahşap dikme ve kirişlerin büyük çivilerle birbirine çatılması ve bir iskelet oluşturulmasını takiben çatkının arası çeşitli şekillerde doldurularak iç ve dış duvarlar meydana getirilir) Denildiğine göre ahşabın özelliklerini sağlayan bir yapı türüymüş.

Tekrar Ilıcapark’a döndüğümüzde ızgaraları görünce yemeğe az kaldı diye seviniyorum ama nerdeeeee.. Burada bizden başka kalanlar da var, bizim grubun akşam yemeğine daha 2 saat varmış ve ızgara köfteler başkaları içinmiş.

Yemek hazır olana kadar kampçı arkadaşların neşeli muhabbetlerine seyirci olarak katılıyoruz. Hem yorgunlar, hem evsizler, hem de çok enerjikler, işte gezgin ruhu budur! Akşam yemeğinden sonra çadır mahallesinde özel izinle kamp ateşi yakılıyor, doğrusu niyetim yemekten hemen sonra gidip yatmak ama kamp ateşinin sıcağındaki gece sohbetinden bir türlü kopamıyorum, tur şirketinin rehberleri olduğunu sonradan idrak ettiğim arkadaşlar, anılarını anlatırlarken bizi kırıp geçiriyorlar.

Daha ayrıntılı bilgi için aşağıdaki bağlantılardan sevgili Muzaffer Erdem'in bloguna göz atabilirsiniz.
Küre Dağları Milli Parkı

Park Ilıca

Sülüklügöl'den Çubuk Gölü'ne..

2007-11-11T17:21:00.000+02:00

1 Temmuz 2007..

Sabah sabah düştük yollara.. Tıngır mıngır vardık gene yeşilin memleketi Adapazarı-Bolu diyarına. İlk molamızı Körfez civarında Gölcük Tersanelerine bakan bir çay bahçesinde veriyoruz, kahvaltısız yola çıkmak olmaz tabii..

Ve ikinci mola yerimiz Akyazı, ızgaralık malzeme almak için.. Rehberimiz bizi şehir merkezindeki bir çay bahçesine oturtup alışverişe çıkıyor, ilk defa geldiğimiz bir yerde oturup beklemek mi? Asla! Zamanımız yettiğince orayı kurcalamamız lazım. Sessiz sessiz rehberimizin gittiği caddenin karşı kaldırımınından, bir gözümüzde rehberde yürüyerek ilerliyoruz, onlar geri döner dönmez biz de takılacağız peşlerine..

Sucuklarımızı taze taze seçip tekrar yola koyuluyoruz. Akyazı’ya bağlı Dokurcun Kazası yakınlarındaki Akyokuşkavağı (Tavşansuyu) köyü vardığımız son yerleşim yeri oluyor. Köyden dağa doğru tırmanan Tavşansuyu deresinin de kardeşlik yaptığı toprak yoldan aracımızla devam ediyoruz. Bence arabanız kıymetliyse ya da cibiniz yoksa o yolu yürüyerek çıkın. Yolun bozuk ve virajlı olması hasebiyle oldukça yavaş ilerlerlediğimizden, yatağı dar gelen yatağında coşan, kimi yerlerde şelale olup akan dereyi de doya doya seyretme şansımız oluyor.
9 km’lik toprak yol bitiminde, bir sürpriz gibi karşımıza çıkıveren fevkalade bir manzarayla karşılaşıyoruz..

Yeşilin kucağında sakin sakin oturan turkuaz bir göl.. Beş altı dakika göle aynı noktadan ya baktık ya bakmadık, göl çevresindeki patika yolu gözümüze kestirir kestirmez gene hareket moduna geçtik. Hemen her köşeden gölün muhteşem manzarasını yakalamak için yürüme mesafesi dahilindeki en uç noktaya kadar yürümezsek olmazdı. Güneş her köşeden farklı yansıyor, her köşeden ayrı bir tonunu yakalıyorsunuz turkuazın.. Meşe ve köknar ağaçlarından kalan ve gölün içinde hala direnen ağaç gövdeleri, "işte budur" dedirten bir güzellik sunuyor göze..

1200 metre rakımdaki göl, 300 yıl önce heyelan sonucu Hongurdak Deresi’nin önünün kapanması ile oluşmuş. Su zamanla yükseldiğinde ağaçların dalları nemden dolayı çürümüş ve geriye kala kala gövdeleri kalmış.

Çok önceleri gölde tedavi amacıyla kullanılan bir sülük türü yaşamaktaymış. 1976 yılında akıllı birileri göle üretim amacıyla bölgenin ekosistemine yabancı balıklar bırakmış sonra da gölde sülük mülük kalmamış. Sülüğün yalnızca vücuttaki fazla kanı aldırmak için kullanıldığını düşünmeyin sakın, sülüklerin bünyesindeki özel enzimler sayesinde migrenden yüksek tansiyona, astıma kadar geniş bir yelpazede tedavi amacıyla günümüzde halen kullanılmakta..

Gölün doğu yamacına baktığımızda heyelanın izlerinin hala silinmediği açıkça görülebiliyor.

Maalesef gölün sularının ne kadar çekildiği kenardaki toprak hattından belli oluyor.

Bu manzaradan kopup gitmek kolay değil, bunu rehberimiz de çok iyi biliyor olmalı ki yemek molası da burada veriliyor. Kimi arkadaşlar hazırlıklı geldiği için gölün serin sularına kendilerini bırakırken kimimiz de benim gibi göl çevresini keşfe çıkıyor.

Sucuk ekmekler yendikten sonra artık uzun bir yürüyüşe hazırız. Gölün kenarından orman içine giren toprak yol ilk defa treking faaliyetinin başladığı nokta oluyor. Yokuş aşağı ilerlerken günün ilk ve son dağ çileğine rastlıyorum, fotoğraf hızlı alındığı için biraz kötü de çıksa, tek dağ çileği gören kişi olma gururu ile yürüyüşüm biraz kasıntılı bir hal alıyor. :)) Önümüze çıkan yapay su arkında durup geride kalanları beklerken, suyun içilebilir mi, hijyenik gibi kaygıları anında unutup pet şişeleri dolduruyoruz, kana kana içiyoruz, sonra da suya parelel seyreden sağdaki patika yoldan devam ediliyor. Patika dar, sol taraf oldukça eğimli, kayıp aşağı yuvarlanma riski fazla, mecburen tek sıra halinde ilerliyoruz, kimi yerlerde patika diye bir oluşum zaten yok, su arkının içine dalmak durumundayız, ama akrobasi yeteneğinizi kullanıp kenarlardaki taşlara basarak da ayakkabınız ıslanmadan yürüyüşü sonlandırmak mümkün.

Tahminim 4-5 km süren patika başka bir toprak yola çıkıyor. Haliyle herkes bu tehlikeli parkurun bitiminde bu yola kavuşunca bir rahatlama hissediyor, o kadar ki yolun kenarında sere serpe yayılıp kalıyoruz. Toprak yol yine yokuş aşağı, en az enerji sarfettiren türden yani.. Yol bir müddet sonra daha düzleşiyor, ormanlık alandan çıkıyor ve bize uçsuz bucaksız manzaralar sunuyor.

Yolun sonuna doğru tarla çitleri, tepelerde ahşap evler belirmeye başlayınca başka bir yerleşim yerine yaklaştığımızı anlıyoruz.

Köy çeşmesinin hemen yanıbaşında bir dinlenme molası daha veriliyor. Köy evlerinin seyrek dağılımı ve ahşap mimari "artık Karadeniz sınırları içindesiniz" mesajı veriyor.

Buradan sonra Çubuk Gölü’ne yürümek pek akıl karı değilmiş, neyse ki aracımız bizden önce gelmiş buraya. (Bu Çubuk Gölü, Göynük sınırları içindeki Çubuk deği) Gölü en güzel gören yerde duruyor aracımız, zira göle yaklaştıkça manzara çirkinleşiyor, birileri gölün bir kısmını tel örgü ile çevirmiş, gölün kenarındaki taş yapı ve hurda parçaları sanki bu güzelliğe inat, özellikle bırakılmış buraya..

Gölün çevresi sazlıklarla çevrili, çok yürümeye pek müsait değil, zaten yürümek istesek de vaktimiz kısıtlı.. Sülüklügöl’ün yolunun kötü olması, ulaşım problemi olması, belki de onun daha bakir kalmasını sağlamış ama Çubuk Gölü maalesef istilaya uğramaktan kurtulamamış.

Çubuk Gölü’den sonraki durağımız Tavşansuyu Köyü’nün hemen aşağısında yer alan Tavşansuyu Alabalık Tesisleri.

Burası yapay bir güzelliğe büründürülmüş, sonradan düzenlenmiş bir peysajla mesire yeri haline getirilmiş, kötü mü olmuş? Hayır, yeşilin miktarını, yerini, şeklini insanlar da ayarlasa her zaman güzel, her zaman çekici..

Resimlerin tümünü görmek için tıklayın (slayt gösterisi şeklinde izlerseniz daha kaliteli bir görünüm elde edersiniz)

Haziran'da üşümek mi istiyorsunuz, buyrun Serindere Kanyonu'na..

2007-11-10T22:28:00.000+02:00

Haziran 2007..

Bir pazar sabahı.. Öğlene kadar uyumak yok, sabahtan akşama gezmek var, günü yaklamak var..

Daha gün ışımadan kalkıp klasik güzergahımızın yolunu tutuyoruz, İncirli Boyner Mağazasının önünün benim için bu kadar özel bir yer olacağını 1 yıl önce kesinlikle tahmin edemezdim.. Ne tuhaf.. Yolculuk, kimisine göre stres, kimine göre de serüven.. Kalabalık bir gezi ekibi beklerken, nerdeyse yarısı rehberimiz Cevdet Bey'in akrabalarından oluşan küçük bir grupla karşılaşıyoruz. Sonradan öğrendim, bir grup kişi son anda rezervasyonlarını iptal ettirdiği için turun gerçekleşip gerçekleşmeyeceği bir muammaymış. Ve insiyatif kullanılarak (muhtemelen zararına olduğu sanıyorum) turun gerçekleştirilmesine karar verilmiş.
İstanbul sınırlarını aştık aşmasına ama hala bir uyku hali var üstümüzde, enerji dolu bir gün için gerekli olan ilk şartı yerine getirmemiz lazım, sıkı bir kahvaltı yapmamız lazım, çay içmemiz lazım..

Tavşanlı Köyü ilk durağımız. Kahvaltımız açık büfe, köyün camisinin önünde, üstü asma yapraklarıyla örtülmüş çay bahçesi, grubumuzun ilk defa yüzyüze bir araya geldiği mekan.

Kahvaltının hazırlanması da toplanması da imece usulü.
Kahvaltıdan sonra tekrar yola koyuluyoruz, hedefde Kullar ilçesine bağlı Serindere Köyü var. Ama bir yol ayrımında tabela karışıklığı mı yaşandı ne, kendimizi Yuvacık'da buluveriyoruz. Kimse halinden şikayetçi değil, memleketimizin güzide beldelerini yanlışlıkla da olsa görme fırsatım oldu ya, için için seviniyorum bile. "Ehh elbette eninde sonunda yol, Serindere'ye çıkar bir yerlerden" diyerek, biraz çevredekilerin yönlendirmesi, biraz da rehberimizin iç güdüleri ile doğru yolu buluyoruz.

Serindere kanyon girişine doğru ilerlerken yol kenarında buluyoruz teyzeyi, kavucu sıcakta köyüne kadar yürümesine kimsenin gönlü razı olmuyor, gerçi o sıcağa karşı kendince bazı önlenlemler almış ama..

İçinde yürümeyi planladığımız kanyona giriş yeri seçimini gruba bırakıyor rehberimiz, önce derenin girişindeki elektrik santraline su taşıyan boru için inşaa edilmiş bir tünelden geçmeye karar veriliyor, tünelin iç kısmı gün ışığı almıyor, oldukça karanlık, ışık kaynağı şart.

Yapay mapay ama mağara ortamı yaşıyacağız ya ışık kaynağı olanları grubun arasına serpiştirip dalıyoruz tünelin ağzından. Tünelin ortasındaki su borusuna takılıp düşmeden, kafamızı sağa sola çarpmadan, nihayetinde gün yüzüne çıkıyoruz, maden ocağında çalışanlardan biraz daha akça pakçayız .

Kavurucu sıcakta hafif esen yel artık bize yetmiyor, dereye, suya kavuşmamız lazım bir an önce..

Tünelden sonraki patika yol bizi Serindere ile birleşecek olan başka bir dereye götürüyor ve işte suyla tenimizin ilk temas ettiği yer..

Dereye ilk defa ayağımı sokmak zorunda kaldığım anı çok iyi hatırlıyorum, kısa müddet ayaklarımı hissetmedim, sonra bir uyuşma ve dayanılmaz bir ağrı.. Malum dolaşım sistemi soğuktan şapşallaşmış. Neyse, kısa sürede alıştım soğuk suya, sanki alışmaktan başka çarem varmış gibi..
Yandaki patikayı farketmeyip suya dalan, artık günün kahramanları mı desek, şaşkınları mı bilemiyorum..

Kah dere kenarında bulduğumuz taşlık alanlardan, kah suyun içine dalarak yola devam ediyoruz.

Muzip içses: Düşüyor gibi yapsam, yardıma gelen olur mu acaba?

Mantıklı içses: Hadi ordan, ne yardımı! Gülen birinin düştüğüne kim inanır!

Atlaya zıplaya, kaya düşe final noktasına yaklaştığımızı, sık sık arkasına dönüp bizi yoklayan rehberimizin ortadan kaybolmasından anlayıveriyoruz.

Bir kaya tırmanışı sonrası, bir gölcüğün önünde buluyorum kendimi..

Burası cenneten bir parça olmalı.. Aaa, o da ne! Cennete bizden önce ayak basanlar var. Bizden önce gelen bir gezi grubu göletin bir kenarında sessiz sedasız oturuyor. Bir kaç gülen yüzün haricindeki genel ifade; "Lanet olsun, burda ne işim var benim!" Belli ki kanyon onları çok bezdirmiş. Gene de böyle bir doğa harikasının yanıbaşında, üstelik de mangaldaki sucukları oldu olacak, asık yüzlerle oturmak olur mu! "Bu ne yaman çelişki" diyesi geliyor insanın..

Herkes gölcükte yüzeriz umudu ile hazırlıklı gelmiş ama ilk girenlerin mutluluktan değil de soğuktan sırıttığı anlaşılınca, birden gölcük kenarına çekilenlerin sayısı artıveriyor.

Sabah ayaklarımda yaşadığım felç tehlikesini hatırlayınca neme lazım deyip oturdum yerime, ama "keşke girseydim" diyorum şimdi, o suya girip çıkan biri, aynı parkuru 2 defa daha gider gelirdi..
Diğer grubun mangalla işi bitince, ikinci bir ateş yakılmaktansa onların ateşi ile ızgara sucuk olayı başlatılıyor. Cevdet Bey'in ve Murat Bey'in katkılarıyla leziz bir ziyafet sunuluyor.

Kendimi doğa ortamında tanıyamıyorum, bu obur insan ben miyim Allahım! Normal şartlarda bitiremeyeceğim miktarın iki katını kıtlıktan çıkmış gibi yeyip hala kendimi aç hissediyorsam, bu benim suçum mu yoksa doğanın mı!
Karşı taraftaki grubun şapur şupur karpuz yemelerine nasıl baktıysak artık, rehberleri elindeki karpuzu işaret ederek, “merak etmeyin size de vereceğiz” diye sesleniyor. Tamam, duygu sömürüsühoş bir şey değil ama kötü mü oldu, hiç hesapta yokken menüye bir de karpuz eklendi. Bu suyun başında karpuz gitmez mi hiç!
Mola verdiğimiz yer, o kadar az güneş alıyor ki bazılarımız ciddi ciddi üşümeye başlıyor. Hava durumu verilerine göre bugünün İstanbul'da hava sıcaklığının mevsim normallerinin üstüne çıktığı ilk gün olduğuna kim inanır ki!

Sucuk ekmekler, helvalar ve karpuzlar yenilip yutuluyor, biraz gevezelik de ediliyor, rehberimizin yeğenleri, gidemediğim, içimde kocaman bir özlem olan Karadeniz yaylalarından bahsediyor, ben de iç geçiriyorum.

Dönüşümüz gelişimize göre sanki çok daha kolay oldu, kanyoning olayını kıvırdık mı ne!
Günün sonunda çıkardığım çok değerli bir sonuç var, kanyon yürüyüşlerine çıkacak bizim gibi acemilerin kulağına da küpe olsun! “Belinize kadar suya girmek zorunda kalacağınızı bilseniz de asla suyun içindeki büyük taşlara basmayın!” Bunu öğrenmek için az kurban vermedik bugün.
Dönüş yolunda kanyonun en dar bölgesinden geçerken yukarıdan taş yuvarlanıyor hissi uyandıran sesler gelince biraz panik durumu yaşıyoruz, hepimiz kanyon duvarlarının en dibinde tek sıra halinde donmuş vaziyetteyiz, sesler kesilene kadar bekliyoruz. Isının genleşmesi ile taşların yerinden oynaması beklenen bir durum tabii ama şahsen arkamdan "rahmetli, yürürken kafasına taş düştü" denmesi çok da hoşuma gitmezdi.

Allah'ın sopası yok ki! Hani macera istiyordunuz, alın size heyecan, alın size adrenalin!
İlk başladığımız noktadayız yine, yorgun savaşçılar hasretle bir yudum çaylarını beklerken..

Ve en son durağımız kanyonun az yukarısındaki bir köy mahallesi ve kiraz ağaçları.. Ekolojik kiraz bulmuşuz ya, yemeden olmaz.

Ve makineme son takılan manzaralar..
Yağmur bulutları bize yetişemeden kanyondan çıkmışız.

Daha önce başka gruplarla da bir yerlere gitmiştik ama açıkçası sadece gittiğiniz yerin çekiciliği, o geziden zevk almanız için yetmiyormuş, grubun size kattığı pozitif enerji aldığınız zevki ikiye katlıyormuş, bu geziyle bunu öğrendim..

Gezi esnasında tanıştığım Feza Hanım’ın Sansarak Kanyonu yürüyüşü sonrası ortaya çıkan yeni yürüyüş şeklini gösterdiğinde gülmemeliymişim, 1 hafta boyunca işyerinde, yürüyüşüm taklit edilince hatamı daha iyi idrak ettim. Neymiş, kollarımı geriye doğru atsam tam mahallenin bitirim delikanlısı olurmuşum..

Sevgili rehberimiz Cevdet Bey'in önümüze çıkan her yabani hayvan frene basıp heyecanımıza ortak olduğu, şu saatte mutlaka hareket etmeliyiz gibi saat sınırları koymadığı için, kendimizi aileden biriymiş gibi hissettirdiği için, kısacası profesyonel rehber olduğu halde amatör gezgin ruhunu taşıdığı için başta Cevdet Bey’e , oflamadan şöförlüğümüzün büyük kısmını yapan Ülkü Hanım'a ve Tamzara Tur’a binlerce teşekkürler..

Sarı kantaronlar da tüm okuyanlara armağan olsun, ekstresi kadar görünümü de anti-stres etkiye sahip değil mi sizce ?

Antalya V - Göynük Kanyonu

2007-11-10T22:06:00.000+02:00

Bugün programımızda doğayla içiçe olmak var, Göynük Kanyonu var..

Kanyon girişinde ilk sürpriz..

Kaşifler yolun başında..

Ekipte 2 kişi daha önce kanyona gelmiş, bilmiş bilmiş önden yürüyorlar. Ekipman olmadığı için doğal olarak kanyonu yukarıdan gören yoldan yürümeyi tercih ediyoruz. Antalya'da yazın öğlen saatinde yürüyüş çok akıl karı değil ama kısa zamanda çok iş başarmaya çalışıyoruz ya sıcağı çok da kafaya takan yok.

Kanyonlar oldum olası bana çok etkileyici gelir, suyun yıllar süren çabaları sonucu yalçın sandığımız kayaları oyarak kendine yol açması ne kadar kudretli olduğunu göstermez mi?

Yol boyu yemyeşil bitki örtüsünün arasında turkuaz rengi göz kırpan deremize bakarak serinliyoruz..

Yürüdüğümüz yol bir zamanlar bir yere kadar araç geçişine müsade edecek genişlikteymiş, toprak kaymaları ile daralmadan önce..

Öyle bir parkur ki yukarı bakınca alçaklık, aşağı bakınca yükseklik duygusuna kapılıyorsunuz..

Neyse ki birileri daha önce buraları bizim için yürüyüşe uygun hale getirmiş..

Ve yürüyerek gidilebilecek yol bir yerde son buluyor, küçük bir göletin yanıbaşında kayaların gölgeside yan gelip yatmış 2 köylü ile karşılaşıyoruz. Gölge keyfi yapmak için burada olmadıklarını biraz daha yaklaşınca anlıyoruz. Meğer onlar buradaki tek ticarethanenin işletmecisiymiş. .

Onları bu sistemi kurmaya iten, bizim gibi hazırlıksız gelip de daha ileride ne ola ki? merakı ile yanıp tutuşanlar olsa gerek. Akıllı köylülerimiz pratik zekalarını, işletme yetenekleri ile birleştirip buraya bir transfer sistemi kuruvermişler..

Yerli yapımı, bot fonksiyonu gören araçlar, bir iple 90-100 metre ileride başka bir noktaya bağlı, ip çekilerek bot ilerletiliyor. Ayrıca ayağınız suyla temas etmesin diye, plastik ayakkabıyı bile ihmal etmemişler. Ekibin hazırlıklı gelen kısmı suyun kucağına kendilerini bırakırken, biz de plastik ayakkabılarımızı ayağımıza geçirip botun üzerine yerleşiyoruz, insan gücüyle ilerleyen bir vasıtada süzüle süzüle giderken isterseniz Kleopatra olduğunuzu hayal edin, (tamam.. Kleopatra tahteravanda kölelerce taşınıyordu ama ayakları bu serin sudan mahrumdu ) isterseniz suda ayaklarını çırpma özgürlüğü olan bir çocuk olduğunuzu..

Tek sefer 10 YTL. Pazarlıkla 5 YTL'ye de gidilebiliyor.

Ve mutlu son..

Daha öteye gitmek için bot bile yetmiyor, ekipman lazım.. Zaten bizim de niyetimiz suda az serinleyip günün yorgunluğunu atmak.
İşte görüldüğü üzere bazıları serin suyun tadını çıkartırken, bazıları da kenarda mayo getirmediği için boynu bükük gariban gariban oturuyor, fotoğraf çekerek kendini avutmaya çalışıyor..

Ve küçük cennete veda ediyoruz..

Kendi aracınızla gitmek isterseniz, Antalya'dan Kemer istikametinde ilerlerken Beldibi ile Göynük arasındaki Göynük Köprüsünü gördüğünüzde, kuzey istikametine dönen yoldan ilerleyin, 6-7 km daha arabayla gidilebilir. Kanyon girişine geldiğinizde, yanınıza pet şişeniz varsa, kaynak suyundan şişelerinizi doldurup sola doğru devam edin. Zira bu sular yol ileledikçe en fazla ihtiyaç duyacağınız şeyler olacak.

Mağaranın önünden devam ederseniz, "Likya Yolu" tabelasını takip ederek başka bir rotayı da izleyebilirisiniz.

Antalya'da brunch keyfi, Anadolu Park

2007-11-10T21:56:00.000+02:00

Antalya Aksu'da yer alan tesise Haziran'da kahvaltı için gitmiştik. Yalnız alışık olduğumuz açık büfe kahvaltının bir farkı var, şişde ciğer de kahvaltı menüsüne dahil.

Saat 10:00-14:00 arası süren brunch'da genellikle erken saatlerde kahvaltı çeşitleri, öğlene doğru ciğer şiş masaları şenlendiriyor.
Yemyeşil bir peysaja sahip bu bahçede yapacağınız kahvaltı kişibaşı 15 YTL. Antalya'ya bir vesile ile gidip de otelinizin ya da evinizin dışında bir açık büfe adresi ararsanız, bence deneyin..

Az ilerde Perge Harabelerini de görmeyi unutmayın sakın.

Adres: Serik Cd. Konak Mah. Aksu Çıkışı. AKSU / ANTALYA

Tel: 0 (242) 4262400

e-mail:anadolupark@hotmail.com

Alanya III - Alanya Kalesi

2007-11-10T21:44:00.000+02:00

Alanya'da son olarak Alanya Kalesini ziyaret ediyoruz. Kaleye çıkan tek yolu bulduktan sonra gerisi kolay.

Kale girişinde bizi hediyelik yöresel el yapımı eşyalar satan tezgahlar karşılıyor

Denize yukarıdan mağrurca bakan kalenin burçlarından Alanya'yı ve turkuaz rengi engin denizi seyretmeye doyum olmuyor.

Kaleden Kleopatra Plajı

Kalenin bulunduğu yerde antik çağda Korakesium (Coracesium) adıyla anılan şehir yer almaktaymış.
Şehrin Bizans dönemi tarihi karanlık. Bu dönemde Korakesium adının yerine Kalonoros (Güzeldağ) adı kullanılmaktaymış. İç kalede bulunan Arap Evliyası denilen kilise, surlarda bulunan bazı kuleler ve Cilvarda burnu üstünde bulunan manastır harabeleri Bizans döneminden kalma.

Geç Bizans dönemine ait olduğu sanılan kilise, iç kaledeki tek Bizans eseri. M.Ö. XI. yy'da yapıldığı sanılmakta.

Cilvarda burnunda manastır

Kalenin kuzeydoğusunda 250 m'lik uçurumun üstünde 15 m derinlikte bir zindanın bulunduğu "Adam Atacağı" diye bilinen bir yer var. Bir rivayete göre "Bizans devrinde iki suçlunun burada güreştirilip, mağlup olanın hasmı tarafından denize atıldığı, diğer suçlunun burada bulunan zindandan bir süre sonra çıkarılarak son bir şans tanındığı, eline verilen üç taştan birini denize düşürmesi halinde affedildiği, beceremezse çuvala konup kayalıklara veya mancınık ile denize atıldığı" bir yerdir. Atılan taşın hava akımı ve yer çekimi nedeniyle denize düşürülmesinin çok zor olduğu bu yerde, günümüzde bu rivayetten kaynaklanan dilek tutarak taş atma geleneği sürdürülmekte.

Biz de şansımızı denedik ama taş gözden kayboldu..

III.yy’da Kir Fard isimli Hristiyan Beyi’nin egemenliğinde olan şehir kuşatma sonucu 1221’de Alaaddin Keykubat’a bırakılır. Bu tarihten itibaren fatihin ismine izafeten “ALAİYYE” olarak anılmaya başlanır. Daha sonra Ulu Önder Atatürk tarafından 1935’de Alaiyye ismi “ALANYA” olarak değiştirilmiş.

Alanya Anadolu Selçukları’nın çöküş döneminde 1293 yılında Karaosmanoğulları’na geçmiş. 1427 yılında ise Karamanoğulları tarafından 5000 altın karşılığında Memlüklülere satılmış.
1471 yılında ise Gedik Ahmet Paşa tarafından fethedilerek Osmanlı topraklarına katılmış.

Toplam uzunluğu 6500 metre olan surlar üzerinde 140 adet burç bulunmakta. Kale kenti kuşatan surlar ve çeşitli savunma hatları bakımından dış, orta ve iç kale olmak üzere üç ana bölümden oluşuyor.

Kızılkule, Ehmedek , Arap Evliyası Burcu, Tophane ve tekrar başlangıç yeri olan Kızılkule’ye ulaşan surlar arasındaki alan dış kale olarak adlandırılıyor. Burada Kızılkule, Tersane, Tophane gibi Selçuklu yapıları yer almakta.

İç Kale'den şehir merkezi ve orta kale (Ehmedek)

Arap Evliyası Burcu ve içkale surları arasında kalan bölüm orta kale olarak adlandırılır. Bu bölümde Akşebe Türbesi Hamamı Ehmedek adı verilen karmaşık bir yapı grubu gibi Selçuklu yapıları Süleymaniye Camii, Han , Bedesten gibi Osmanlı eserleri ve Arap Evliyası adı ile bilinen bir geç Bizans Şapeli bulunmakta.

Kalenin en yüksek yerinde bulunan bölüm ise iç kale. Burası kalenin son sığınağı ve savunma noktası. Askeri amaçla kullanılan bu bölümde Saray, Askeri tesisler, sarnıçlar, geç Bizans dönemine ait bir kilise ve Adam Atacağı diye tanınan sarnıcın bulunduğu mekan var.

Kaleden aşağıya yürüyerek inmek en iyi seçenek ama biz zamansızlıktan ve özel şöförsüzlükten yapamadık, yalnızca limanı gören en iyi yerde minik bir manzara molası verebildik.

O dönemde kapıların üstüne asacak rengarenk afişler yokmuş ama taş işçiliğinin estetiği mükemmelmiş..

Kızıl Kule'yi gezmeye maalesef vaktimiz olmadı

Kızıl kuleye adını koyu kırmızı renkli taşlar verir. Klikia'lı korsanlardan kalma eski bir kale kalıntısının yerine 1226 yılında Alaaddin Keykubat döneminde yaptırılmış. Kule konumu, planı, yapı tekniği ve kitabeleri ile Anadolu yapı sanatının eşsiz bir örneğidir. Üç adet kitabesi bulunan kulenin kapı yazıtında Sinop Kalesi'ni yapan Halepli Ebu Ali Reha El Kettani'nin eseri olduğu yazılmaktadır. Diğer iki kitabede Alaaddin Keykubat'a methiyeler bulunmaktadır. Sekizgen planlı kulenin her duvarı 12,5 m genişliğinde ve yüksekliği 33 m dir. İki açık, üç kapalı toplam beş kattan oluşan kuleye çok geniş ve yüksek olan 85 basamakla çıkılır. Tersanenin bekçisi olan kule 1951-1953 yılları arasında köklü bir restorasyon yapılarak etnoğrafya müzesi olarak ziyarete açılmıştır. Üç ayrı kuleyi ve üst kaleyi çevreleyen uzun bir duvarla bağlanır. Kule bir benzerinin bulunmaması ve limandaki heybetli görüntüsü ile ziyaretçilerini hayretler içinde bırakmaktadır.

Alanya II - Dim Mağarası

2007-11-10T21:21:00.000+02:00

Alanya dendiğinde akla ilk Damlataş gelir, Dim Mağarası son yıllarda adı yeni yeni duyulmaya başlayan doğal güzelliklerden biri.

Dim Mağarası program dahilinde değildi aslında ama buraya kadar gelinip de görülmeden dönülmez fikir kalıbı yüzünden yolumuzu tabela yönünde çevirdik. Şehir merkezinden 11 km uzaklıkta, herhalde bizim döndüğümüz noktadan itibaren 8 km kadar sürüyor. Her nevi tropik bitkinin yetiştirildiği köylerin içinden geçerek ilerliyoruz. Dönüşte yol kenarın yerli meyva satan bir manavda durmayı da aklımıza yazıyoruz. Mağaraya vardığımızda ilk görüntü bir mağara ağzı değil. Mağaraya ulaşmak için biraz daha merdiven tırmanmak zorundasınız, ama özürlü iseniz şansınızı bu eğimli yolda hiç denemeseniz daha iyi. Bu kadar dik bir yokuşu, bir tekerlekli sandalyenin çıkabilmesi için 2-3 kişinin itmesi gerekiyor.

Dim Mağarası ülkemizde özel girişim sonucu hizmete açılan ilk mağara. 1986'da çevre bilimcilerce ortaya çıkarılana kadar yöre halkı tarafından barınak ve ağıl olarak kullanılmaktaymış, giriş kısmı biraz dar ve aşağıya doğru eğimli. Ağıl olarak kullanıldığı dönemleri düşündüm de ya zamane hayvanları daha akrobatik yeteneğe sahipmiş ya da burayı maymun ağılı olarak kullanıyorlarmış.

Mağara 360 metre uzunluğunda, 10-15 metre genişliğinde ve yüksekliğinde. Deniz seviyesinden yüksekliği ise 232 metre.

Aşağıya indikçe nemli ve serin havayı daha iyi hissediyorsunuz. Tüm mağara boyunca parmaklıklı gezi yolları olmasaymış, dağcılık eğitimi alınmadan gezilebilecek bir mağara değil kesinlikle.

Dikit ve sarkıtlar, bir nesneye benzetiğiniz oluşumlar insanda hayranlık uyandırıyor. Birileri bu işe özellikle vakit ayırmış, baykuşa ,anne ve kucağında çocuğa benzeyen dikitler için tabela bile koymuşlar..

Tekrar yukarıya çıktığımızda nefes nefeseyiz, hem merdiven tırmanmaktan hem de hava ve nem değişikliğinden olsa gerek.. Neyse ki oturup dinlenebileceğimiz bir tesis var burada. Alanya Kalesinin yer aldığı yarımadayı gören bir panaromaya sahip tesis de MAĞTUR AŞ'ne ait..

Dönüşte aklımızda kaldığı gibi bir yerel satıcının önünde durup başlıyoruz alışverişe. Çiftçi kardeş, o kadar cömert ki şunun tadına da bakın bunun tadına da bakın derken, baktık adamın sermayesinin yarısını mideye indirmişiz. Aslında bahçesine de davet etti ama adamcağızın iflasına sebebiyet vermeyelim diye yolumuza gittik..İşte benim Anadolu Köylüm, şehre, turizmin kapitalist ruhuna bu kadar yakınken bile hala almayı vermekten çok seviyor, hala misafirperverliğini muhafaza ediyor..

Alanya'daki son durağımıza Alanya kalesine doğru direksiyonu doğrultuyoruz..

Alanya I - Dim Çayı

2007-11-10T21:15:00.000+02:00

Ve hızlı verilen bir karardan sonra da bugün rotamız Alanya. Yaşasınnn! Alanya'ya daha önce gelmişliğim var ama gezip göremediğim, eksikli ayrıldığım bir yer olması hasebiyle buna en çok ben seviniyorum.

Alanya şehir merkezine girmeden, TV ekranlarında ve internette sıkça gördüğüm ünlü Dim Çayı'na kahvaltı bulma ümidiyle yöneliyoruz. Alanya içinden geçerek biraz daha doğuya doğru ilerleyince tabelalardan çayın kenarında bir yerlerde olduğumuzu kolayca anlıyoruz. Televizyonda gördüğümüz tesise benzer yeri arıyoruz. Yol kenarlarında, tesislerin girişinde, tesislere davet eden birileri mutlaka nöbette duruyor, bu zaatlardan bir kişiye yeri tarif etmeye çalışarak soruyoruz. Bize "Pınarbaşı olabilir abi" diyor. Pınarbaşı Alabalık Tesisleri neredeyse Dim barajına varmadan hemen önce karşımıza çıkıyor. Tesis bir hayli büyük, dere içine bir sürü, yana yana yapılan çardaklar yetmezmiş gibi dağın yamacı da seyirlik bir sürü çardakla örülmüş.

Çardaklardan arda kalmış küçük dere kesimlerinde suya girilip yüzülebiliyor, yarısı suyun içindeki şezlonglarda güneşlenmek de mümkün.

Suyun üstüne kurulan çardaklardan birine yerleşiyoruz. Sabırsızlıkla kahvaltımızı bekliyoruz. Beklediğimize değiyor doğrusu, şahane bir kahvaltı geliyor ve kişibaşı "10 YTL" olduğunu öğrenince az daha küçük dilimi yutuyordum. İstanbul ile karşılaştırınca ne kadar pahalıya yaşadığımızı düşünüyorum, Anadolu'ya göç etme isteğim depreşiyor gene. :)

Oturduğumuz yerden yamaçdaki çardaklarda bir kız çocuğunun sürekli tuzlukları alıp dereye fırlattığını farkediyoruz. Sonradan bu çocuğun yan tarafımızdaki Rus aileye mensup olduğunu öğreniyoruz. Şef gelir gelmez de bu konuda uyarımızı yapıyoruz. Şef hiç istifini bozmadan uzaklaşıyor yanımızdan, birazdan ailenin reisi, şef ve küçük kızın yamaçtaki çardakları göstererek kısa bir konuşma yaptıklarına ve akabinde kız çocuğunun kulağının çekildine şahit oluyoruz. Canının acımasına elbette üzülüyoruz ama yaptığı hareketin yanlış olduğunun bir şekilde ona anlatılması gerekiyordu. Kız bir süre yan tarafta somurtarak oturmaya devam ediyor, bu sessizlik çok uzun sürmüyor, 5 dk sonra yerinden fırlayıp kayboluyor ortadan. Bu defa gözden uzak bir yer seçmiş olmalı çalışmak için.

Bu arada Rus ailenin babası zırt pırt yanımıza gelip, bebeğe çikolata ikram ediyor. Biz bir yandan sürekli teşekkür ediyor bir yandan da vicdan azabı çekiyoruz. Acaba tuzlukların ücretini biz mi ödesek yoksa şefe bu çocuk bizim gördüğümüz çocuk değil mi desek? Sen tut kızını ispiyonla, sonra da babası seni çikolataya boğsun! Oldu mu şimdi!
Şaka bir yana, yaptığımızdan zerre kadar pişman değiliz, hatta çocuğun disiplinli eğitimine katkıda bulunmaktan dolayı guruluyuz..
Dim çayı, Alanya sıcağından bunalanlar için bulunmaz nimet ama çardak trafiğinde boğulmuş bu görünümünden hiç hoşlanmadım. Tabii benim gibi ille de görsellik demeyenler eminim burada bulunmaktan zevk alırlar.

Karnımız tok, yüzümüz güleç, Rus aileyle vedalaşıp tekrar yola düşüyoruz. Bu defa hedef yolumuzun üstündeki Dim Mağarası..

Antalya IV - Düden Şelalesi

2007-11-10T20:58:00.000+02:00

Bugün gezmek için yarım günümüz var, Antalya içinde, yakınca ama serin bir yerlere gitmeye karar veriyoruz. Hedef belirlendi Düden Şelalesi..

Önce Çağlayan'ı çepeçevre geziyoruz. Düden'e daha önce gidenler bilirler, çağlayanın konumu öyle doğal bir güzelliktedir ki, sanki her yerden seyre müsait olsun diye özel olarak tasarlanmış, şelaleyi hemen tüm açılardan (arkadan bile) görme imkanı sunuyor.Bir yandan suyun coşkusunu hala koruduğunu görüp seviniyorum, bir taraftan da anılarım canlanıyor gözümde...

Arkadaşlarla piknik yapmak üzere gelmiştik Düden'e. Yeme içme faslı tamamlanmış, tabağı çatalı toplamaktayız. Birimizin bıçağı kayıp, birimizin çatalı. Öğrencilikte bir bıçak, çatal deyip geçmemek lazım, alet edevat pek bir değerli. Bizimkiler bu nesnelerin yanlışlıkla çöpe atıldığı kanaatine varıp başlıyorlar çöpe attıkları poşetleri çıkarıp karıştırmaya. Halbuki benim de çatalım gitmiş yanlışlıkla ama ben farkında bile değilim. Bir arkadaşımla beraber çöpü karıştıran arkadaşların tepesine dikilmiş, bas bas bağrınıyoruz. " Utanmıyorsunuz değil mi çöp karıştırmaya! Bir de üniversiteli olacaksınız, genç olacaksanız! Başkasının artıkları ile geçineceğinize, neden alın terinizle çalışıp kazanmazsınız ki!"

Sonra da şelalenin altına kadar uzanan bir patikadan aşağı iniyoruz. Bir arkadaşım kendini tutamıyor, şelaleye yakın kayalarda ceylanlar gibi zıplaya zıplaya belirli bir yere kadar ilerliyor. Dışardan her ne kadar sadece kayalar üzerinde yol alıyor gibi görünse de aslında günün yorgunluğunu atmak için duş aldığını anca döndüğünde anlayabiliyoruz..

İşte böyle..

Çağlayan çevresi bu defa çok daha bakımlı göründü gözüme. Çağlayanın arka kısmında kalan mağaradaki çaput bağlama yerini kaldırmışlar, daha temiz bir çehre oluşmuş.

Dört bir yandan şelalenin şımarıklığına doyuyoruz ama karnımız hala aç.. Şelale parkı sınırları dışında kalan, dere kıyısında bir yeri kestiriyoruz gözümüze ve şelale içinden giriş olmadığını keşfedip parktan çıkıyoruz. Giriş kısmı, Düden'in ana girişine gelmeden önce sağda, kocaman bir tabela ile işaret ediliyor. Burası Arkadaş Alabalık Tesisi..

Antalya merkezi sıcaktan kavrulurken, Antalya'nın ayak ucundaki bu mekanda bu serinliği yaşamak bize öyle iyi geliyor ki, yemekten sonra bile kalkmak istemiyoruz. Bizim gibi düşünenler çokmuş meğer, biraz ilerimizdeki oturan aile, garsonun dediğine göre 5 saattir buradaymış ve biz oturduktan sonra 2 saat daha kaldılar.. Kimimiz kiremitte alabalık kimimiz çupra sipariş ediyoruz. O atmosferde lezzetler doğal olarak ikiye üçe katlanıyor.

Yan tarafta turkuaz rengi bir dere, uzaktan gelen çağlayan sesi, üstümüzde güneşin ince sızmalarına çok az izin veren yıllanmış çınar ağaçları.. Acaba gece burda kalırsak yorgan da verirler mi? gibi sorular gelip geçiyor aklımdan..

Antalya III - Çıralı

2007-11-10T20:51:00.000+02:00

Akropol'den inmek çıkmaktan daha mı zordu bilmem. Daha zor olmasını açıklayan sürüyle neden var, ilk üçünü yazıverdim sadece;

1.İnerken yükseklik duygusunu daha derin yaşıyorsunuz
2.Bu manzaradan ayrılmak bir türlü içinizden gelmiyor
3.Bizi Çıralı'da bekleyen protestocuların yüz halleri bugün en son görmek istediğim şey.

Döndüğümüzde arabayı bıraktığımız yerde bulamıyoruz. Eşim, anne ve çocuğu alıp yemek yiyebilecekleri bir yere götürmüş. Bir 500 metre daha yürüme düşüncesi haliyet-i ruhiyemizi biraz sarssa da "gezgin, yorulmaz, susamaz, acıkmaz" ilkesi ile yeniden Çıralı merkeze doğru yürüyüşe geçiyoruz. Çıralı'nın sakin sokaklarında etraftaki güzel bahçeleri seyreyleyerek yürüyoruz.

Rengarenk çiçeklerle kaplı bir bahçe çitini işaret ediyor Saliha Abla, hadi burada bir resmini alayım diye, ben de böyle arka fonu görünce hemen zıplıyorum. Fonun önünde poz verme girişimlerindeyken, iki yanımdan devane boyutlarda iki kangal havlayarak çıkmasın mı! Bir çığlık, akabinde panik halleri, köpeğin önünde koşmalar.. Kaos ne kadar sürdü hatırlamıyorum ya da hatırlamak istemiyorum. Neyse ki sahibi çok uzakta değilmiş de köpekleri yatıştırmak için hemen geldi. Ben de titreyen sesimle " Sadece fotoğraf çektirecektik" gibi saçma sapan sözler sarfetmeye devam ediyorum. Saldırının şokunu atlatıp diğerlerini bulduğumuzda, protestocuların elebaşısının (kendileri sevgili eşim olur) yüzüne bakar bakmaz bugünün akibetini anlayıveriyorum. Ulupınar'a gidilecek mi gibi bir sorunun ne kadar yersiz olduğuna karar verip susuyorum .

Zaten oturdukları yer de tam yan gelip yatmalık, yerden biraz yüksekçe yapılmış bir çardak, yanında bir tek dere şırıltısı eksik..

Antalya II - Olimpos Antik Kenti

2007-11-10T20:26:00.000+02:00

Yanartaşı görünce başımız göğe erdi mi? Erdi. Gece çok daha büyüleyici olduğunu söylüyorlar ama kısmet olamadı.

"Haydi doğru Ulupınar'a gidiyoruz buradan" dendi. Ama olur mu! Daha Olimpos Antik Kentini görmemişiz, Çıralı'nın uzun sahilinde yürümemişiz. Hadi denize girmeyi geçtim -yanımda mayo olsaydı bu havada biraz zor geçerdim ya neyseee- daha Çıralı'nın sokaklarında kaybolmamışız..

Beldeye geri dönüp sahile çıkan yolu buluyoruz ve ne yazık ki antik kente giden bir araç yolu olmadığını farkediyoruz. Olimpos Antik kentine ulaşmak için kumsaldan biraz yürümek gerekiyormuş, yarım kilometre kadar . Kumda yürümenin verdiği zorluğa sıcak ve açlık da eklenince gerisini siz düşünün artık. Antik kenti de görelim diye tutturduğum için grubun acıkmış kısmına, bu şartlar altında çok da şirin görünmediğimin farkındayım. Sus payı dondurma ısmarlamam durumu ne kadar kurtardı hiç bilemiyorum.
Siz siz olun aracınızla girişe kadar gelebileceğiniz, Adrasan yönündeki diğer kapıyı deneyin.

Antik kent yolunda

Ve kentin en yüksek noktası akropol görünüyor

Gökçay'ın denizle buluştuğu nokta

Antik kent girişi 2 YTL. Bizimkiler, biletleri almış ve kapıdan girmek üzereler. Fotoğraf sevdamdan hep geride kaldığım için gruptan ayrıymışım izlenimi veriyor olmalıyım ki, girişteki genç arkadaş beni durduruyor. Hop dedik edası ile " Nereye?" diyor. Açıklama yapınca biraz bozulmakla beraber önümden çekiliyor. Kapıdan girer girmez sağda bizi antik mezarlar karşılıyor. Bir tanesi kaptan Eudomos'a ait, üzerinde bir tekne kabartısı var, onun anısına bir de şiirsel bir yazı var, tercümesi;

"Son limana girdi demirledi, hiç çıkmamak üzere
Çünkü ne rüzgardan ne de gün ışığından medet var artık
Işık taşıyan şafağı terkettikten sonra Kaptan Eudomos
Oraya gömüldü, gün misali kısa demirli gemisi kırılmış bir dalga gibi"

Biraz ilerledikten sonra karşımıza bir su kaynağı çıkıyor, yoldan sağa sapan bir patikaya içgüdüsel bir çağrıya uyarak giriveriyorum. Patika antik su yatağı şeklinde devam ediyor. Grubun diğer üyeleri önce benim ortadan kaybolduğumu farketmemiş, farkettiklerinde de uyumsuzluğum öne sürülerek protesto edilmişim, peşimden gelmektense ana yola devam etmişler. Oysa benimle gelselerdi.. Dallarının arasından süzülen ışık hüzmeleri eşliğinde yürürken, biraz serinlemiş olacaklardı, bir sürpriz gibi çalıların arkasından çıkıveren yapı kalıntılarını ve antik lahitleri görme şansları olacaktı..

Lykiarkh'ın anıt mezarı

Antik su kanalından oluşmuş yolun sonuna , Mozaikli Yapı denilen şapele varıyorum Bir turistin el işareti ile durduruluyorum. Daha ileriye geçit olmadığını, sırıtarak istersem şansımı deneyebileceğimi söylüyor. Bana kalsa yürümeye devam eder, yeni yol arayışına girerdim de, arkamda kalan protestocuların döndüğümdeki yüz şekilleri aklıma geliyor birden.

Bitki ve hayvan motiflerinin yanısıra geometrik desenlerin de işlendiği mozaikler kilisenin hem tavanında hem de tabanında yer almaktaymış. Ancak tabandaki mozayikler 16. yüzyılda meydana gelen bir deprem sonrasında binanın zemininin çökmesi (oturması) ve zeminden bir kaynak suyunun çıkması sonucunda taban suyu içerisinde kalmış. Bugün şapelin zemininde görülen mozayikler tavandan düşen mozayiklermiş.

Mozaikli Yapı

Akarsu eskiden daha derin olduğu için, antik dönemde tekneler dere boyunca içerilere kadar girebilmekteymiş. Nitekim taşkın önleme duvarının iki yakasında yükleme boşaltma amacıyla yapılmış rıhtım kalıntıları bulunmakta.

Tiyatrodan geriye pek bir şey kalmamış. Nekropol alanınından hızlı geçiyoruz. Daha akropole cıkacağız. Yalnızca bir kişi benimle yukarıya gelmeyi göze alıyor. Tırmanış esnasında kazara birileri düşer bir yerlerini sakatlarsa, yanında haber uçuracak yedek kişi kontenjanına Saliha Abla gönüllü yerleşiyor.
Akropole çıkıp da Akdeniz'in turkuazını geniş geniş seyretmeden dönseydik gözümüze uyku girmezdi biliyorum. Ve 50 metre tırmandıktan sonra en yüksek noktaya ulaşıyoruz. Bir yanımda yeşillikler arasında saklanmış Olimpos Antik Kenti, diğer yanımda Akdeniz'in parlayan çehresi. Bu güzelliğe ulaşmak sıcağa, açlığa ve düşüp sakatlanma riskine sonuna kadar değiyor..

Turizm bakanlığına buradan duyrulur, bence Akropol'ün tepesine tırmanmak için sağlam bir merdiven yapılmalı ki yaşlı-çocuk herkes bu güzelliği görebilsin.. Bir de iki hasır sandalye, bir şemsiye ve soğuk içecek servisi hiç fena olmazdı..

Kuruluşu Helenistik döneme ulaşan Olimpos adını kuzeyindeki 2374 yüksekliğindeki Tahtalı dağlarından almış. Olimpos, "Uludağ" anlamına gelmekteymiş. Kent Gökçay (Akçay) deresini iki tarafında vadiye kurulmuş. Bir denizci kenti olan Olimpos bir süre korsanların egemenliğinde kalmış ve Roma Komutanı Isauricus tarafından kurtarılmış. Limanın uygunluğu ve gemilerin Gökçay üzerinden kent içine kadar girmesinin yarattığı olanaklarla Roma döneminde zenginleşmiş. Bu parlak dönem 3. yy a kadar sürmüş. Haçlı seferleri sırasında Venedik, Cenova ve Rodos şövalyelerinin istilasına uğrayan kent 15. yy'da Fatih Sultan Mehmet döneminde Osmanlı topraklarına katılmış. O dönemde zaten harabe konumunda olan Olimpos Antik Kenti 'da görülen kalıntılar geç Roma erken Bizans dönemine aitmiş. (Kaynak: Gezi Türkiye-Ekin grubu, antik kent tanıtım tabelaları)

Antalya I - Çıralı Yanartaş

2007-11-09T21:40:00.000+02:00

Aslında bugünkü programda Kemer Ulupınar Köyündeki alabalık tesisleri vardı ama önce Çıralı’yı görelim dönüşte karnımız iyice acıkmış olur, alabalık tesisleri daha cazip hale gelir diye düşünüp yola devam ettik. Çıralı Kemer’e bağlı. Olimpos Antik kenti ile beraber anılan beldenin ismi gece gündüz yanan Olimpos ateşinden gelmekte.
Beldeye vardıktan sonra tabelaları izleyerek köy içinden yeniden kuzeye doğru ilerliyoruz. Yanartaş denilen mekanın rakımı birazcık yüksek, gün ortası Antalya sıcağında acaba çıksak mı çıkmasak mı tepeye diye akıllardan bir tereddüt geçse de, buraya kadar gelinip de görülmeden dönülür mü? Giriş ücreti kişi başı 2 YTL. Yukarıya tırmandıkça memnuniyetsiz yüzlerle karşılaşıyoruz. Söylene söylene iniyorlar aşağıya. “Üff, biz bu kadar yokuşu bunun için mi çektik!”, “Boşuna çıkmayın, internette resimleri var”. “Haa öyle mi?! Biz dönelim o zaman!” diyecek halimiz yok, tabii ki yola devam..
Ekip tam 5,5 kişi, eşimin kız kardeşi Öznur’un afacanı ile beraber.

Çocuğu kah annesi kah eşim taşıyarak, hepimizin iki katı efor sarfederek belirli bir yere kadar getiriyorlar. Ama bir yerde umutlar tükeniyor, rastladığımız çardakvari yapıda Öznur’u ve yumurcağı dönüşte almak üzere bırakıyoruz.

100 metre gider gitmez kayalardan fışkıran alevler görünüyor.

Kayalardan sızan gazın yanıcı vasfı varmış, bu konuda parkın girişinde “mantık” dersi vasfında yazılmış bir tabela var, okurken biraz lise günlerime gittim maalesef yanımda not alacak kalem kağıdım yoktu .

Çıktığımız patikanın hemen yan tarafında Olimpos antik kentinin Hephaisteion adı verilen mahallesinin kalıntıları yer almakta. Daha önceleri burada üç nefli basilika yer almaktaymış. Bu güne kadar yeri tespit edilemeyen Hepaistos Tapınağı'nın bu basilikanın altında olduğu, basilikanın bu tapınağın üzerine inşaa edildiği sanılmakta. (Adnan diller Olympos ve Hephaistion kült kalıntıları üzerine bir ön araştırma)

Doğrusu inişte karşılaştığımız insanların pişmanlığına bir anlam veremedim, demek ki biraz bakış açısıyla ilgili bir durum. Kayadan sürekli alev çıkması doğada sık rastanılan bir olay olmasa gerek..

Homeros, Yanartaş ile ilgili efsaneyi şöyle aktarır;

Ephyra kralı Glaukos’un oğlu Hipponoes, bir av partisinde kardeşi Bellero’u öldürü ve “Belleros’u yiyen” anlamına gelen Bellerophontes adını alır. Ephyıa’dan sürülen Bellerophontes, Argos Kralına sığınır. Argos Kralı kendisine sığındığı için bu genci öldürmeyi kendine yakıştıramaz ve Likya Karlına gönderir. Likya Kralı da acıanacak haldeki bu genci öldürmek istemez ve onu Olimpos dağında yaşayan arslan başlı, keçi gövdeli, yılan kuyruklu ve ağzından alevler saçan canavar Chimera ile döğüşmeye gönderir.
Bellerophontes, Pegassos adlı kanatlı atına binerek Olimpos dağına gider. Chimera saldırdığında Pegassos havalanır ve Bellerophontes yere inerken mızrağı ile canavarı yerin yedi kat dibine gönderir. Fakat Chimera yerin altından alevler saçmaya devam eder.
Bellerophontes’in zaferini kutlamak amacıyla Olimpos’da bir yarış düzenlenir. Atletler Chimera kutsal ateşiyle meşalelerini tutuşturarak Olimpos kendine koşarlar. Böylece daha sonra değişik spor dallarının eklendiği ve birkaç gün süren Olimpiyat Oyunları’nın Anadolu’daki ilk örneği gerçekleşmiş olur. Günümüzde yakılan olimpiyat meşalesi, Chimera’nın sönmeyen ateşinin sembolik ifadesiymiş.

Neron'un sayfiyesine yolculuk, Kıyıköy..

2007-11-09T21:18:00.000+02:00

13.05.2007..

Sabah erken çıkılacağından tüm hazırlıkları akşamdan yapıyoruz. Sabah saat 6:30'da Bakırköy İncirli'de olmamız gerekiyor. Zar zor uyanıp rutin işlerle uğraşırken farkediyorum, fazlaca erken kalktığımı, "bu işte bir terslik var" diyorum ama gene de dişimi fırçalamaya devam ediyorum. Eşim kapıyı aralayıp "hayırdır?" deyip çekiliyor. Ben de kafam hala allak pullak, "sen hala hazırlanmadın mı?" Cevap yok, çoktan uykuya geri geçmiş. Planlanan zamandan yarım saat öncesine saati kurduğumu farkettiğimde artık çok geç.. Doğal olarak biraz da erkence varıyoruz bekleyeceğimiz yere. Taksiden inerken eşim cep telefonunu koltuğa düşürüyor ama farkında değil, usulca alıp çantama atıyorum telefonu. "Eyvah, telefonumu takside unuttum" feryadı kopmasını uzun süre bekliyorum ama tık yok Gezi rehberini araması konusunda ısrar etmeye başlıyorum. Baktım ki hala cep telefonunu arama girişimi yok, dayanamayıp soruyorum, senin cebin nerde diye. Off be kardeşim bizim halimiz nice olur böyle.. Birisi saati yarım saat erken kurar dalgınlıkla, birisi cep telefonunu takside unutur, Allah'ım bugün sen bize mukayyet ol diye dua ediyorum içimden.Bizim gibi tur otosu bekleyen bir kaç kişi daha var, her yanaşan dolmuşa koşuyoruz. En sonunda biri tutuyor. En arkada kalan 5'li koltuklara yerleştikten sonra dalgın dalgın etrafa bakarken bir kamera ile gözgöze geliyorum. O da ne! Çekim ekibi. Herhalde tur şirketi reklam olarak kullanacak diye geçiriyorum içimden.
Çayır çimen geze geze oyyy... varıyoruz Kıyıköy ellerine..Sonradan isminin Kazandere olduğunu öğrendiğim dere yakınlarında dolmuşumuz bizi boşaltıyor. Rehberimiz T. Bey dere boyunca yürüyeceğimizi sonra da derenin karşı tarafından geri döneceğimizi anlatıyor. Başlıyoruz gıydır gıydır yürümeye.. Şehir içinde vitrin gezmek gibi ama buradaki vitrinler daha renkli. Kameraman arkadaş pek faal, bir telaş kamerayla bir önümüze dolanıyor, bir sağı solu çekiyor, biz de öyle izci ekibi disiplinini bırakmadan ilerliyoruz.

Arada prodüktör grubun önüne geçiyor, grubu durduruyor. Okul bandosu edasıyla durup, öğretmenimizin pardon prodüktörümüzün "yürüyün" komutunu bekliyoruz. "Kamera çekime hazır, yürüyebilirsiniz. Yandan geçelim lütfen!" , "T. Bey siz grup lideri olarak kısa kısa geldiğimiz yer, rota hakkında bir şeyler söyleyebilir misiniz?"..

Bizi ilk durduran vahşi doğa olayı bir yılanın karşıdan karşıya geçişi oluyor, grupta herkes ne kadar alışkın böyle manzaralara, bir iki çığlık sonrası, herkes fotoğraf makinesine saldırıyor. Hayvancağız ürkmüş olmalı ki kaskatı kesilmiş, yerinden milim oynamıyor. Bu mevsim malum yılanların yumurtlama mevsimi ve bu faaliyetlerini de genellikle su kenarlarında gerçekleştiriyorlar.

Dilimiz damağımıza yapışmış yürümeye devam ederken taş bina silüetleri görünmeye başladı. Hey be medeniyet be! Su bulacaz be! diye için için sessiz çığlıklar atarken buranın terkedilmiş bir yapı silsilesi olduğunu farkediyoruz ama bir şey daha farkediyoruz, yapının önünde bir sebil Değirmendere çeşmesi, yapana hayır duamızı edip kana kana su içiyoruz.

Bir yanımızda durgun , nilüferlerle kaplı bir dere, bir yanımızda uzun otlarla kaplı çayırlık, ve arka planda kurbağa sesleri, kuş cıvıltıları..

Bir ara mola verildiğinde ekibin yapımcısı olduğunu sonradan öğrendiğim şahıs kurban seçilerek dereye doğru uzanan bir ağacın dallarına çıkması isteniyor, çekim yapacaz ya, sanat için herşeye değer..

Yönetmen: Git, git, uca kadar git!
Kurban: Ama Z. Hanım, bu dal pek sağlam görünmüyor.
Yönetmen: Bak, altındaki dala in, oraya ayaklarını bas.
Kurban: Altımdaki dalın benden uzaklığı karşıdan göründüğü gibi değil.

Velhasıl kazasız belasız, dalları çürümüş ağaca tırmanış sahnesi tamamlandı.

O esnada kameramana biri dönüp soruyor;

Abi kamera kaç kilo?

Birileri de konuşmaya mecali kalmamış kameramının yerine yine bir soruyla araya giriyor;

Yürüyüşün başındaki ağrılığını mı yoksa şimdiki ağrılığını mı soruyorsun?

Kazandere

Dere tep düz gittik gene gele gele başladığımız noktaya geldik ama bu defaki açlığımızın türü faklıydı, doğaya açlık kısmen doyurulmuş, karın açlığımız avaz avaz bağrınıyor. Daha önce de mangal yapılan bir yere yerleşiyoruz.

Mangalda sucuk imece usulü ile hazırlanıp bize sunuluyor. Kişi başı bir ekmek düşüyor, önce yok ben yiyemem diye mırın kırın ediyorum. Yarım ekmeği bitirince biraz önce mızıkçılık yapan ben değilmişim gibi arsızca bir yarım ekmek daha arayışına giriyorum. Sucuklara zaten diyecek lafım yok ama en güzeli mangalde tahin helvası idi..

Karnımız doydu, gözümüz yolda. Biraz oyalanıp ateşimizin söndüğünden emin olup tekrar yola koyuluyoruz. Yine Kazan deresi boyunca ama sabahki istikametin tersi yönünde patika yoldan yürüyüşe devam ediyoruz. Ve en sonunda sazlıkların arasından deniz ve Kıyıköy görünüyor.

Kıyıköy'e girerken

Biz rüzgardan yürümekte güçlük çekerken plajda insan silüetleri de göze çarpıyor. İnsanoğlunun deniz sevdası havayı pek takmıyor.

Limanı çepe çevre dolaşıp, doğal basamak görünümü almış kayalıklardan fenere çıkıyoruz önce.

Fener'in hemen aşağısındaki yarık nedense bana Akdeniz bölgesinin yer şekillerini anımsatıyor.

Fener'den limanın muhteşem manzarasını seyretmek için bol bol da zamanımız oluyor televizyoncular sayesinde.

TV ekibi, dur kalk sistemli yeni bir treking türü oluşumuna ön ayak oluyorlar. Basın geride kaldı, bekle bakalım. Basın göründü yola devam.. :))

Kıyıköyün iç mahallelerine girmeden , Yakamoz Restoranın arkasından köyün dış sınırlarını takip ederek falezler boyu ilerliyoruz. İçimden " Kral Neron, burayı boşuna sayfiye yeri olarak seçmememiş" diye geçiriyorum. Köyün denize hakimiyeti mükemmel. Pabuç ve Kazan Derelerinin tam ortasında yarım ada konumundaki yüksek arazide oturtulmuş köy.

Rüzgarın karşı direncine yürürken, bir yandan 1 metre sağımdaki uçurumdan denizi gözlüyorum, bir yandan fotoğraf çekme çabası içindeyim, bir elimle de şapkamı rüzgarın ısrarlı ellerinden korumaya çalışıyorum.

Pabuç deresi, denize ağız varmeden önce bir S şekli çiziyor, denize dökülmeden önce alüvyonlardan oluşmuş bir kumsal ortaya çıkmış. Yukarıdan kumsala ve Pabuçdere'ye bakarken nerede oturup akşam çayımızı içelim başlıklı mini oturumu yapıyoruz. Daha önce gelindiğinde dere kıyısındaki bir tesisde mola verilmiş, adını hatırlayamıyorum. Bu defa köy içinde, Pabuç deresinin estetik kıvrımına hakim bir manzarası olan bir çay bahçesi seçiliyor. Herkesde tatlı bir yorgunluk var, sıcak çaylar çok iyi geliyor.. Pabuç deresinin estetik görüntüsüne doyulmuyor ama bir yandan da köyün hemen aşağısındaki Aya Nikola Manastırını gün yüzünde görme telaşımız var.

Çay bahçesinin hemen yanı başında, köyün giriş kapısı konumundaki ünlü Neron kapısından geçip, dereye aşağı salıveriyoruz kendimizi. Çevrede keçi koyun sürüleri ve devane kangallar da olduğu için pek gruptan kopmak da işime gelmiyor.

Ve manastırdayız, daha önce arkeoloji eğitimi almış bir arkadaşımız bize hangi bölmenin ne olduğu konusunda biraz bilgilendiriyor. Manastır az biraz temizlik ve tadilat görmüş gibi yıllara dayanamadığı oluşan büyük gediklerden belli. Arka taraflarda rahiplerin hücreleri ve kanlı havuz dedikleri bölme var ama ışık kaynağı olmaksızın buralarda dolanmak, önünüze ne çıkacağı belli olmadığından biraz riskli..

Kayalarin oyulmasiyla olusturulmus manastirın VI. yy Justinyen ait olduğu sanılmakta. Kanli havuz diye adlandirilan bolumde Hiristiyan din adamlarinca suçlu bulunan kimseler, bogularak öldürülüyormuş, söylence işte..

Gün boyu yapılan çekimlerden kırpıla kırpıla kalan dakikalarla sınırlı bir kısım programda sunulacak. Kral TV'de Karakalem diye bir programda yayınlanacakmış. İki defa verilmesine rağmen ben kaçırdım Manastır görümlüğe çıkan en son mekan oluyor ve bacaklarımızda yorgunluk, ruhumuzda dinginlikle Kıyıköy'den ayrılıyoruz.
Dönüşte Bahçeköy'de manda yoğurdu ve manda peyniri almak üzere son molamızı veriyoruz. Ne rağbet varmış bu yoruğurda, son kalan yoğurtları da grubumuz topluyor ve yola düşüyoruz.

Aşıklar memleketi Maşukiye..

2007-11-09T20:44:00.000+02:00

6 Mayıs 2007

Maşukiye’ye daha önce bir arkadaşın tavsiyesi üzerine gitmiştik, üzerinde Maşukiye yazan bir tabela görmediğimiz için burayı buluncaya kadar bir hayli dolanmıştık ama değdiğini burayı bulunca anlamıştık. Malum evimizin Halkalı'da olduğunu düşünürsek, bizim için haftasonu gezisi yapmaya çok da uygun değil. Gidelim ama bir başımıza değil, yanımızda birilerini de götürelim ki gidilen mesafenin uzunluğuna değsin diye düşündük, gene teyzemizi ve eniştemizi kandırdık.

Bu defa daha önceden yapılmış olan vizibilite çalışmaları meyvesini verdi, hi bir yanlış yöne sapmadan doğruca Alabalık vadisine gelebildik.
O ne kalabalık öyle, iğne atsan yere düşmez. Bir zamanlar NTV’de tanıtımı yapıldığından beri kısmeti açılmış kızlar gibi sürekli görücü gelir olmuş buralara..

Eee buraya kadar gelip de Maşukiye hatırası almadan dönmek olmaz değil mi?

Varır varmaz ilk işimiz kahvaltı için uygun mekan bakmak olmadı bu defa geçen seferden tecrübeliyiz ya, dikildik Yazıcılar Turistik Tesisleri şefinin başına, bize dere kenarında bir masa ayarla diye. Önce tüm dere kenarındaki masaların rezerve olduğunu söylüyor ama karalılığımızı görünce boşalmak üzere olan bir masayı işaret ediyor. Bir süre ilgili masa sahiplerinin keyfinin pik yapmasını bekliyoruz, akşama kadar o masayı bekle deseler beklerdik o ayrı mesele tabii. Ne su şırıltısı eksik olacak, ne koyu gölge, ne kuş cıvıltısı, ne de iştah açan yeşilin binbir tonu..

Eee bütün bunları vaad ediyorsa mekan, beklenmeye değmez mi sizce?
Buradaki kahvaltı her yerde bulunur cinsden değil. Büyük bir tepsiyle önünüze gelenlerin masaya sığıp sığmayacağı endişesi oluyor bir an, garson hala bir şeyler getirmekte. Eşim de garsona dönüp, hayal kırıklığına uğramış bir ses tonuyla " Hepsi bu kadar mı?" diye sorunca çocukcağız şaşkın şaşkın bir süre yüzümüze bakıp kalıyor. Ne var ki sanki kahvaltıda, mesela salam yok, mesela tatsız kaşar yok, mesela hormonlu domates yok, çok pişmiş, tüm tadı gitmiş çiftlik yumurtası yok.. Yani garsona surat asmakta haksız mıyız ?

Kiremitte peynir ve köy yumurtası, kendi mamülleri bal ve hoş kokulu reçeller.. Mis kokulu ev yapımı tereyağı, hormonsuz domatesler. Bir de yayla suyundan mıdır nedir, rengi koyulaşsa da hiç acılaşmayan bir çay..
Zaten kahvaltı en sevdiğim öğün, zaten açık havada iştah da hat safhaya ulaşıyor. Artık bizde ki mest olma duygusunu siz düşünün..
Öğleden sonrada kiremitte alabalık, kaşarlı mantar da yenilebilir ama kahvaltı bambaşka canım!

Yemekten sonra abartmış olmanın verdiği vicdan azabı tümüyle kendini hissettirmeden, düşüyoruz yollara. Aygır deresi boyunca kah derenin üstüne kah yanıbaşına kurulmuş pek çok tesis var, buranın asıl ün yapmasının nedeni kiremitte alabalığı..

Herkesin gittiği yürüyüş yolundan gitmeyi öğrenemeyeceğiz bizzzz!

Allah'ın vergisi bir doğanın üzerine sen iki çivi çak, bir iki çardak yap olsun sana cennetten bir köşe.

Vardığımız en son nokta bir alabalık havuzu. Bir süre alabalıkların kendini akıntıya doğru nasıl fırlattığını adeta uçtuğunu hayretle seyrediyoruz. Bu zıplama güdüsünün nedeni ne acaba?

Havuzun önündeki derecikten zıplayıp daha yukarıya geçiyoruz ama arkada etek giymiş bazı bahtsız insanlar (sevgili teyzem gibi) , mahsun mahsun bakıp kalınca eniştemle hevesimiz kursağımızda geri dönüyoruz.
Burası çok güzel hoş bir mekan da bir olumsuz tarafı, yaz günlerinde burayı çekilmez hale getirebilir. Hava sirkülasyonunun azlığı, boğucu sıcağı daha iyi hissetmenize sebep oluyor. Ama yazın buraya kadar gelip sıcaktan fazla kalamazsanız hemen geri dönmeyin durun! Kartepe var, azıcık yukarısı..
Kartepe, eski bilinen adıyla Keltepe, İzmit'in güneydoğusunda, Samanlı Dağları silsilesinin en yüksek noktası 1606 m. yüksekliğinde, Marmara Bölgesinin ikinci yüksek dağı.
Daha önceki gelişimizde sis nedeniyle Kartepe’ye çıkamamıştık ama bu defa kim tutar bizi.
Rakım yükseldikçe serin hava kendini yavaş yavaş belli ediyor. Yükseldikçe Sapanca gölünün silüeti silikleşiyor. Erimiş kar suları küçük yarıklardan derecikler halinde sürekli karşımıza çıkıyor.
Ve kayak tesislerinin olduğu mekana , Green Park Otele geliyoruz. Kar henüz daha kalkmamış, kuru ağaçlar arasından beyaz beyaz göz kırpıyor. Kardan yeni kurtulmuş çam ağaçları da henüz daha yeşillenecek fırsatı bulamamış, çok içler acısı bir halleri var, doğanın mucizesi işte bir aya varmaz hepsi yeşil elbiselerini giyip bize yukarıdan bakacaklar..

Tesisler dağın kucağına oturtulmuş, zirveye ancak telesiyej vasıtasıyla çıkılabiliyor.
Grupta kimsenin yüz ifadesinden “dağın en tepesine de çıkalım gelmişken” sözü okunmuyor ama eşim benim yüzümü çok iyi okuyor ve gidip hemen telesiyej için bilet alıyor.
Ohh başım göğe erdi :))

Telesiyej yolculuğu her ne kadar etrafta kurumuş ağaç manzaraları dışında fazlaca bize bir şey sunmasa da eve döndüğümüzde "zirveye niye çıkmadık" dırdırını önlemek için şarttı. Dönüşte Sapanca gölünün ucundan bucağından kendini gösterdiği bir açı da yaklamanın hafifliği ile yola koyulduk..

Ben oraya gidince bir iki gün orada kalmadan, orayı yaşamadan tadına varamam diyorsanız, Yazıcalar’ın geçen yıllarda faaliyete geçen bir butik oteli de var, otel tamamen çam ahşabından yapılmış, içeri girince mis gibi çam kokusundan bunu anlayabiliyorsunuz.

http://www.blogcu.com/manager/%20http://www.yaylaotel.net/
http://www.karteperesort.com/
http://www.masukiye.net/
http://www.masukiye.net/

Bir başka Beyoğlu, St Antuan Kilisesi..

2007-11-05T09:46:00.000+02:00

Ne yalan söyliyeyim, Miniatürk'de görüp de mimarisine hayran kaldığım nadir eserlerden biriydi Saint Antoine Kilisesi. Bir İstiklal günüydü gene ve bu defa, bu zerafeti es geçemedim, önüne geldiğimde bir içe doğuş telaşı ile kapıdan içeri giriverdim. Belki çoğumuz defalarca önünden geçti ama kafasını kaldırıp bakmadığı için demir parmaklıkların arkasında tüm haşmetiyle duran kiliseyi farketmedi bile.
Caddeye açılan kapı Saint Antoine Apartmanlarının arasında yer alıyor. Bu apartmanlar vakti zamanında kiliseye gelir getirmek amacıyla inşaa edilmiş. Kilisenin bahçesindeyken , adeta dantellerin aplike edilmesiyle oluşturulmuş ön cephesinden gözünüzü alabilirseniz, bu apartmanların da cephe zerafetini de inceleyin.

İç kapıdan girdiğinizde, kilisenin yüksek tavanlı çehresi bir azamet hissiyle sizi yakalıyor. Tıpkı bizim camiilerimiz gibi.

İçeride belirli bir çizgiye kadar ilerlenebiliyor, apsis kısmına geçiş yok. Zaten böyle de olmamalı, ziyarete açık camiilerde mihrapda cirit atan çocukları görmek pek de hoşuma gitmeyen manzaralardan.

Kilise tarihi
İnşasına 1906 yılında başlanmış ve 1912 yılında tamamlanarak hizmete girmiştir. Mimarı İstanbul doğumlu olan Giulio Mongeri'dir. İtalyan rahipler tarafından yönetilen kilise, İstanbul'daki en büyük ve cemaati en geniş Katolik kilisesidir.Aslında Kilise ilk olarak 1725 yılında Osmanlı İmparatorluk Saray ve Devlet hizmetinde bulunan ve ayrıca ticaretle uğraşan Katolik ülkelerin (ekserisi İtalyan-Fransız) vatandaşları ve onların aileleri için inşa edilmiştir.

Adına dünyanın pek çok yerinde kiliseler ve manastırlar yaptırılan St Antoine'ın temsili heykeli

1195'de Portekiz'de doğan St Antoine, Santa Cruz Manastırına eğitim için gittiğinde 17 yaşındaymış. Orada 8 yıl kalan St Antoine teolojik bilimlerde eğitim alırken, humanistik düşünce ile yoğrulmuş. Manastırdan ayrılmadan önce esrarengiz kişilik yapısı yavaş yavaş anlaşılmaya başlanmış. Bilinen pek çok mucizesi de olan Aziz Antuan katolik dünyası için son derece önemli bir konuma sahip.

Ferrara'da yeni doğum yapmış bir kadın ve kocası, yaşadıkları sorun yüzünden St. Antoine'e gelir. Çocuğun doğması beklenen günden önce doğması nedeniyle kadının kocası çocuğun babasının kendisi olduğuna inanmıyor, bebeği kabüllenmiyor ve karısını aşağılıyormuş. St Antoine yeni doğmuş bebeği kollarına almış ve bebekten babasının kim olduğunu söylemesini istemiş. Bebek eliyle işaret edemediği için gözlerini adama dikmiş ve 10 yaşında bir çocuğun ses tonuyla "Bu benim babam" diyerek yüce Allah'ın insanlar vasıtasıyla gösterdiği kudreti ispatlanmış.(SICCO POLENTONE, Life of St. Anthony, n. 37).İnanışa göre, İstiklal Caddesi'ndeki bu Katolik Kilisesi'ne 7 hafta boyunca her salı gelip mum yakarsanız dileğiniz gerçek oluyormuş.

Saint Antoine'da her salı Türkçe ayin yapılıyor. Burada mum, kolye, kartpostal, kitap gibi eşyalar ve dilekleri simgeleyen gümüş eşyalar satılıyor. Bunlar genellikle bir ev, araba ya da bebek şeklinde oluyor. Dileği gerçekleşen, tekrar gelerek aldığı sembolü panoya asıyor. Ayrıca, dileği gerçekleşenlerin bazıları da kiliseye bir sonraki gidişlerinde ekmek götürüyor. Bu ekmekler o gün saat 5'ten sonra fakirlere dağıtılıyor.

Bir ağacın dalına çaput bağlamak ya da mum yakmak, sembolik davranışlar yalnızca.. İstenilenin olmasını tek sağlayan tabii ki içimizdeki inancın kuvvetinden başka birşey değil..

Bir başka Beyoğlu, Galata Mevlihanesi..

2007-11-04T19:18:00.000+02:00

05.05.2007

İstiklal Caddesinde bir gün..
Arada İstanbul'da yaşayan herkes gibi biz de İstiklal'in çekimine kapılıp gideriz. İstiklal'de klasiğimiz olan programı (Şampiyon'da yemek) yerine getirdikten sonra yeni bir yerlere sokulma ihtiyacımız depreşmeye başladı. Nedense ben bu caddede başım önüme eğik yürümeyi beceremem, köyden indim şehre edasıyla yürüdüğümün farkındayım ama mağaza vitrinlerinden çok tarihi dokunun ince ince işlendiği bina dış cepheleri bana çok daha ilginç gelir. Arada yeni, sıradan, estetikten yoksun yapılar da yok değil tabii. Bir gün fotoğraf makinemi alıp tek tek pasajları dolaşmayı, bu bina cephelerini fotoğraflamayı ciddi ciddi düşünüyorum. Biz tarihimizin değereni ne yazkı ki bilemeyen bir millet olduğumuzdan bu güzelim binalar bir gün rant uğruna yıkılmadan önce elimde birer anıları kalsın istiyorum.

İstiklal'den Tünel'e doğru yürüdük yürüdük yürüdük.. Girilesi görülesi yerlere bakındık. Daha doğrusu ben bakındım, eşimin bakışlarından tek okunan “acaba buralarda gözümden kaçmış başka Puma Mağazası var mı” . Tünel’den Yüksekkaldırım’a doğru ilerlerken, aaaa bir de baktım ki Galata Mevlihanesine gelivermişiz. Daha önce sevgili beyazkedim'in sayfasında görüp de ne zamandır görmek istediğim bir yerdi burası.
Kapıdan girer girmez solda sizi Halet Efendi Türbesi karşılıyor. Türbenin kapısı kapalı, camdan bakıp duamızı ediyoruz.
Halet (Mehmed Said) Efendi, II. Mahmut dönemindeki devlet adamlarından. 1823 yılında Konya'da maktulen öldürüldükten sonra vücudu Konya'ya , başı da Galata Mevlihanesine defnedilmiş. Çıkan dedikodular yüzünden başı burdan alınıp Beşiktaş'taki Yahya Efendi Dergahı'nın Hazire'sine gömülmüş. 1841 yılında ise Halet Efendi'nin başı ikinci kez Galata Mevlihanesi'ne gömülmüş. O zaman açık bir türbe olan alana daha sonra da Şeyh Kudretullah Efendi Türbesi inşaa edilmiş. Sen kalk Mevlihane için sebil, kütüphane, mektep gibi kamu yararına bir sürü yer yaptır ama bir başına sahip çıkılamasınlar! Halet Efendi'nin durumu içler acısı gerçekten..

Mevlihanenin cümle kapısından girdiğiniz andan itibaren sanki bambaşka bir dünyaya adım atmış gibi oluyorsunuz, İstiklal'in tüm gürültüsünü dışarıda bırakıp, rengarenk güllerle bezenmiş bahçeyi gördüğünüzde esrarengiz bir çekimle içeri doğru süzülüyorsunuz, taa ki biletiniz olmadığı için görevli sizi durdurana kadar.. Bilirsiniz, daha önce o mekanda yaşamış insanlar dokundukları eşyalara, temas ettikleri duvarlara enerjilerini bırakırlar. Bir zamanlar bu mekanda hoşgörünün, Allah sevgisinin en yüce şekilde yaşanmışlığından mı yoksa bahçenin caddeden iyi izolasyonundan mıdır nedir, ortamda bir sessizlik, bir huzur hakim. O kadar ki ağaçların altındaki banklarda uzanan hatta uyuyan insanları görünce, huzuru yalnız benim hisetmediğimi anladım. Aman canım, bakmayın benim ağacın altında horul horul uyuyorlar dediğime, benim gibi bir cahil fani beyindeki teta dalgası ile alfa dalgasını ayırmayı ne bilir ki! Böyle bir mekanda insanlar olsa olsa transda olabilir!

Sol tarafta ziyarete açık Şeyh Galip Türbesi , Şeyh Galip zamanında tekke, istanbul’un en önemli kültür merkezlerinden biri haline gelmiş. Mevlevi olan III. Selim aynı zamanda Şeyh Galib’in en yakın dostu olduğundan olsa gerek, o dönem tekke en parlak zamanlarını yaşamış.
Girişin sağında kalan çeşme ise tekkenin ilk günlerinden günümüze kalan tek eser, Ermeni Mühtedisi olan Gümrük emini Hasan Ağa tarafından 1649’da yaptırılmış.
Az ilerde, Hamuşan yani Sessizler Evi denilen mezarlık kısmı yer alıyor.
Mezarlıkta şeyhler, eşleri, kudumzenler, neyzenler, divan sahibi şairler gömülüymüş. Aynı zamanda Türkiye'de ilk matbaayı kuran İbrahim Müteferrika'nın, mezarı da burada bulunmakta.

Mezar taşlarının hepsi birbirinden farklı şekilde ve ebatta, dahası hepsi birer sanat eseri.

Mevlihanenin gül cenneti bahçesi

Ve Semahane. Aslında içeride flaşlı çekim yasak ama ben turizm adına kendimi feda ettim artık. Bizim makinanın flash'ını kapatmayı bir bilsem daha neler çekecektim ama..

O esnada tadilat olduğundan mevlevihanenin alt katlarını görme şansımız olmadı, alt katta çilekeşhaneler bulunmaktaymış, dervişlerin çile çıkardığı külliyelere "Asitane" denmekteymiş.
Mevlevi olmak isteyen Nevniyaz'a, dost, seven anlamına gelen “Muhib”, mevlevilik yoluna girip çile çıkaran, hücrede üç gün sırrolduktan sonra on sekiz gün hücre çilesi bitiren ve "hücre-nişin" olan can'a "dede" veya derviş; Bir tekkeyi idare etmek, muhib ve derviş yetiştirmek yetkisine haiz can'a Şeyh denmekteymiş. Bu yetki Çelebilik makamınca verilerek İcazetname adı verilen mühürlü ve yazılı olarak tevsik edilirmiş.

Dönüp gerek Mısır gerek Hint mistisizmine bakınca insanların farklı zaman dilimlerinde, farklı kültürlerde aynı amaç için benzer disiplinlerden geçtiği anlaşılıyor. Hemen hepsinde inisiyasyonun amacı Yaradan’a ulaşma isteği, Yaradanla bir olma isteği.. Ne yazık ki, biz küçük insanlar namaz gibi, oruç gibi nefs terbiyesi için , ruhsal meditasyon için şart olan, yapılması en kolay ibadetleri bile sıradan bir dini ritüel olarak görüyoruz.

Mevlihanenin tarihçesi;
Burası 500 yıllık özgeçmişi ile İstanbul’un en eski mevlihanesi olma özelliğini taşıyor. II. Sultan Beyazıd devrinde beylerbeyi olan İskender Paşa'nın av çiftliği üzerine, 1491 yılında inşa edilmiş olan mevlevihanenin ilk şeyhi de Mehmed Semâ-i Çelebi. Mevlevihane, 1766 yılında yangın geçirmiş ve aynı yıllarda bugünkü mevlevihane yaptırılmış. Daha sonraki yıllarda üç kez daha onarım gören Mevlihane yüzyıllarca Türk edebiyatına, musikisine hizmet eden büyük şairler, bestekârlar, hattatlar, mesnevihanlar, semazenler yetiştirmiş. Faaliyetini tekelerin kapatıldığı 1925 yılına kadar sürdüren mevlevihane 1967-1972 yılları arasında tekrar onarılmış ve Külliye halinde inşa edilmiş. Semahane, şeyh dairesi, derviş hücreleri, hünkâr mahfeli, bacılar kısmı, kütüphane, sebil, muvakkithane, türbeler ve hazineden oluşan ve 1975 yılında, müze olarak hizmete giren Galata mevlevihanesi, diğerleri gibi yüzyıllar boyunca musiki ile bilimi harmanlayarak, Türk kültürüne önemli katkılarda bulunmuştur.

Sema törenlerine de katılıp duygusal izlenimlerimi de sizinle paylaşmak isterdim ama kısmet olmadı..

Sema Töreni;
Sema töreni 7 bölümdür. Birinci bölüm "Nat-ı Şerif"le başlar. Peygamberimizi methetmek, Ondan önceki peygamberleri ve Tanrıyı methetmek demektir.
Bu methiyeden sonra bir kudüm darbesi ile Tanrı'nın "Kün=01" emri temsil edilir. Üçüncü bölümde herşeye can veren "Nefes"i temsil eden bir ney taksimi duyulur. Dördüncü bölümde Semazenler birbirine üç kez selam vererek peşrev eşliğinde daire şeklinde yürüyüşe geçerler. Birinci turda "Allah kendini dile getirmek için kainatı yarattı ama hiç birisi Allah'ı dile getiremedi". İkinci turda "Tabiatı yarattı, oradan da dile gelemedi". Üçüncü turda "Hayvanları yarattı ama ordan da hiç biri dile getiremedi". Sonraki bölümde Semazenler siyah hırkalarını çıkartır ve manen edebi aleme doğarlar. Başındaki sikke semazenin nefsinin mezartaşı, tennuresi nefsinin kefenidir. Gerçeğe dönmüştür artık. Kollarını çapraz bağlayarak Bir sayısını temsil eder. Böylece Tanrının birliğine şahadet eder. Şeyh efendinin elini öperek Semaya girme iznini alır ve Sema başlar. Semaya başladıktan sonra sağ el yukarı, sol el aşağı dönük olacak şekilde "Hak'tan alır halka veririz" anlamında kollarını iki yana açar. Sema sırasında yerle teması kesmeden sola doğru döndürülen sol ayağa 'direk', havadaki sağ elin de yardımıyla vücudu sola döndüren havadaki sağ ayağa 'çark' denir. Al! hecesiyle kalkan sağ ayak, 'LAH' hecesiyle çarkı tamamlayarak yere basar.

Tennureler renkli olduğunda her bir rengin anlamı vardır; kırmızı aşkı, güneşin doğuşunu ve batışını temsil eder. Pembe sevgiyi, yeşil ruhun huzura kavuşmasını, sarı aşığın çektiği acıları, beyaz Hz. Muhammed'in nurunu, siyah saflığı, lacivert ise çelebileri temsil eder.

Sema dört Selam'dan oluşur. Birinci Selam, insanın bilgiyle gerçeğe doğarak Yüce Yaradan’ını ve kendi kulluğunu idrakidir... İkinci Selam, insanın yaratılışından dolayı Tanrının kudreti karşısında hayranlık duymasıdır... Üçüncü Selam, insanın hayranlık ve minnet duygusunun "aşk"a dönüşmesiyle, aklın "aşk" a kurban oluşudur. Bu tam teslimiyettir...Dördüncü Selam insanın manevi yolculuğunu tamamlayıp, kaderine razı olarak, yaratılıştaki görevine, kulluğa geri dönmesidir. Altıncı ve yedinci bölümlerde okunan dualarla Sema töreni sona erer.

Emirgan'da lale zamanı

2007-11-04T17:28:00.000+02:00

28.04.2007

Gerçi lale zamanı çoktaaaan geçti, sevgili arkadaşım muhterem korunun en son halini bile bize gezdirdi ama malum benim kronolojik sıra hastalığım yüzünden lale zamanı bugüne kaldı. O gün aslında oraya öylesine sapmıştık ama laleleri görünce ayrılamadık korudan. Kafamın nadiren yerden kalktığı zamanlarda tek gördüğüm fotoğraf çekmeye çalışan insanlardı, cep telefonuyla bile de olsa bu güzelliği kalıcı hale getirmeye çalışan bir sürü insan..

Sanki Park ve Bahçeler Müdürlüğü buraya biraz torpil geçmiş gibi, siz ne dersiniz?

Boşuna insanlar Emirgan'a lale zamanı gitmek lazım demiyorlarmış..

Eşimin maksadı yürümek benimkisi ise parkın her köşesindeki lale peysajını görmek.. Durum böyle olunca yollarımız ayrıldı tabii.. Elinde fotoğraf makinası ile zırt pırt çiçek böcek çeken, gözleri sürekli açı arayışı içinde olan biriyle şahsen ben de yürüyüşe çıkmak istemezdim.
Sevgili görümcem, benim yegane konu mankenim. Resmin sağ üst köşesindeki şahıs da eşim, lalelere fikse olduğumdan resimleri bilgisayara aktarırken farkettim onu.

Hani soğuk havalardan kışın eve hapsolmuş da yaz gelince oyun parkına getirililen çocuklar, hangi oyuncağa bineceğini şaşırır, sağ sola koşar durur ya, ahanda biz de aynen öyle olduk, hangi çiçeği görüntüleyeceğimi şaşırdım.
Sarı köşk, korunun en fazla rağbet edilen mekanı. Açık büfe kahvaltısına hiç misafir olmadım ama kahvaltı harici verilen aparatifler konusunda çok olumlu şeyler söyleyemiyeceğim.

Burası da korunun serası oluyor, o dönemde sümbüller revaçtaydı, biz de iki tane hiç açmamışından aldık koyduk bir kenara. 1 hafta evimiz misler gibi sümbül koktu.Manzarayı kapattığım için özür dilerim, slaytların içinde kapatılmamışı da var :)

O kadar çok resim çekmişim ki sayfaya sığdıramadım;

Arka Bahçe'de kahvaltı

2007-11-03T10:38:00.000+02:00

15.04.2007

Havalar ısınınca açık havada kahvaltı pazarları vazgeçilmezlerimizden oluveriyor. Bunun için de bahçeli ya da manzarası iştah açıcı yerleri keşfetmek de farz oluyor.

Arka Bahçe de bu niteliklere sahip bir yer. Aslında mekanın dekorasyonundan, peysajından bahsetmeme çok da gerek yok, resimlerden ne kadar renkli bir yer olduğu anlaşılıyordur zaten.

Önce masada yemeğinizi yiyin sonra da boş bulduğunuz minderlere atın kendinizi, kahvenizi çayınızı da alın, yeşilin, açık havanın tadını minderde gömüle gömüle çıkarın.Kahvaltı için ise pek çok seçenek var ama hemen her çeşitten tadayım diyorsanız bizim gibi yapın, bir kişi normal kahvaltı alırken diğeri sıcak seçeneklerden birini seçsin (aldığımız sıcak tabağın adı neydi unuttum, önereektim ama..) Kahvaltı, hem sıcak olmasıyla, hem de lezzetiyle, hem de patlayacak hale getirinceye kadar yemenize neden olduğu için oldukça tatmin edici. Bilirsiniz benim için öncelik mekanın güzelliğidir ama burada kahvaltı da mekan da birbirini tamamlamış diyebilirim. Sütümü ilk önce soğuk olarak ve de bardakta getirmelerinin dışında herşey mükemmeldi. Buradan ilgililere duyurulur, süt içmek fincanda daha güzel.. ;)

Her yer rengarenk boyanmış, canlı çiçeklerle yapayları ayırmak çok zor.

Az biraz ağaç dalarının arasından hisarın surlarını da görmek mümkün..

Enerji veren, canlandırıcı bu rengarenk dekorasyonun içinde olsanız da minderleri görünce yan gelip yatma arzunuzu bastıramıyorsunuz.

İşletmeciyi ayrıca tanışıp tebrik etmek isterdim doğrusu, bir mekanın yüzey alanından bu kadar yararlanılabilinir. Mekanın kışın kullanılan iç kısmı haricinde manzaraya doyulmayan çatı kısmında kapalı ve açık terasları da var. Yani kafamı dinleyeyim, eş dost beni bulamasın derseniz, çatı kısmı bunun için özellikle tasarlanmış.

Bir de bahçenin lavabosundan bahsetmezsem gözüm açık gider. Ya lavabo da anlatılır mı! demeyin sakın. Burası lavabo değil, korku tüneli! Klozetin üst kısmında yanar söner yalnızca kendine hayrı olan ışıkların haricinde başka aydınlatma aracı yok, klozeti el yordamıyla ararken kapının hemen sağ yanındaki zombiyle çarpışırsanız sakın çığlık atmayın emi! Burasının boğazdaki kahvaltı mekanlarından ayrıcalığı ne mi? Şehrin gürültüsü buraya girememiş, sürekli hafif hoş bir müzik çalıyor. Evet, boğaz manzarası yok ama yemyeşil cıvıl cıvıl, pozitif enerji veren bir bahçe var. Huzur var.. Siz de açık havada, özellikle yeşillikler içinde kahvaltı yapmayı sevenlerdenseniz mutlaka deneyin..
Mekan Rumeli Hisarının hemen arkasında, BÜMED'i biliyorsanız hemen kolayca bulabilirsiniz, gene de arayarak gitmenizde fayda var;
Kalebahçe Sokak No: 19Rumelihisarı İstanbulTel : 0212 265 38 48

Beyaz Bahçe'de mangal keyfi

2007-11-03T10:01:00.000+02:00

14 Mart 2007

Kır lokantaları bahar geldiğinde en favori mekanlarımızdır. Gerek hizmet kalitesi, gerek hijyenin kötülüğü, gerekse fiyatların uçukluğu nedeniyle o tür mekanlardan memnuniyetsiz ayrıldığımız çok olmuştur.Beyaz Bahçe geçen yıl keşfettiğimiz yerlerden biri.

Izgarayı ille de kendi ellerimle yaparım derseniz, mangal kıvamında hazırlanmış bir şekilde ayağınıza hemen geliyor. Yok ben uğraşamam derseniz, kendileri hemencecik yapıp getiriyorlar.

Izgara için getirilen etler ne zaman gitsek hep taze ve lezzetliydi. Şahsen sucuğunu öneriyorum. Izgara çeşitlerinin yanında geniş bir zeytinyağlı yelpazesi de var.

Yemek fiyatlarına gelince, Polenezköy'de benzer bir kır lokantası ile karşılaştırıldığında oldukça ekonomik.

Ayrıca kışın da açık olan kapalı kısmı var. Çok şık bir dekorasyona sahip.

Yemeğinizi isterseniz süs havuzunun başında su şırıltısı dinleyerek yersiniz, isterseniz ayağınızın toprağa temas ettiği, fazla elektrik yükünüzü boşaltacağınız çimenlerde yersiniz. Bence toprak teması önemli :)

Beyaz Bahçe'nin kurulduğu arazi oldukça geniş, kır düğünleri , şirket kutlamaları, bahar bayramı kutlamaları için ideal bir mekan. Bu yıl otoparkı alanını da oldukça genişletmişler.

Mekanın bir ayrıcalığı da sürekli dolaşan saz ekibi, sık sık ud eşliğinde şarkılarla coşan gruplar, sizin de neşenize neşe katabilir. Çocuklar için atla tur bile düzenliyorlar.

Sakın hamak keyfi yapmadan dönmeyin Beyaz Bahçe bu yıl Hürriyet'in bahçe restoranları arasında yaptığı sıralamada ilk 10'da yer alıyor.

Polenezköy'ü geçtikten sonra, Cumhuriyet Köyünde merkezde yer alan bahçenin ayrıntılı tanıtımı için web adresini de yazıvereyim :)

www.beyazbahce.com.tr

Sait Halim Paşa Yalısı

2007-11-02T22:58:00.000+02:00

12 Nisan 2007

Sait Halim Paşa Yalısına gitmemin tek nedeni bir firmanın düzenlediği toplantıya katılmaktı. Biraz erkence varmışız yalıya. Yalının görkemini görünce gördüğüm tüm açık kapılardan içeri daldım. İyi ki de dalmışım..

Yalıda bulunan bilgi kartlarından dipnotlar da almayı ihmal etmedim;Sait Halim Paşa, 1908-1911 yılları arasında Yeniköy belediye başkanlığı, 1913-1917 yılları arasında da Osmanlı İmparatorluğu’nun hem Sadrazamlığını hem de Hariciye Nazırlığını yapmış.Yalı 1878’de Çanakkale’li mimar-Kalfa Petraki Adamandidis tarafından inşa edilmiş.
Osmanlı Devleti’nin I. Dünya Savaşına girmesine vesile olan antlaşma, Almanlar’la Paşanın çalışma odasında, bu yalıda imzalanmış.Yalının genel mimarisine Mısır ve Fransız üslupları hakim. Mimari plan geleneksel boğaz yalısı tipinde olup, orta sofa etrafında odalar ile çevrilmiştir.

Harem kapısından ilk girdiğimizde merdiven holü karşılıyor bizi. İki katı içine alan merdiven holü, tamamıyla ampir motiflerle dekore edilmiş. Merdiven başındaki sütunlar ve ortada bulunan aynanın çerçevesi orijinal. (Akozan, Sait Halim Paşa Yalısı)

Haremin sol tarafında sadrazamın çalışma odası, sağ tarafında da Av Odasına geçişi sağlayan kısa bir hol yer alıyor. Merdivenin iki tarafından da arka taraftaki selamlığa geçiliyor. Selamlık (tören odası) yalının en çarpıcı mekanlarından biri.

Salon kolonları, kirişleri, tavanı bakımından çok süslü olmakla beraber ampir stiline bağlanamaz. Diğer taraftan tavan frizlerinde madalyon biçiminde çerçevelenmiş Arapça yazılar, tavan dekorasyonu ve kapılardaki muşarabiye (tornada çekilmiş elemanlardan yapılmış kafes) ile salona bir Mısır havası verilmeye çalışılmıştır.

Tabii odanın en fazla dikkat çeken elemanı Clement'in devane tablosu.

Felix Auguste Clement tarafından Mısır'da yapılan ve 1865 olarak imzalanan "Çölde av" isimli yağlı boya tablonun çerçeveli hali 4,65m x 7, 76m'dir . Sait Halim Paşa'yı avda gösteren tablo, Oryantalist bir görüş ve anlatımla değerlendirilen, sanatsal niteliği olan çok figürlü bir kompozisyonu içermektedir. Clement aynı zamanda yalının iç mimarıdır.

Odada volta atarken tablodaki perspektif oyunlarını bir hayli incelemeye vaktim oldu.

Soldaki resim tablonun tam karşısından, sağdaki resim ise tablonun sağ yanından alındı. Ayaktaki beyazlı bedevinin ayaklarının duruşuna dikkat edelim.

Av Odası (Yemek odası) :Yalının iç dekorasyon bakımından ikinci önemli mekânı Av Odasıdır. Bu salon yalının en süslü odasıdır diyebiliriz. Duvarlar ampir süslemeli plastırlarla panolara bölünmüş, panolar yine ampir çerçevelerle süslenmiştir.

Av Odasında duvar motifleri

Ve üst kata çıkıyoruz. Merdivenlerden çıkar çıkmaz sol taraftan bir koridora girdik, koridor bizi hamama götürdü. Söylendiğine göre hamam kapısındaki vitraylar orjinalmiş, doğramalar değiştirilip camlar yeniden takılmış. Bu kadar pırıl pırıl canlı kalması mümkün mü bilemiyorum tabii..

Yalının en yalın yeri, hamam

Hamamın yanında daha modernize edilmiş bir banyo odasından başka bir koridora çıkıyoruz. Ve nihayet sadrazamın yattığı odayı da buluyoruz.

Sadrazam Paşanın yatağının tepesinde pozlar verdikten 15 dakika sonra burası ziyarete kapanmıştı. Etrafta kamera neyim de görmedim ama.. :))

Tabii sadrazamın yaşadığı dönemdeki iç dekoru görmeyi ummuyoruz. Yalının orjinal eşyalarının ekserisi Hacı Ömer tarafından satın alınıp Atlı Köşk'e taşınmış. Altın oda’nın tüm işlemeleri bir zamanlar som altındanmış.

Venedik Odası için dekoratör, dekoratif obje ve mobilyalar Venedik’ten getirilmiş. Ve Japon Odası’na Japon İmparatorluğu’ndan yollanan hediyeler yerleştirilmiş, ismini oradan almış.Büyük salonda toplantıdan sonra yenilecek yemeğin hazırlıkları vardı. Doğrudan sadrazamın boğaz sefasını yaptığı mekana geçtik, yani terasa.

Rıhtımdaki aslanlar nedeniyle Yalı’nın halk arasındaki ismi Aslanlı Yalı imiş. Dişi aslan İtalya’dan, erkek aslan ise Almanya’dan getirilmiş. Aslan heykelleri hakkında Yeniköy'lü Nubar Horanyan şu bilgiyi verir, "Sait Halim Paşa kılıç kuşanınca hediye olarak İtalya'dan dişi aslan heykeli geldi. Paşa'nın ikinci kuşağında ise erkek aslan heykeli Almanya'dan hediye olarak gönderildi".

Parkorman çıkarları ve çıkmazları..

2007-11-02T22:34:00.000+02:00

8 Nisan 2007..

Bu Pazar farklı bir yürüyüş parkuru deneyelim diye çıktık evden. Yol bizi Parkorman’a getirdi desem yalan olur, aramızdan bazıları zaten çoktan planlamış buraya gelmeyi.. Arabamızı görevlilerin işaret ettiği yere bırakıp, yürüyüş parkurunu bulduk.
Herkesin algıları farklı şeylere açık işte.. Outdoor Özkan (kendileri treking hastalığına tutulalı beri bu adla anılmakta) , parkurun toprak olmasına seviniyor ben de etrafda bir sürü çiçek böcek olmasına. :)

Baharın yeni yeni göz kırptığı günler, ağaçların yarısı baharı daha yakalayamamış ama kır çiçekleri çok sabırsız.

Gayet iyi gidiyorduk, yürüyüş yolunun ikiye ayrıldığı bir noktada sola yani park sınırları dışına yani vahşi doğaya doğru rotamızı çizdik. Bir müddet sonra önümüzde köylüleri fark ettik. Demek ki yakınlarda bir yerlerde bir köy var. Derken köylüler gözden kayboldu, uzaklardan köpek havlama sesleri gelmeye başladı. Oylamaya sunduk, devam mı, dönelim mi? Köpek konusunda hepimiz tırsak çıktık, macera ruhumuzu oracıkta bırakarak, arkamıza bir daha dönmeksizin gerisin geri döndük. Saptığımız noktaya geldikten sonra ilerlerken gene yol ikiye ayrıldı, yine sola dönen başka bir yola girdik.
Doğal olarak benim fotoğraf sevdam yüzünden yolun büyük bir kısmında eşim ve görümcem benden her zaman 100 m ileride yol aldı. Taa ki birileri beni “ ya makinan ya ben!” diye tehtit edene kadar..

Yolun sonuna geldiğimizi öncelerden fark eden basiret sahibi Özkancım (Eee! Bir outdoor Özkan kolay olunmuyor) beni uyarsa da ben iddialı bir şekilde yürüyüşüme devam ettim ve kendi gözlerimle hurda arabaların son durağı halini almış, tel örgülerle çevrilmiş çıkmazı görünceye kadar pes etmedim.

Neyse.. Amaç yürüyüş değil mi? Nolur 1-2 kilometre fazla yürüsek!

Geri dönüp doğru sandığımız rotada devam ettik. Gene sıradan şehir insanlarını görünce doğru yolda olduğumuza artık kani olduk.
Böyle yorucu yürüyüşlerle neden kendimizi paraladığımızı evime her geldiğimde yeniden idrak ederim. Tabii ki evimizi daha çok sevmemiz için..

Haydi Tekirdağ'a köfte yemeye gidelim

2007-11-02T21:45:00.001+02:00

7 Nisan 2007..

Cumartesi iş çıkışı eşimin “hadi Tekirdağ köftesi yiyelim” teklifi üzerinde düşünürken, “ama köfteyi Tekirdağ'da yiyelim” demesiyle karar vermem hemen hızlandı. Düştük Tekirdağ yollarına. Büyükçekmece'ye yaklaşırken bembeyaz bir sis karşıladı bizi ama ölmek var dönmek yok. Az gittik uz gittik, tere tepe düz gittik, vardık Tekirdağ ellerine. Arabayı sahilde bir otoparka bırakıp, karıştık Tekirdağ camiasının içine, en iyi Tekirdağ köftesini nerede yeriz diye sağa sola soruşturmaya başladık. "Özcanlar'da yersiniz ama biraz şehrin içine doğru yürümeniz lazım" dediler. Buralara kadar gelmişiz, o kadar yolu mu yürümeye üşeneceğiz diye ara sokaklara daldık. En iyi tarifi valiliğin tam karşısına konumlanmış bir ayakkabı boyacısı amcam verdi. En sonunda Ahmet Ağa Camii (Eski Camii) arkasına saklanmış lokantayı bulduk.
Herkese birer buçuk porsiyon söylendi. Bir tabakta 5 tane köfteyle gelince garson, biraz bozulduk. Meğer köfte soğumasın diye porsiyonları yarım yarım getiriyorlarmış. Ardından da içeri girdiğimizden beri dikkatimizi çeken tereyağı rengindeki yöresel tatlıyı istedik. Peynir helvasıymış. Çeşit olsun diye hem Hayrabolu tatlısı hem de peynir helvası aldık. Hayrabolu tatlısı bildiğimiz Kemalpaşa'nın aynısı. Ama peynir helvasına daha önce başka bir yerde rastlamamıştım. Bir lokma sonrasında şeker komasına sokar endişesi ile bir daha alamadım. Ne kadar tatlı olduğunu tahmin etmişsinizdir.

Karnımız doyunca biraz mutlu olduk, eğer biraz da şehri gezersek mutluluğumuz ikiye katlanacak. Gene plansız çıktığımızdan Tekirdağ yerli halkından turistik rehberlik hizmeti almak zorunda kaldık. Kimse şu camiyi ya da şu külliyeyi mutlaka görün demedi. Oysa Rüstem Paşa Camii'ni görmeden dönmemeliydik. 3 tane müze varmış; Rakoczi'nin Anıları Müzesi, Etnografya Müzesi ve Namık Kemal Evi. Müzeler arası yürüyüş mesafesi çok kısa, önce Macar Kralı Rakoczi'nin evi sanarak bir zamanların yemekhane binasını gezdik.

Macaristan’daki Rakoczi ailesi XVII. yüzyıl başlarında en zengin toprak sahiplerindenmiş.Bu aileden üç kişi Osmanlıların himayesi altında Erdel tahtına geçmiş. Frenc Rakoczi (1676–1735) Avusturyalılara karşı Macar ayaklanmasının başına geçmiş. Bu arada 1704’de Erdel Beyi seçilmiş, sonra da 1705 de hükümdar ilan edilmiş. Anca bu bağımsızlık savaşı başarısız olmuş, II. Frenc Rakoczi Polonya ve Fransa’da bir süre yaşadıktan sonra 1717’de Osmanlılara sığınmış ve ölümüne kadar Tekirdağ’da Sultan III. Ahmet’in onun için satın aldığı evde yaşamış.

Kuruc ve imparatorluk ordularınca kullanılan silahlar

Tekirdağ’da birbirine yakın 24 ev Rakoczi ve maiyetine tahsis edilmiş, sonradan bu evler bir geçitle birleştirilmiş. Bu yapılardan kala kala günümüzde müze olarak düzenlenen yemekhane binası kalmış. Rakoczi’nin ölümünden sonra Macaristan’da onun adına bir müze yapılması düşünülmüş, bunun için evin bezemeleri, iç donanımı Rakoczi’nin külleri ile birlikte götürülmüş. Ancak I. Ve II.Dünya savaşı nedeniyle Macaristan’da bu müze fikri gerçekleşememiş. Bunun üzerine Macaristan hükümeti Tekirdağ’daki yapıyı 1931–1932 yıllarında bir Macar mimar tarafından restore ettirmiş ve müze haline getirmiş.

Evin hem dış cephesi hem de iç duvar süslemelerinde Osmanlı mimarisi esas alınmış

Duvardaki resim Kelemen Mikes'e ait. 1707'de Rakoczi'nin emireri sonrasında da mabeyincisi (günümüzün genel sekreteri) olan Mikes, Macar önderi ile mültecilerin hayatlarını "Türkiye Mektupları" adını aşıyan bir eserde kaleme almış ve Rakoczi ölünceye kadar da ona sadakatle eşlik etmiş. Sanıyorum burası onun çalışma odasıydı.

II.Frenç Rokoczi’nin döneminde kullanılan eşyalar

Rakoczi Müzesi'nden Etnografya Müzesi'ne giderken

Müze çıkışı Namık Kemal evinin de tarif almayı ihmal etmedik. Etnografya Müzesi Rakoczi’nin Anıları Müzesi’ne 200 metre mesafede. Bu kadar kısa sürede ulaşmak iyi de kapalı olduğu gerçeğini kabüllenmek kötü.

Tekirdağ Arkeoloji ve Etnografya Müzesi, ilk cumhuriyet döneminde vali konağı olarak yaptırılan binada faaliyet gösteriyor

Ara sokaklardan ana caddeye çıkarken restore edilmiş eski tip Tekirdağ evleri de görülmeye değer.

Orta Camii (1855)

Namık Kemal Evi, vatan şairimiz Namık Kemal'in 1840 yilinda Tekirdağ'da doğduğu evin yakın çevresinde eski Tekirdağ evleri örnek alınarak, Namık Kemal'in hatırasına Tekirdağ Namık Kemal Derneği tarafindan 1993 yılında yaptırılmış ve 1994 yılında hizmete girmiş.

Etnografya Müzesi kapalıydı bari Namık Kemal Evi'ni görelim dedik ama nerde biz de o şans. Müze görevlisi biz varmadan 5 dk öncesinde kapatmış kapıları. Tabii bizim gibi kaç kişi geliyordur ki haftasonları buraya, geç saatlere kadar açık tutmamalarını anlamak lazım. Boynumuz bükük geri dönerken, biz yolun karşısına sağ salim geçmenin derdinde, eşim arkadan habire laf yetiştiriyor; " İşiniz gücünüz yemek yemek! Halbuki buraya yemek faslından önce gelmiş olsaydık… Ah şu sizin Batılı kafanız yok mu! Kendi değerli şaimizin evi dururken Macar Kralı’nın evine önce gidilir mi!”.. Söylendi de söylendi peşimiz sıra.. :))
Bir yandan ya sabır çekiyorum, bir yandan da söyleniyorum; "Allahım ya! Canım sen iyi ki kadın olarak dünyaya gelmedin, yoksa vay haline o kocanın!" :)))

Şehir merkezindeki peysajlarda roman kültüründen etkilenilmişe benziyor

Bari evi göremedik, heykelini resimleyelim bari, hizmet olsun vatana millete dedik. Yerli halkın şaşkın bakışları altında görev bilinci ile resimlerimi de çektim.

Rüstem Paşa Camii, eğer yolunuz Tekirdağ'a düşerse görülmesi gereken Mimar Sinan'ın seçkin eserlerinden birisi.

Rüstem Paşa çay bahçesi camiinin hemen ön tarafında.

Yedikule Zindanları

2007-11-02T11:23:00.000+02:00

25.03.2007

Yedikule Zindanları, Surları ya da Hisarı çeşitli isimlerle anılmakta.
Yedikule Zindanlarına geldiğimizde kapıdan içeri girip o dik merdivenleri görünceye kadar keyfim yerindeydi. Allahım gene mi?! Parmaklıksız dar merdivenler, yüksek basamaklar.. Ama yapacak bir şey yok, taa en tepeye çıkıp Marmara'ya bakmadan dönmek olmaz.
Yedikule zindanları yedi kule olmadan önce yalnızca bir kapıdan ibaretmiş. Kapı, Theodosius tarafından zafer takı olarak yaptırılmış, 412 yılında bu tak, şehrin giriş kapısı olmuş, II. Theodosius tarafından kapının sağ ve sol taraflarına birer kule ekletilmiş. Şehrin en büyük caddesine açılan bu kapıdan genelde zaferden dönen imparatorlar geçerlermiş. Kapının kemer ve cephesi altın yaldızlarla süslüymüş ve bu nedenle "Yaldızlı Kapı" denilmekteymiş. IV. Kantakuzenos tarafından kulelerin yanlarına birer kule daha eklettirmiş. XV. yüzyılda orta geçidin yüksekliği 8m'den 4m'ye indirilmiş ve bu geçit kapatılmış.

Hisarda Bizanslılar'a ait işaretler çoğunlukla silinmiş, duvar kenarında buraya ait olup olmadığı belli olmayan bir kaç parça var.

Fatih, İstanbul'un fethinden sonra 1470'de farklı yüksekliklerde üç kule daha yaptırmış ve öteki kulelere ve surlara bağlatmış. Kulelerin sayısı yediye çıkmış ve hisar görünümü almış.Hisarlar Osmanlı İmparatorluğu döneminde devlet hapishanesi olarak kullanılmasının yanında, Osmanlı'nın ilk hazinesi (hazine-i humayun) ve değerli evraklarına da ev sahipliği yapmış.ıÜüıÜü
Ana kapının yani Altın Kapı'nın solunda bulunan mermer kulenin içinde "Kanlıkuyu" adı verilen derin bir kuyu varmış, tadilatta olduğu için biz kuyu muyu görmedik. Mahkumlar bu kuyunun kenarında idam edilir ve başları kuyunun içine atılırmış. Kuyunun dibinde Marmara Denizi'ne açılan bir tünel bulunmaktaymış.
Hisar çeşitli dönemlerde farklı hizmetler için kullanılmış,1968'de hisarlar Müzesi Müdürlüğüne bağlanarak müze olarak ziyarete açılmış.ıÜü
Evet müze olarak ziyarete açılmış ama sanki burası diğer hisarların yanında üvey evlat muamelesi görmüş. Ana girişin tam karşısında bir kroki ve kısa bir bilgi dışında başka yazılı metin bulmak mümkün değil. Kuleler üzerine tabela koyamaya, hisar içinde özel yerleri oklu tabelalarla göstermemeye büyük özen gösterilmiş. Bir zamanlar konserlere de ev sahipliği yapan hisarın ortasında kocaman bir platform var. Göze hoş gözükmese de hala orada işte..2004’de hisarı 30 yıllığına kiralayan Swiss Turkish International adlı şirket burayı konser ve parti organizasyonları için kullanmış. Zeminin düzeltilmesi ve konserlere uygun hale getirilebilmesi için zemindeki orijinal taşlar yerlerinden sökülmüş, üzerlerine mıcır dökülmüş, 80-90 yıllık olduğu sanılan 60'a yakın sedir ve akasya kesilmiş.Yedikule'de onarılması güç hasarlara neden olan bu girişim neyse ki 2006’da mahkeme kararı ile iptal edilmiş.

Konser platformu haline gelmeden önce hisar..

(Güney Pylon) Genç Osman Kulesi Osmanlı ve Bizans döneminde de zindan olarak kullanılan bu kule Reformcu Osmanlı Padişahı II. Osman'ın (Genç Osman) 1822'de trajik sonuna sahne olan mekândır.

(Kuzey Pylon) Cephanelik Kulesi
Cephanelik Kulesi, Bizans ve Osmanlı döneminde, diğer kuleler gibi zindan olarak kullanılmıştır.

III.Ahmed Kulesi
Asıl adı Pastroma Kulesi olan ve Bizans döneminde dört köşeli bir nöbet kulesi olan bu kule 18. YY ‘da depremler ile yıkılmıştır. İstanbul'un fethinden sonra Sultan III. Ahmet (1673–1736) tarafından sekiz köşeli olarak yapımına başlanmış ve Sultan III. Osman (1699–1757) döneminde tamamlanmıştır.

Hazine Kulesi'nden III. Ahmed Kulesi ve Kuzey Pylon

Hazine Kulesi
Fetihten sonra Osmanlı'nın ilk hazinesi ve değerli evraklarının saklandığı bu kule için; Kanuni Sultan Süleyman'ın (1495–1566) Vezir-i Azamı İbrahim Paşa Avusturya elçisine ‘Orası Altın ile dolu' demiştir. Sultan III. Murat'ın (1546–1595) hazineyi saraya nakletmesine kadar Yedikule ‘ Hazine' görevini yapmıştır.

Bayrak Kulesi

Yedikule hisarlarının kara tarafındaki tek giriş kapısının üzerinde bulunan dörtgen kule, Bayrak Kulesidir.

Hazine Kulesi ve Bayrak Kulesi

Kitabeler (Zindan) Kulesi
Yedikule Hisarı Devlet hapishanesi olduğu dönemde mahkûmlar tarafından zindan girişine kazılan kitabelerden adını alan bu kule de soylu esirler, krallar, vezirler ve elçiler, 1768 yılına kadar bu kulede yatmaktaydı..Kulenin ortasında ünlü ‘Yılanlı Kuyu' vardır.
Top Kulesi
Bu kulede diğer kuleler gibi değişik dönemlerde zindan olarak kullanılmıştır. Bu kulenin içindeki ahşap katlarda Büyük İstanbul Yangınında yanmıştır.

Daha ön plandaki Zindan Kulesi, diğeri ise Top Kulesi

Mescid ve Çeşme
İstanbul'un en eski camilerinden biri olan bu küçük mescit, Fatih Sultan Mehmet tarafından hisarların inşası (1458) sırasında yaptırılmıştır.

Mescit'in yanında bulunan çeşmeden, Halkalı suyunun akmasından dolayı bu çeşmenin Kanun Sultan Süleyman döneminden yapıldığı anlaşılmaktadır.

Genç Osman Hayatı:

“Niyetim saltanat ve devletime hizmet etmekti amma, ne iştir ki kıskanç ve kötü dilekliler hep felaketime çalışır.”

3 Kasım 1604 - 20 Mayıs 1622
Osmanlı'nın 16. Padişahı olan Genç Osman'ın (II. Osman) kısacık ömründe birçok hazin ve şanssız olaylar meydana gelmiştir. 28 Şubat 1618'de üvey annesi Kösem Sultan'ın bütün entrikalarına rağmen tahta çıkarılan Genç Osman çok iyi eğitimli ve ileri görüşlü olmasının yanında ayrıca usta bir asker ve komutandı.Lehistan seferinin başarısız olması, 1821'deki boğazı donduran çok şiddetli kış, büyük İstanbul yangını, yağma ve kıtlıklar her kesin sevdiği genç padişahın gözden düşmesine sebep olmuş, onu hiddetli ve saldırgan biri yapmıştır. Bütün bunlar olurken hacca gitme hazırlığı ve saray gelenekleri dışında şehirden Pertev paşa'nın kızıyla evlenmesi ve Şeyhülislam'ın kızıyla da nişanlanması, yapmak istediği reformlara karşı diş bileyen düşmanlarının ekmeğine yağ sürmüştür. Milli bir ordu, Payitaht'ın Anadolu'ya nakletmek, yeni çağdaş kanunlara sosyal yapıyı geliştirmek gibi o dönemdeki tehlikeli düşünceler Genç Osman'ın zorba bir entrikayla alaşağı edilmesini sağladı. Galeyana getirilen cahil halk ayaklanan Yeniçerilerle birlikte sarayı basıp Genç Osman'dan sadık adamlarının kellelerini istediler, bunlara direnen padişah entrikanın saray içerisinden örgütlendiğini anlamakta gecikmiş ve ertesi gün tutuklanıp adi bir beygire bindirilerek Orta Cami'ye getirilmiştir. Yeni sadrazam Davud Paşa, Genç Osman'ı Orta Camide iki kere boğdurmak istemiş fakat çok güçlü kuvvetli bir insan olan padişah bu saldırılardan kurtulmuştur. Camiden alınan Genç Osman yolda çeşitli hakaretler ve eziyetler ile Yedikule Zindanlarına getirilmiş ve el ayak çekildikten sonra bizzat Sadrazam Davud Paşa ve emrindeki cellatlar tarafından uzun bir uğraştan sonra katledilmiştir. Cebeci başı Mustafa Ağa bir kulağını kesip, Genç Osman'ın tahta geçtiği zaman öldürttüğü kardeşi Şehzade Mehmet'in annesine götürmüştür. Bir rivayete göre Genç Osman katledilirken yan odada Kösem Sultan'ın beklediği söylenir. Genç Osman'ı katleden Davud Paşa'nın sonu da 1 yıl sonra bu kulede kafası kesilerek öldürülmüştür.Sultan Genç Osman'ın Farisi Mahlasıyla (Farsça el yazısı) yazdığı şiirlerin toplandığı bir divanı vardır.
“Dün Padişah idim, bugün üryanım. Benden ibret alınız, sizde bu dünya'nın alt üst oluşlarına uğrarsınız.”

Genç Osman Kulesi'nden Marmara

Kulelere tırmanmak alışkanlık yaptı, kuleler bitince mecburen tek tırmanılabilecek yer kalmıştı. Taa aşağılarda belli belirsiz bir ses duyuyordu; "Yapma dur! Akşam akşam düşüp başımıza iş açacaksın!"

Ama o karalıydı, sonuna kadar tırmandı, kulelere bir de bu açıdan bakmalıydı.

Ve başardı, zirvedeydi. Etrafına şöyle bir baktı, her yer gene aynı görünüyordu, kıraç ve sahipsiz.. Biraz hayal kurarak yeniden baktı..

Kulelerin dipleri güvercin pisliklerinden temizlense, içerisinin havalanması için iyi bir sistem kurulsa, iç duvarlara zamane hisar resimleri asılsa, fonda hoş bir müzik olsa. Ya da Genç Osman Kulesi'nin loş koridorlarından yukarı tırmanırken kulenin hikayesini, kimlere ev sahipliği yaptığını, kimlere mezar olduğunu anlatan bir ses yayını yapılsa. Koridorlarda bir zamanlar hayvan barınağı olduğunun kalıntıları samanlar temizlense.. Hisarın iç kısmından sahne platformu kaldırılsa, bu alan yeşillendirilse, yine eskisi gibi ağaçlar olsa etrafta ve küçük de bir kahve yapılsa minarenin yanıbaşına, insanlar çaylarını içerken, şehrin gürültüsünü kesen surların içinde huzur bulsa.. Hayal işte..

Osmanlı Bankası Müzesi

2007-11-02T09:45:00.000+02:00

25.03.2007

Osmanlı Bankası Müzesi, kasa dairelerinin de içinde bulunduğu Osmanlı Bankası’nın merkez binasının altında yer alıyor. İçeride çeşitli tarih dönmelerine ayrıntılı bir şekilde ışık tutan vesikaları bulmak mümkün.
Osmanlı Bankası'nın 80 yıllık süreçte geçirdiği önemli değişiklikler, yaşanan krizler ve gelişmeler kronolojik olarak; aynı dönemin şube binaları, yerli ve yabancı müşteri portföyü, faaliyet alanları, personel dosyaları ayrıntılı bir şekilde sergiye sunulmuş.

Personel dosyası

Müzenin içinde 4 adet kasa dairesi bulunuyor. Kasa dairelerinde bankanın muhasebe defterleri, müşteriler tarafından emanet edilen hisse senetleri ve tahvillerin yanı sıra, müşteri dosyaları, personel dosyaları ve banknotlar sergileniyor.

Osmanlı Bankası'nın banknotları, bankaya ibraz edildikleri anda altına çevrilebildiğinden, banknotların takibi banka açısından büyük öneme sahipti. Banknotlar tedavülden kalktığında imha edilmeden önce, banknotların bir köşesinin kesilip saklanması ile muhafazası bir süre kullanılan bir yöntemdi.

Kesik banknot köşeleri

Kabaağaçlı Ahmed Cevad Paşa (Cevat Şakir Kabaağaçlı'nın amcası)'nın ölümü üzerine düzenlenen veraset dosyası

Osmanlı Bankası tarihi:
1856’da Bank-I Osmani, Islahat Fermanından 2-3 ay sonra, Kraliçe Viktorya’nın fermanı ve 500.000 ₤ sermaye ile özel bir İngiliz Bankası olarak kurulmuş. Evet.. Bankacılık sektörünün Osmanlı’ya girişi İngilizler vasıtasıyla olmuş. Osmanlı hükümeti, 1863’de bankayı İngiliz sermayesinin tekelinden kurtarmak için Fransız sermayedarların da katılımını sağlamış ve banka, imparatorluğun resmi bankası (Bank-ı Osmani-i Şahane) haline dönüştürülmüş.
1854 yılından itibaren giderek borçlanan Osmanlı İmparatorluğu 20 yıl içinde iflasın eşiğine gelmiş. Birikmiş borçlarını ödemek için devlet, 1875 Ekim’inde ödemelerini kısmen kesme kararı almış ve kısmen iflas durumuna düşerek itibarını kaybetmiş. 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı’nın yükü de eklenince ülke derin bir krize sürüklenmiş. Osmanlı borçlarının tasfiyesi amacıyla 1879'da Osmanlı Hükümeti ile başlıca alacaklıları arasında bir anlaşma imzalanmış, bu anlaşmaya göre Rüsum-ı Sitte (Altın vergi) adıyla anılan devletin önemli bazı gelirlerinin on yıllık bir süre için alacaklılara terkedilecekti.

Anlaşmayı sadrazam sıfatıyla imzalayan Küçük Said Paşa, anlaşmayı Osmanlı bankası adına imzalayan genel müdür Morgan Hugh Foster, anlaşmayı imzalayan bankerlerden Georges Zarifi.

Osmanlı Bankası'ndan kadın müşteri görüntüleri

1879’da başlıca alacaklılarla imzalanan anlaşma da mali krizin atlatılması için yeterli olmayınca, son çare Osmanlı Devleti’nin gelirlerinin büyük kısmını kontrol altına alacak ve bir nevi haciz kurumu olarak işleyecek Duyun-ı Umumiye İdaresi kurulmuş. Şartlar her ne kadar ağır olsa bile Osmanlı maliyesine belirli bir düzen getirmiş. Osmanlı Bankası aldığı krediler yoluyla kaynaklarını başka alanlarda kullanmaya başlamış, ticari piyasalara ve yatırımlara yönelmiş. Mevduat ve kredi alanında neredeyse bir tekel haline gelecek kadar büyüyen Osmanlı Bankası o dönemde faaliyet gösterdiği Saint-Pierre (Sen Piyer) Han bankanın gelişimi karşısında yetersiz kalmış ve Voyvoda Caddesindeki bugünkü yerinde yeniden inşaa edilmiş.

Osmanlı Bankası'nın Sen Piyer Han'ından yeni binasına taşınması:
1.Gümüş sikke torbalarının taşınması
2.Yeni binanın açılışı sırasında yapılan dini tören
3. Bir buçuk milyon lira kıymetinin üzerinde ve yaklaşık on üç ton ağırlığındaki altın rezervinin yeni binaya nakli

Arkeoloji Müzesi'nin de mimarı olan Mimar Alexandre Vallauri imzasını taşıyan bina dönemin en güçlü bankasına yaraşır olarak en ihtişamlı ve en büyük binasıymış ve mimari tasarımı açısından farklı bir yapıya sahip. Beyoğlu’na bakan cephesinde neoklasik, Haliç’e bakan cephesinde neo-oryantalist bir uslüp kullanılmış.

Demek oluyor ki banka doğu ve batının arasında köprü konumunda olan Osmanlı Devleti’nin özel bir simgesiymiş.
Müzenin resmi web sitesi:
http://www.obmuze.com/